Aan iedereen die dit leest.

Om te beginnen dankjewel voor het feit dat u/jij even de tijd neemt om mijn verhaal te lezen.

Ik heb een probleempje:

Ik ben Mathilde Mol en ben de (klein)dochter, zus, schoonzus, tante, nicht van een heleboel mensen en ik ben 15 jaar oud. Ik ben geboren met een open ruggetje. Dit was vanaf mijn geboorte best wel een lang traject in het ziekenhuis in Rotterdam. Ik kan door mijn aangeboren handicap voor de rest van mijn leven niet lopen. Ik heb eigenlijk een aangeboren dwarsleasie.

Hierdoor ben ik in het dagelijkse leven volledig afhankelijk van mijn grote vriend: mijn rolstoel. Om hem mooi te maken, heb ik een plaat van een hond en een poes op mijn wielen laten maken.

Ondanks mijn handicap en bijkomende beperkingen, ben ik een vrolijke en opgewekte puber en dankbaar voor de kleine dingen in het leven. Daarnaast ben ik ook erg ondernemend en neem ik net als iedereen graag deel aan het gewone openbare leven en ga ik er graag op uit.

Zoals ieder mens, vind ik het leuk om ergens naar toe te kunnen gaan. Dat kan zijn naar het bos of het strand, naar familie, naar mijn broers en zussen, mijn neefjes en nichtjes, de speeltuin  of de dierentuin, noem maar op. Hiervoor heb ik dan wel aangepast vervoer nodig: ik kan zelf niet in of uit de auto klimmen en mijn grote vriend moet ook altijd mee. Omdat mijn ouders ,mijn zussen en verdere familie ook aan hun gezondheid (hun rug) moeten denken, kunnen ze mij niet iedere keer in en uit een gewone auto tillen om mij ergens mee naar toe te kunnen nemen. Bovendien past mijn best wel grote rolstoel niet in een gewone auto. Mijn ouders hebben nu nog de beschikking over een rolstoelbus en hoef ik gelukkig niet met de rolstoeltaxi mee.

Zoals elke auto raakt ook onze rolstoelbus oud en versleten. Jammer hoor.

Een nieuwe rolstoelbus met alle bijkomende aanpassingen en voorzieningen is erg duur en mijn spaarpot erg klein. Mijn ouders,broers en zussen sparen daarom al een tijdje heel hard voor een andere bus. ze hebben daarvoor ook al acties gehouden met familie, vrienden en kennissen (oudijzer, bierdopjes verzamelen etc.) Omdat de kosten zo hoog zijn, krijgen ze het bedrag zonder hulp niet bij elkaar gespaard.

Daarom wil ik aan u/ aan jullie/ aan jou vragen of u/jullie/jij een donatie willen doen voor een nieuwe rolstoelbus, zodat ik ook in de toekomst weer met plezier er vandoor kan. Ook al is het maar een euro: vele kleintjes maken uiteindelijk toch een grote rolstoelbus.

Nogmaals dank voor uw/jullie/jouw tijd en voor een eventuele bijdrage.

Als we u/jou straks tegenkomen met de nieuwe bus zal ik vragen of mama/papa naar je wil toeteren!!

Groeten en veel liefs van Mathilde