"Op een vroege ochtend liep een jongen langs het strand. Handen in de zakken, diep weggedoken in z'n jas. Het had die nacht gestormd en de zee was ruw. Het strand lag nu bezaaid met duizenden zeesterren. De jongen stond even stil en zag aan de rand van de zee een oude man. Deze bukte, pakte een zeester en wierp 'm in zee. Steeds weer bukte de man zich en wierp een zeester terug in zee. De jongen schudde zijn hoofd, liep naar hem toe en zei: "Waarom doet u dat, hier is toch geen beginnen aan, er liggen wel duizenden zeesterren." De oude man keek de jongen aan, bukte zich, pakte een zeester en wierp deze weer in zee... terwijl hij 'm nawees zei hij: "Voor deze betekent het alles" en ging onverstoorbaar verder..."

Bovenstaand is ook het verhaal van Lee, een Zuid-Afrikaanse die al 20 jaar in Nederland woont. Haar moeder woont nog steeds in Zuid-Afrika en samen helpen ze één familie met 3 kinderen uit de sloppenwijken, om een goede eductie te krijgen. Ze doen dit al bijna 16 jaar en hebben op diverse manieren geld opgehaald. Door corona zijn er minder evenementen geweest en is er ook minder geld opgehaald bij sponsoren. 

De 3 kinderen zijn bijna klaar met hun opleiding, nog een half jaar, en dan kunnen ze in Zuid-Afrika zelf aan de slag om andere "zeesterren" helpen. Voor dit laatste halfjaar is nog 3000 euro nodig. Wanneer ze hun opleiding afgerond hebben, wordt deze stichting na ruim 16 jaar opgeheven.

Al het gedoneerde geld komt 100% bij deze kinderen terecht.