Hallo iedereen, 

Ik sta op het punt om 6 maanden vol te maken sinds ik het slachtoffer werd van een kogel in mijn ruggenmerg als gevolg van een poging tot overval, waardoor ik verlamd raakte (zonder beweging en gevoel van mijn borst tot mijn voeten). 
Toch ben ik God dankbaar, want ondanks alles heb ik leven en ben ik naast mijn kinderen, die mijn twee grote liefdes zijn en grote redenen om niet op te geven in deze strijd om weer met hen te kunnen lopen. 
Het zijn zeer uitdagende maanden voor mij geweest, omdat de toestand waarin ik mij bevind veel dingen in mijn lichaam heeft bemoeilijkt, bijvoorbeeld: 
- Nu ik 6 tot 8 uur in mijn rolstoel kan zitten, zwellen mijn voeten vreselijk op. 
- Wanneer de vegicale buis beweegt, hetzij wanneer ik van de stoel naar het bed beweeg en vice versa, of wanneer hij gewoon verstopt raakt, wat om de 5 à 6 dagen gebeurt. 
Deze gebeurtenissen veroorzaken een vreselijke zwelling en bloeding in mijn blaas, waardoor ik dringend naar het ziekenhuis moet om de katheter te vervangen. 
Het buisprobleem zorgt ervoor dat ik veel infecties heb. 

Het is verschrikkelijk voor mij om mijn familie ongerust te maken en ze te laten weglopen, omdat ze niet weten wat er aan de hand is. Het hebben van deze afschuwelijke constante pijn in mijn rug en armen (alsof er voortdurend kokende olie naar me wordt gegooid) maakt ook dat ik in stilte lijd, omdat ik weet dat klagen mijn pijn niet zal verzachten en degenen die bij me zijn alleen maar zal laten lijden.
Dan kijk ik naar mijn kinderen en laat mijn beste glimlach zien. Ik probeer zo veel mogelijk met hen om te gaan. Ik probeer ze een moeder te laten zien die er voor hen is, en dat ze nog steeds van hun moeder kunnen genieten. 

Hier (in Peru) zorgt de bureaucratie ervoor dat alles heel traag werkt. Bijvoorbeeld toegang tot fysiotherapie in het Instituto de Reabilitacion Nacional. Ik sta op een wachtlijst voor onbepaalde tijd, niemand geeft me enige indicatie wanneer ik toegang zal krijgen tot de therapieën. 
Ik heb echter nog steeds moeite om binnen te komen met het vertrouwen en de hoop dat, ook al laat mijn herstel op zich wachten, zij mij zullen kunnen leren wat ik moet weten om mijzelf te kunnen helpen. Ik wil zo graag zelfstandig kunnen handelen en zelf voor mijn kinderen kunnen zorgen. 

Ik ben opgewonden en heb veel vertrouwen, want de dokters hebben me gezegd dat ik na zes maanden een volledige herevaluatie zou ondergaan om te zien in hoeverre mijn ruggenmerg zwelling was gezakt.  Ze zeiden ook dat de zwelling tot 2 jaar kon aanhouden. Maar ik denk dat ieder lichaam anders reageert en met mijn geloof in Christus en mijn verlangen om genezen te worden, weet ik dat ze me goed nieuws zullen geven. Ik hoop dat ze me kunnen opereren en de splinters die op mijn ruggenmerg drukken kunnen verwijderen. Deze splinters laten geen informatie door van mijn hersenen naar mijn romp en benen. 
Op woensdag 23 februari 2022 zal ik een reeks tests ondergaan in een kliniek die alleen gericht is op ruggenmerg- en wervelkolomproblemen. Dit is de Alvarez Kliniek. 

Ik bid al veel, niet voor mijzelf maar voor mijn kinderen, die mij vragen naast hen te lopen bij elke ontdekking van hun wereld. Ze zijn nog erg jong. 
Ik bid ook voor mijn moeder die elke keer lijdt als zij mij gefrustreerd ziet, terwijl zij probeert mijn luiers te verschonen of terwijl zij mij in bad doet. 
Ik bid voor mijn broers en zussen die van verschillende plaatsen komen om mij van mijn bed naar de stoel te brengen en vice versa. 

