Onze Tigo is een Maine Coon kerel geboren op 31.10.2020.

Op 24 januari kwam hij bij ons wonen.  De vreugde duurde niet lang en de volgende dag stond ik reeds voor de deur van onze dierenarts.  Hij had vuile oogjes en een vuil neusje en voelde zich duidelijk niet lekker.  Het verdict…niesziekte.

Ons traject begon toen.  Antibiotica, hij leek er met momenten uit opgebouwd te zijn.  Zolang hij dit kreeg ging het goed, was de kuur af, was het slechts een kwestie van dagen voor hij weer ziek werd.

Bloedonderzoek volgde en een swap uit de neus, hieruit bleek dat hij pasteurella had.  Dus een spuit antibiotica die 10 dagen werkt…dit heeft hij vijf keer achter elkaar moeten krijgen.  Maar weer werd hij ziek.

Wij zijn toen opzoek gegaan naar een andere dierenarts, een second opinion kan nooit kwaad als je maar geen oplossingen vind.  Een geweldig lieve dierenarts die enkel katten doet, wel een uur rijden van bij ons maar alles voor onze lieve schat, dus vol goede moed zoeken naar een mogelijke oorzaak.

Daar hebben ze ook een swap genomen uit zijn mond en keel, zijn tandvlees was erg ontstoken, zo erg dat zijn bovenste tandjes op bepaalde plaatsen in zijn onderste tandvlees duwden, met wondjes als gevolg, een operatie volgde om enkele elementen te trekken en sommige tandjes wat af te vijlen.   De swaps wezen uit: calicivirus en mycoplasma.  Op de foto omdat hij regelmatig nogal zwaar ademde.  Hiervoor krijgt hij nu een puffertje wat hij twee keer per dag moet hebben.

Omdat zijn gezondheid zo bleef op en neer gaan werd hij ook verdacht van FeLV en FIV, dus een snaptest.  Deze was negatief voor FIV maar positief voor FeLV.  Paniek begon toe te slaan, niet FeLV?!  We hebben thuis nog drie andere schatten en FeLV is zeer besmettelijk en dodelijk.  Het wachten begon voor een bloedtest in het labo.  Gelukkig was deze negatief.  Maar zijn tandvlees bleef ontsteken dus opnieuw een operatie om de rest van zijn kiezen eruit te halen.

We waren zo blij, na de operatie leek hij het beter te doen.  Maar op 22 oktober kregen we de schrik van ons leven.  Tigo lag maar wat, er zat totaal geen leven in, hij bibberde, wilde niet eten of drinken en het kwijl liep er gewoon uit.  Omdat onze dierenarts een uur rijden is en we dit echt niet aandurfde, het was al 6u, zijn we met spoed naar een dierenarts in de buurt gegaan.  Hij moest hulp en wel NU.  Daar zat hij maar wat op de onderzoekstafel, staren, bibberen, wankel, kruisen van de voorste pootjes en als de dierenarts eten voor hield vloog hij er wel met zijn snuit naar toe maar de klik van hoe eten kreeg hij niet gemaakt.  Wat spuitjes erin en naar huis…  Thuis heeft hij op een kindermatrasje gelegen, om het uur stond ik op om hem te draaien en te kijken of hij wilde eten.  Pas de volgende ochtend om 6u begon hij terug wat rond te stappen.

Op 4 november volgende een MRI en afname van hersenvocht…weer kwam er niets uit dit onderzoek.

Op30 november volgde er een echo van zijn hartje en een bloedonderzoek voor ammoniak bepaling.  En ja hoor, zijn ammoniakwaarde in zijn bloed was veel te hoog.  Bij een gezonde kat mag deze maar 45 mmol/L zijn bij onze schat was het 147mmol/L  Zou hij een levershunt hebben?

Weer maar eens wachten op een afspraak bij een volgende specialist voor een echo van zijn lever.  Op 9 december was het eindelijk zover en ja hoor onze lieve schat heeft een levershunt.

Eindelijk weten we waarom hij steeds zo ziek werd maar de zorgen zijn nog niet voorbij, hij moet weer geopereerd worden hieraan en het zal een risicovolle en zware operatie worden.  Maar zonder deze operatie zal hij zichzelf blijven vergiftigen omdat zijn bloed niet volledig door zijn lever gaat om gezuiverd te worden, het giftige ammoniak in zijn bloed maakt hem dus ziek en zorgt voor neurologische symptomen.

Omdat FIP en een levershunt boven op ons lijstje stonden heeft hij ook een tijdje medicijnen gehad voor FIP, dit is enorm duur en omdat hij neurologische symptomen had moest hij ook nog een dubbele dosis.  Maar bij FIP is het belangrijk om zo snel mogelijk te starten.  Hier zijn wij uiteraard mee gestopt omdat we nu eindelijk, na bijna een jaar zoeken gevonden hebben wat hij heeft.

Onze teller van dierenarts bezoeken, onderzoeken (bloedonderzoeken, swaps, snaptesten, RX’en, MRI, echo’s,…) , operaties, medicijnen, FIP, speciaal voer enz.  heeft onze teller op een zware 4500 euro gebracht, dit hebben wij steeds met eigen middelen betaald.  Wij hebben jammer genoeg niet de kans gekregen om een verzekering af te sluiten omdat hij reeds de dag na thuiskomst ziek was.

Zijn levensreddende operatie zal nog eens een slordige 1500 euro gaan kosten.  Jullie zullen begrijpen dat met de reeds gemaakte kosten voor onze schat, op weg naar een mooie toekomst, reeds een behoorlijke aderlating is geweest en het einde is nog niet in zicht…

Daarom vragen wij uit het diepst van ons hart, wilt u en kunt u onze Tigo helpen en steunen, doneer dan een centje klein of groot, iedere bijdrage wordt met grote dank ontvangen en zal ons eindelijk wat ademruimte geven en onze Tigo een zicht op een mooie gezonde en pijnvrije toekomst.

Liefs Ester en Tigo

https://www.facebook.com/Tigo-heeft-een-levershunt-107353018444315