Op 06 december 2020 sloten wij het jaar af met het onverwachte verlies van mijn moeder op 73 jarige leeftijd. Dan komt het regelen van de crematie, het huis leegruimen, herinneringen, te veel om op te noemen. 06 januari moet de sleutel ingeleverd worden van haar aanleunwoning. Het lukt, het weekeinde van 2/3 jnuari de laatste dingen wegdoen en schoonmaken. Mijn zus die dichij woont regelt dat de sleutel op 06 januari wordt ingeleverd.

06 januari 2021 gaan we rond 23:00 naar bed zoals altijd, telefoon op de lader en naar boven. 02:00 uur in de nacht roept mijn vrouw plotseling “Brand!” Ik schrik wakker en onze slaapkamer is zich met rook aan het vullen. We gaan snel ons bed uit en ik roep tegen de jongens die een verdieping hoger liggen, “Brand, ga naar het balkon!!” antwoord krijgen doe ik niet. Ik probeer ons draaikiep te openen maar door de adrenaline trek ik de hele hendel van het raam af. Min vrouw probeert de trap op te komen. Ik schiet langs haar heen naar boven om te kijken of de jongens veilig zijn. Dat zijn ze, ze staan op het balkon en de oudste hangt aan de telefoon met 112 om de brand te melden. Ik hoor mijn vrouw “help” roepen en ga terug het inmiddels vol met rook staande huis in de trap af. Daar ligt ze, halverwege de trap, “ik zie niets meer” zegt ze in paniek. Ik kijk haar on haar gen en zie een blik die je niet wilt zien. Ik voel de hitte branden op mijn huid, door mijn t shirt heen. Ik worstel mijn vrouw de trap op met al mijn kracht, door de slaapkamer naar het balkon. Mijn oudste zoon is inmiddels naar het balkon van de buurvrouw geklommen om 112 aan de telefoon te kunnen houden, ons balkon loopt zo vol met rook dat we over de rand hangen om naar frisse lucht te happen. Een hoogwerker van de brandweer komt tevoorschijn, de hele straat staat vol met politie, ambulances, brandweer en de hele buurt is wakker en staat buiten. Met mijn jongste zoon duwen we mijn vrouw omhoog en tillen we haar in de handen van de brandweer mensen. Daarna wordt ik de hoogwerker opgetrokken en als laatste onze jongste zoon. Onze oudste ziet dat we naar beneden gaan en gaat via het huis van de buurvrouw, die inmiddels ook doodsbang is dat de brand haar huis ook heeft bereikt, naar beneden. Bij haar brand niets. Ik word hoestend en kotsend naar een ambulance gebracht en op de brancard gelegd. Ik hoor nog een gesprek dat mijn jongste zoon bij zijn moeder in de ambulance moet, de oudste wordt bij mij in de ambulance gezet. Dan raak ik bewusteloos.
Later hoor ik van mijn zoon dat ik zo goed als overleden was in de ambulance en dat er letterlijk plankgas naar het ziekenhuis is gereden, terwijl ik geïntubeerd werd om mij van zuurstof te voorzien. Ikzelf wordt na 2 dagen coma wakker in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam. Zonder stem. Zonder besef waar ik ben. Zonder besef hoe het met mijn gezin is. Ik hoor dat het goed gaat met gezin en dat in Den Haag zijn. Onze zoons zijn als ontslagen uit het ziekenhuis waarbij de oudste morgens vroeg al naar huis mocht, de jongste na 1 nacht ter observatie. Mijn vrouw mag die vrijdag naar huis en heeft nauwelijks een stem. Uiteindelijk gaat mijn herstel voorspoedig en mag ik zondag naar huis. Onze zoons slapen tijdelijk bij hun zus in huis, mijn vrouw en ik bij haar broertje. Beide hebben geen grote woning dus bij elkaar wonen lukt even niet. We mogen op zoek naar vervangende woonruimte e vinden deze woonark waar we nu weer samen wonen, iets wat ons heel goed doet.

We krijgen te horen dat onze dochter alle eerste dingen al heeft geregeld met de verzekering en politie en de brand is veroorzaakt door een telefoon aan een lader. Maar we horen ook dat we letterlijk alles kwijt zijn. Letterlijk alles. 21 jaar woonden we in ons huis, alles weg. In 1 nacht. Door een telefoon. De komende dagen proberen we dierbare zaken te redden. Onze foto’s, sieraden, alles eigenlijk wat we kunnen redden. En dat blijkt bar weinig te zijn. Alles is of verband of heeft zoveel rookschade dat het onherstelbaar is. Alles kwijt. Alsof de impact van de brand nog niet genoeg ellende heeft veroorzaakt heb je helemaal niets meer. Onze oudste zoon heeft van zijn spaarrekening geld gehaald en basiskleding voor het gezin gekocht zodat we iets van kleding hebben. Mijn vrouw kan er niet mee overweg en lijkt zichzelf te verliezen. Omdat zij al hersenschade heeft kan zij hier niet om gaan. Langzaam proberen we op te krabbelen, maar we moeten ook in het oude huis aanwezig zijn om dingen uit te zoeken, met de verzekering dingen bespreken, immers het leven gaat door. Maar het kost moeite, veel moeite. Je hele inboedel vergaan, je hele huis vergaan, stinkend van de rook en brand, alles wat je aanraakt geeft je zwarte handen.

18 januari verliest mijn vrouw haar oudste tante volkomen onverwacht. Zij heeft slechts 1 dochter en die vraagt ook onze hulp, schoorvoetend omdat ze weet wat voor situatie wij zitten. Ik help haar waar ik kan, maar het is zwaar. Was ik klaar met alles redden wat er te redden viel uit ons huis, kon ik nu voor de tweede keer een huis leegruimen.

18 februari horen wij dat ons neefje Armando Balkara is neergestoken en de resultaten zijn bekend. Een volslagen willekeurige daa door een idioot, 26 jaar, een goedbloed die zomaar van zijn even werd beroofd door een idioot. 

Vrijdag 5 maart, de auto doet het niet meer en is economisch total loss verklaard. Repareren gaat hem niet worden maar we hebben een auto nodig om onder andere naar het ziekenhuis te gaan en naar mijn werk. Wanneer is het genoeg?

Terug naar nu. Ik probeer vanuit huis werk weer op te pakken. Mijn vrouw kan zo goed als niets meer. Onze jongste zit in zijn examen jaar maar zal het waarschijnlijk niet halen. Onze oudste was eerstejaars HBO en wilde in dit jaar zijn propedeuse halen, iets wat ook erg lastig is. We proberen er bovenop te komen maar hebben nogal wat nodig aangezien we echt alles kwijt zijn geraakt en de verzekering uitgaat van afschrijving en niet van nieuwwaarde. Dat zorgt voor een flinke financiële domper die groter is dan verwacht.

Dus we proberen momenteel zo goedkoop mogelijk spullen terug te kopen en een beetje te sparen voor een auto, die auto hebben we echter snel nodig. Ons huis wordt hopelijk in juni weer opgeleverd dus dan kunnen we verhuizen. 

Donaties worden dus enorm gewaardeerd en als tegenprestatie zullen we iedereen die doneert een persoonlijke videoboodschap sturen vanuit ons "nieuwe" thuis.

Inmiddels is er een andere auto gelukkig maar vandaag heb ik te horen gerkregen dat ik op mijn rechternier kanker heb. Het isnog klein en operabel en zit aan de oppervlakte. Donderdag 06 mei hoor ik meer.