Ik weet dat het nog betrekkelijk kort is en dat ik niet te gretig moet zijn om op te staan. Ik weet dat ik geduldig moet zijn want dit is een heel lang proces, maar weet je? Zo'n leven (in deze omstandigheden) gaat veel langzamer. Ik blijf positief en ik denk dat dit me meer tijd geeft om tot God te bidden voor mij, mijn familie en alle mensen die zo vriendelijk zijn om voor mij te bidden.
Ik weet dat mijn dochtertje en man in de hemel me zullen helpen en me niet in de steek zullen laten.
Ik dank God oneindig dat mensen, zelfs zonder mij te kennen, voor mij en mijn familie bidden. 
Aan jullie allemaal, hartelijk dank.

Evelyn, de zus van Dyane, schrijft:
 
Sinds 12 oktober ben ik weer terug in Nederland. 
Mijn verblijf in Peru was pittig, verdrietig, emotioneel maar ook heel erg de moeite waard. Alleen al de mogelijkheid om daar te zijn en mijn zus met mijn eigen handen te helpen gaf me zoveel rust. Ik voel me gezegend dat ze nog leeft en nog steeds in staat is om met ons te lachen. 

Voor ik daarheen ging, was ik te positief en dacht ik dat ik een paar uur per dag zou kunnen werken voor mijn werk in Nederland, maar de realiteit overtrof mijn gedachten. 
Het was niet gemakkelijk maar toch een zegen om mijn zus (alsof ik een verpleegster was) te helpen met de dagelijkse verzorging, mijn moeder te helpen met de verzorging van de 2 baby's en Ninan, en soms zelfs op te treden als psycholoog voor Dyane. 
Mijn zus Dyane begint nu pas te beseffen dat haar toestand wel eens voor lange tijd / altijd zo zou kunnen blijven. Het is hartverscheurend om dat te zien. 
Haar kinderen hebben een paar maanden geleden hun vader verloren en nu kan hun moeder hen niet eens meer in haar armen houden.  En dat is erg pijnlijk voor haar om te beseffen. 

De artsen hebben gezegd dat de operatie in haar rug in het eerste ziekenhuis had moeten plaatsvinden en dat ze nu moeten wachten tot haar wervelkolom minder gezwollen is om te kunnen opereren. Dit kan 6 maanden tot een jaar duren.

Vanwege haar aandoening aan de ruggengraat mag Dyane nog geen fysiotherapie volgen om zelfstandiger te worden, maar alleen om haar spieren actief te houden. Het feit dat ze nog geen professionele hulp heeft, maakt het voor haar moeilijker en zorgt voor extra schade aan haar lichaam die eindigt in spoedopnames in het ziekenhuis. Zo zijn we er al heen geweest voor: doorlig plekken, voor haar voet die onder de rolstoel kwam en opgezet raakte (ze voelt niets), voor haar catether die los ging...

En omdat we meer handen nodig hebben om te helpen, zijn Dyane en haar kinderen verhuisd naar het huis van mijn moeder. Er is altijd wel een tante, oom, neef of nicht, zelfs buurvrouw om op de kinderen te passen of met Dyane te helpen. Het was voor haar een schok om haar huis te verlaten. Het lijkt zo definitief.

Uiteindelijk voelen wij, als familie, ons gezegend dat we Dyane bij ons hebben. En Dyane voelt zich gezegend dat ze haar kinderen kan zien opgroeien. Er is nog veel te doen, veel werk voor de familie die daar is gebleven om te doen en een lange weg te gaan voor haar en haar kinderen. 

Ik ben terug in Nederland, en ik realiseerde me hoe gezegend (ik) ben en de mensen die het geluk hadden hier geboren te worden of te wonen. Ik weet zeker dat het verhaal van mijn zus en haar kinderen anders had kunnen zijn als zij in Nederland had gewoond. Of als Peru de kansen had geboden die dit land aan zijn mensen geeft. 

Voor nu kan ik alleen maar zeggen, ik ben terug in Nederland.

Mijn zoektocht naar de juiste behandeling en hulp zal hiervandaan verder gaan. Bid mee dat er een beter perspectief komt. De gezondheidssituatie in Peru is belabberd. Er wordt grof misbruik gemaakt van mensen met 'ziekte, leed, nood of bij sterfgevallen'. Misschien vinden we een betere plek waar ze sneller geopeerd kan worden.

-----

Arjan:

Bedankt voor de giften tot nu toe. Het geld wordt overgemaakt naar de naaste familie die het apart plaatsen op een spaarrekening om het te kunnen gebruiken als het zover is. We houden met verschillende mensen de familie hier accountable in. Ze zijn heel dankbaar voor de donaties, en proberen de bestaande situatie met eigen geld en middelen op dit moment op te vangen. 

