In wat voor maffe tijd leven we nu? Een tijd waarin huizen ruim boven hun waarde worden verkocht. Jij vindt dit niet beangstigend? Nou mij baart het wel zorgen en ik zal ook uitleggen waarom.
Nu zo'n 16 jaar geleden kochten wij onze woning, mijn toenmalige wederhelft en ik. Het was uiteraard de bedoeling dat mijn man, ik en onze twee kinderen daar lang en gelukkig zouden leven. De economie ging goed, de hypotheken waren makkelijk te krijgen en de huizenprijzen bleven maar stijgen. We hadden er vertrouwen in en durfden ook de stap naar verbouwen te zetten. Hierdoor zou ons huis veranderen in een thuis waarin de kinderen met fijne jeugdherinnering groot zouden worden. We zaten nog midden in deze verbouwing toen mijn man verliefd werd op een ander en ineens stond alles op zijn kop.
In 2008 begon de bankencrisis en als zzp-er kreeg ik geen hypotheek. Het huis, en daarmee onze toekomst, de fijne herinneringen en mijn pensioen, moet verkocht worden. De huizenprijzen kelderden en veel mensen verloren hun baan. Je kunt je het nu misschien niet voorstellen, maar zo ineens kan je financiële voorspoed in totale rampspoed veranderen.
Voor mij en mijn twee jongens kwam er een huis beschikbaar in een ander dorp. Als zelfsandinge gastouder (in vang kinderen bij mij thuis op) betekent dit dat je weer helemaal opnieuw moet beginnen. Je bent dus niet alleen je basis( je huwelijk) en je gevoel van veiligheid (je woning) kwijt maar zit ook nog eens in een vreemde omgeving met weinig inkomen. Ik moest niet alleen nieuwe klanten zoeken en een nieuwe school voor mijn jongste zoon, maar emotioneel moet ik het ook maar bij elkaar zien te houden. Zoveel uitdagingen, zoveel zorgen. De maatschappelijkwerker adviseerde mij destijds om tijdelijk in de bijstand te gaan om zo rust in te bouwen. Nu, tien jaar later, snap ik dit voorstel, maar ik heb nou eenmaal geleerd niet mijn hand op te houden en dat je er met hard werken wel komt.
Stapje voor stapje, twee naar voor en soms weer eentje terug. Begin augustus kregen we de sleutel van ons nieuwe huisje. De jongste kon redelijk snel na de vakantie starten op school en de oudste moest op zijn fiets bijna 10 km extra trappen om op school te komen. Nu werd het ook tijd voor mij om weer inkomen te regelen. Spaargeld verdwijnt snel waneer er weinig binnenkomt. Flyers ronddelen en mezelf weer op de kaart zetten. Gelukkig kwamen er stukje bij beetje nieuwe klanten en daarmee weer inkomen.
Tijd om bij te komen, na een behoorlijke chaotische tijd, was er helaas niet. De bank stuurde een rekening van 66.000 euro. De woning was verkocht en doordat de markt volledig ingestort was, bleef er een flinke schuld over die uiteraard nog betaald moest worden. Een dergelijk bedrag staat voor levenslang als je inkomsten al te weinig zijn. Ik dacht een hele tijd dat de schuldhulpverlening mijn enigste optie zou zijn. Moedeloos besloot ik uit te zoeken hoe dit werkt en wat ik hiervoor zou moeten doen. Het antwoord was simpel: Ik kom er niet voor in aanmerking. Ik had al contact gehad met de bank en een betalingsregeling afgesproken. Aangezien ik niet meer schulden heb dan deze ene en ik deze afspraak heb, kom ik niet in aanmerking. Ja, Maar...!!! Ik heb dus een schuld, waar ik niets aan kan doen en waar ik jaren aan moet betalen.
Woede, verdiet en een gevoel van onmacht. Oh, wat zou ik toch gewoon graag opgeven. Ik was zo moe van steeds tegen muren aan te lopen. Wat kon ik doen? Doorgaan, netjes maandelijks mijn schuld afbetalen en een goede moeder voor mijn jongens zijn.
Nu 10 jaar later voelt het toch zuur. Ik heb de bank om kwijtschelding gevraagd en zij berekenen dat als volgt: Wat je in 3 jaar schudhulpverlening zou kunnen betalen is de som die ik zou moeten betalen om voor volledige kwijtschelding in aanmerking te komen. Dat komt dus toch nog op een op 20.000 euro neer. Wat als ik dit 10 jaar geleden had gevraagt? Was het dan allemaal anders gelopen? Het voelt niet eerlijk dat ik al 10 jaar betaal aan een schuld waar ik niets aan kan doen. Ik heb best vaak om mij heen gehoord dat mensen zich in de schulden gewerkt hadden en er dan met drie jaar schuldhulpverlening vanaf zijn. Geloof het of niet, mensen hebben het mij zelf aangeraden, maak extra schulden om hier vanaf te komen met schuldhulpverlening! Maar goed, ik mag gewoon nog 10 jaar betalen, want 20.000 lenen is geen optie.
En daarom ben ik deze crowdfunding gestart. Niet geschoten is altijd mis en wie weet lukt het op deze manier om deze vermoeiende tijd voor eens en altijd achter mij te laten. Het bedrag wat nog betaald moet worden staan nu op 35.000 ik hoop 15.000 bij elkaar te krijgen en dan nogmaals met de bank in gesprek te gaan in de hoop dat ze dan de rest wel kwijt willen schelden.