Lieve mensen,...

Ik ben Kristof, 40jaar, trotse papa van een finke zoon van 6 maand en fiere baasje van Blue. Toen ik 6 jaar geleden mijn allereerste hond Tobias heb moeten afgeven door de vreselijke ziekte epilepsie viel de hemel naar beneden, mijn wereld storte in. Een jaar lang kwam ik maar niet boven het verlies van mijn beste vriend. Een leegte in mijn hart die vreselijk pijn deed.  Op een avond kwam ik op facebook een bericht tegen waarin een 5 maand oude husky ter adoptie stond wegens trauma. Een gevoel kwam in mij op van "dit is bedoeld voor jou". Mijn hart brak bij het zien van de foto en het lezen van het artikel. Ik moest en zou deze hond adopteren. 

Van mijn woorden heb ik daden gemaakt en Blue geadopteerd! Een van de beste beslissingen in mijn leven! Hij bracht een glimlach op mijn gezicht, een warmte in mijn lichaam en vulde de leegte in mijn hart. Ik gaf hem een gouden mandje, een baasje aan zijn zijde die hem beschermde en de kans zich te ontplooien tot flinke stoere zelfzekere husky! 

Sindsdien is hij mijn partner, mijn beste vriend, mijn hemel en aarde.

Alles verliep perfect tot vorig jaar.

Blue werd ook getroffen door epileptische aanvallen. Het was als of mijn adem stopte, mijn leven stilstond... die hel van de vreselijke ziekte epilepsie stond weer voor mijn deur.

Ik heb al mijn moed bij elkaar genomen en gezworen dat ik voor Blue tot het uiterste zou gaan om hem te helpen deze ziekte te overwinnen, of op zijn minste draaglijk te maken voor de rest van zijn leven.

Onze strijd begon, 

Zware aanvallen, ziekenhuisopnames, testen, bloedonderzoeken, we kregen lichtjes controle over de epilepsie. Na eens 3maand aanvalsvrij te zijn en 2maand aanvalsvrij, volgde de volgende tegenvaller. Blue kreeg pancreatitis van de medicatie tegen epileptie...

Er volgenden weer enkele onderzoeken, test en ziekenhuisopnames.....

De pancreatitis kon nog net op tijd behandeld worden en de epileptie werd onder controle gehouden door een ander zeer duur medicijn.

Na bijna 4 weken aanvalsvrij sloeg het noodlot weer toe, de ene aanval na de andere...

Terug opgenomen in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat er opnieuw tests moeten gedaan worden alsook een MRI, dit omdat de aanvallen korter op elkaar kwamen en om asap de juiste medicatie te kunnen vinden om Blue een zo normaal mogelijk leven te kunnen geven.

Ik wil tot het uiterste gaan voor Blue en wil dit dan ook laten doorgaan. Maar er hangt opnieuw een zwaar kostenplaatje aan.

Alleen zit ik nu financieel aan de grond. Ik heb mijn duizenden spaarcenten allemaal al opgebruikt aan Blue zijn vorige opnames en onderzoeken, alsook al spullen verkocht om alles te kunnen betalen voor hem.

Daarom wil ik nu langs deze weg proberen om geld in te zamelen om mijn beste vriend te redden. Hij is mijn partner, mijn beste vriend, mijn redder in nood. 

Ik wil mijn lieverd niet kwijt en nog een goed leven geven en wil daarom hier een oproep doen aan wie ons wil steunen. 

Onze oprechte dank vanuit ons hart en een pootje van Blue.🌹🐾