Al jaren ben ik een alleenstaande moeder van Lindy en Robbin, Robbin heeft Marfansyndroom. Helaas is hun vader zo goed als niet meer in beeld dus ik doe het altijd, 24/7, allemaal alleen. Voor de buitenwereld lijkt mij dit allemaal makkelijk af te gaan maar van binnen is het elke dag een strijd. Vroeger veel meegemaakt, altijd veel moeten zorgen vanaf jonge leeftijd en nu nog steeds voor Robbin met zijn ziekte al doe ik het met veel liefde. Het breekt me op en inmiddels ben ik mezelf compleet kwijt geraakt. Gelukkig nu wel goede hulp en de conclusie is: een ernstige en complexe depressie. Hoofdzaak is weer plezier vinden in het dagelijkse leven en daar begint het probleem.

Ik fiets enorm graag maar doordat ik zelf reuma heb lukt dit bijna niet meer op een normale fiets. Bij het fietsen kan ik mijn hoofd leegmaken maar ook op een normale manier bij mijn afspraken komen en boodschappen doen. We leven al jaren van een minimuminkomen doordat ik afgekeurd ben en het lukt me dus niet om zelf een elektrische fiets te kopen. Een elektrische fiets zou me zoveel helpen, het zou me weer wat meer vrijheid geven en dus ook weer wat meer plezier in het leven.

Ik ben niet iemand die graag zijn hand op houdt maar ik zie geen andere manier om mijn droom uit te laten komen. De WMO vergoedt dit niet, die vinden dat het een luxe is die je dus zelf moet kunnen betalen. Voor mij is het geen luxe, ik hoef ook echt niet de duurste fiets maar het betekent voor mij vrijheid...