Bid mee voor Dyane, haar kinderen

Bid voor de moeder van Dyane en verdere familie die de directe zorg voor haar hebben.

We houden jullie op de hoogte van haar situatie, en we zullen ons melden als er in haar situatie verandering is.

Dyane was thuisgekomen uit het ziekenhuis, schreven we in de vorige update. Ze hebben al die tijd zo goed als het gaat voor haar gezorgd. Ze heeft complete verzorging nodig, wat Evelyn en haar zus niet professioneel kunnen geven. Dat blijkt uit de doorligplekken waar Dyane last van kreeg. Die hebben ze laten behandelen in het ziekenhuis. Ze kreeg er ook koorts van. Een verre tante is nu in het Maria Auxiliadora ziekenhuis aan het bemiddelen voor Dyane en de familie.

Er is aan Evelyn gevraagd om vanuit het ziekenhuis een soort offerte voor de operatie aan te vragen met het oog op het bijeenbrengen van het benodigde bedrag. Daar is de vader van Dyane mee bezig, wat nog niet zo makkelijk is.

Ze lopen tegen concrete problemen aan:
- er is geen zuster die 24/7 bij ze wil zijn in huis vanwege Covid-19. Ze zorgen dus voor Dyane en doen dat zo goed mogelijk. Ze is nu bijna 2 weken thuis.
- Dyane heeft geen gevoel in haar benen en controle over haar urine en ontlasting. Ze heeft een katheter. Verder moet ze medicijnen toegediend krijgen.
- haar rug is nog steeds opgezwollen. Bij een operatie nu, zullen de doktoren het alleen maar verergeren en de infectie verspreiden.
- Als ze zit moet ze in een korset om haar overeind te houden.

Dyane is aangemeld bij een centrum voor revalidatie. Ze is geaccepteerd en mag aansluiten in de rij. Als er een bed vrij komt, en ze is aan de beurt... dan kan ze daar opgenomen worden. Ze spreken over 6 maanden revalidatie. Tot die tijd kunnen ze weinig doen qua operatie. Het bijzondere in Lima is dan... dat je daadwerkelijk met een rolstoel in de buurt van of in de kliniek moet zijn om zo je gezicht te laten zien. Als er dan plek is kun je gelijk op het bed. Het kan ook dat je na een dag terug naar huis moet... onmenselijke situatie. Dat gebeurde dus vorige week.  Ze zullen dan niet bellen, of zeggen dat je aan de beurt bent. Dit centrum zal de volgende kostenpost zijn, maar dan gaat ze wel daadwerkelijk revalideren. De familie weet nu (hopelijk zeker) dat Dyane op 30 september welkom is in de kliniek en kan gaan revalideren.

De familie hoopt via de bank een verzekering aan te spreken die bij de hypotheek afgesloten was, toen Dyane met haar toen nog in leven zijnde man het appartement kocht. Dan kan de betaling daarvan uitgesteld worden. In Lima hebben weinig mensen een contract, laat staan het doorbetalen van loon tijdens ziekte. Ze was, zeg maar freelancer en haar inkomstenstroom is drooggevallen.
Ze hebben de auto van Dyane in reparatie, om daarna door te verkopen.
Moeder zet haar pensioentje in om voor de kinderen en Dyane te zorgen.
Het spaargeld van Evelyn is ook in Peru, daar zijn de eerste kosten van betaald. 

We gaan Dyane in contact brengen met een pastor die Dyane thuis of in de kliniek kan bezoeken.

Hartelijk dank voor alle giften tot nu toe. We zullen laten weten hoe dit moeizame en langer durende traject verder verloopt.

Evelyn, zus van Dyane schrijft: Eindelijk konden mijn moeder, Ninan en ik Dyane zien. Het was een grote schok voor ons. Dyane's situatie thuis is sterker en triester dan we dachten.

Dyane vroeg afgelopen dinsdag ontslag uit het ziekenhuis, ze kon de uren niet meer tellen om haar kinderen te zien.

De artsen van het ziekenhuis Maria Auxiliadora hadden haar gezegd dat er voorlopig niets anders op zat dan te beginnen met de revalidatie. De operatie kan nog niet plaats vinden.

