Als kleinschalig partikulier initiatief waarbij ik Rhodesian Ridgebacken en Border Terriers herplaats maak ik veel mee. Het is maar zelden dat ik echt verbijsterd ben, en in het geval van Lou (eerder Luffy) viel mijn mond toch wel open van verbazing.
Hieronder het verhaal van zijn nieuwe baasjes, die hem in hun hart sloten en hem omringd hebben met de best mogelijke zorg:
Na een jaar van veel verlies besloten wij in December toch weer een herplaatser een liefdevol thuis te bieden.
De arme stakker zat op een klein appartementje in Amsterdam, want de eigenaar zou naar eigen zeggen niet meer veel tijd voor hem hebben ivm zijn nieuwe baan.
Fair enough zou je zeggen dat hij het beste wilt voor zijn hond.
Dus vanuit Limburg naar Amsterdam om de lieve jongen te ontmoeten en natuurlijk waren we meteen verliefd. Heel enthousiast en nog geen vuiltje aan de lucht.
Wij hebben met hem gewandeld (of ja, hij met ons) en in overleg besloten hem meteen mee naar huis te nemen.
De autorit verliep rustig en tijdens de schemering kwamen we thuis.
We hebben hem even rustig laten wennen aan zijn nieuwe huis en toen het eenmaal donker was, merkten we dat hij heel onzeker werd.
Hij was bang voor de poort en liep tegen het hekwerk op waarbij hij zijn neus heeft bezeerd. We zagen een waas in zijn ogen die je bij daglicht niet zag.
Hierop hebben we meteen de eigenaar een bericht gestuurd en gebeld.
Deze droeftoeter nam niet meer op en we kregen geen reactie meer! Ook niet toen SOS Ridgeback meerdere malen heeft verzocht contact op te nemen.
De volgende dag zijn we naar de dierenarts gegaan en doorverwezen naar de specialist: onze jongen van nog geen 2,5 jaar oud had al vergevorderde staar! Bij niet ingrijpen zou hij binnen een half jaar volledig blind zijn. Geen optie voor een hond die meegaat op patrouille met mijn man in de bewaking en op veel nieuwe plekken zou komen.
Een ontzettende domper, maar vastbesloten om hem te laten opereren. De hond kan er immers niets aan doen en is ook de dupe van de mens die zijn verantwoordelijk niet neemt!
Om de kosten te kunnen betalen, hebben we besloten niet op vakantie te gaan. Het belang van dieren staat voorop!
Totale kostenplaatje: zo'n 4000 euro.
Ondanks we hem meteen hebben laten verzekeren, kampen we nog met hoge kosten.
Wat gewoon triest is dat we geen keuze hadden, omdat de eigenaar heeft gelogen. Als we dit alles van te voren hadden geweten, waren we er niet aan begonnen.
Het herstel is zeer intensief geweest. Voor ons en ook voor hem.
Hij laat zich niet meer behandelen door de dierenarts en we zijn inmiddels bezig met een gedragstherapeut om hem opnieuw te conditioneren zodat we in juni de controle kunnen laten uitvoeren.
Vanaf nu is zijn leven hopelijk weer rooskleurig..
In ieder geval is 1 oog gelukt, het andere oog is vanwege complicaties niet gelukt.
Echter mogen we tevreden zijn en de lieve schat kan weer veel beter zien!
Ik vind het onvoorstelbaar dat het baasje niet gewoon gezegd heeft dat de hond bijna blind was en dat hij hulp nodig had. Als sos-ridgeback hadden we dan ook zeker ons best gedaan deze mensen te helpen. Is het niet door ons eigen netwerk dan hadden we daar altijd wel een oplossing voor gevonden. Maar goed helaas is dat niet het geval. Een adoptie gaat altijd tussen oude en nieuwe baasje , sos ridgeback helpt alleen op afstand, maar dat neemt niet weg dat ik altijd ook een verantwoordelijkheid voel . Vandaar ook deze inzameling om deze mensen enigzins tegemoet te komen in de kosten en de ellende.
Mijn dank is groot
Natasja Meersman
www.sos-ridgeback.com