Dyane kwam aan in haar huis in San Miguel (het huis dat zij samen met haar man had gekocht en waarvan zij in juli de sleutels had gekregen).

Thuis wordt ze verzorgd door mijn zus Ashlee. Ashlee is de jongste van de broers en zussen.

Zij zorgde al voor Bastian en Cathleen sinds dit allemaal begon. En nu had Dyane de zorg nodig, min of meer, als van een baby. Ze kan niets. Nu ik hier ben, zie ik wat er allemaal moet gebeuren en kan ik niet begrijpen hoe Ashlee de situatie in haar eentje heeft kunnen oplossen.

Dus sinds onze aankomst, heeft mijn moeder voor de baby's gezorgd, Ashlee en ik zorgen voor Dyane. Ik heb moeten leren hoe je een volwassene in bad doet en verschoont, maar ook het verzorgen van de katheter en het op tijd toedienen van medicijnen. Het is ongelooflijk vermoeiend geweest. Maar heel geruststellend om te beseffen dat ik hier ben en dat ik het kan.

Dyane is nog steeds erg positief. Haar geloof in God is door niets en niemand gebroken. Ze heeft er vertrouwen in dat ze op de een of andere manier weer zal kunnen lopen en voor haar kinderen zal kunnen zorgen.

We moeten snel iemand vinden die gespecialiseerd is om voor haar te zorgen. Hoezeer Ashlee en ik ook ons best doen, het is niet genoeg en niet zoals het zou moeten zijn.

Het tweede wat spoedig moet is beginnen met de revalidatie (zo snel mogelijk). Daarvoor moeten we ook iemand of een instelling vinden.

Het derde is een manier vinden om voor haar kinderen te zorgen en ze lief te hebben. De grootouders zijn bereid het te doen, maar omdat het vermoeiend is, zullen zij ook hulp nodig hebben.

Kortom, er moet nog veel worden georganiseerd en er zijn niet veel middelen, en met deze pandemie zijn er niet veel mensen die bereid zijn te helpen.

Wij hebben er vertrouwen in dat God zal voorzien en dat wij te zijner tijd de juiste mensen of instellingen zullen vinden.

Ps. Dyane heeft haar dochtertje kunnen zien genieten van haar 2e verjaardag. Ze heeft zelfs geholpen om de ballonnen vast te houden.

Zie foto met ballonnen. Dyane net uit het ziekenhuis om de verjaardag te kunnen vieren.

-----

Dit zegt Dyane:

Ondanks de situatie waarin deze poging om me te overvallen me achterliet... voel ik me dankbaar dat God me in leven liet om mijn kinderen op zulke gelukkige momenten als deze te kunnen zien....

Felíz 2 añitos mi amor!

Jij bent de energie die ik nodig heb om niet op te geven in deze strijd....

God weet hoeveel ik van je hou en hoeveel ik gebeden heb om bij je te zijn deze dag.

Het samenzijn met mijn familie motiveert me om door te gaan... en ik zal altijd een glimlach kunnen geven voor een goede reden!

Dyane is buiten levensgevaar. De eerste operatie aan haar longen is gelukt. Haar ruggengraat kunnen ze nog niet opereren. De plek van de kogel is te opgezwollen. Die hadden ze in de eerste kliniek gelijk moeten opereren, maar helaas hebben ze daar geen goede zorg verleend.

Ze wil ontslag aanvragen en bij haar kinderen zijn. In het ziekenhuis is ze alleen er mag door Covid-19 geen bezoek naar binnen. Nu zal ze eerst therapie krijgen om de verlamming in haar lichaam tegen te gaan. Dat geeft de familie ook tijd om voor de tweede operatie het benodigde geld bij elkaar te krijgen.

Dyane had voor de operatie haar leven in Gods hand gelegd. Ze beseft, dat God nog een plan met haar heeft. Ze hoopt door therapie en operatie weer te kunnen lopen en zelf voor haar kinderen te zorgen. 

Daar zal ze voor blijven vechten en niet opgeven. 

-----

Bedankt vrienden, familie, kennissen en onbekenden. Voor alle steun ... jullie woorden ... jullie hulp en jullie gebed. Het heeft me veel kracht gegeven.

Morgen vraag ik mijn ontslag aan ... en dan begin ik mijn gevecht met de therapie, terwijl ik bij mijn kinderen hoop te zijn.
Ik weet dat ik op een dag die salsa zal dansen die ik zo mis.

Dyane