Bibi zijn samen met haar broer Bumper, mijn steun en toeverlaat. Ze zijn beiden Amerikaanse Bulldoggen en de pipo's van de buurt. Ik heb Bibi en Bumper gekregen in de tijd dat het mij nog financieel goed af ging en zoals het hoort, in staat was om alles te kunnen betalen wat ze nodig hebben.
Helaas is deze situatie binnen een mum van tijd veranderd, wegens echtscheiding , jaren dakloosheid en gezondheidsproblemen (ik ben 29 jaar gespecialiseerd verpleegkundige geweest) en leef ik nu met mijn beestjes van een minimum inkomen. Ik heb zelf niet veel nodig, dus normaal gesproken is dit geen probleem. Mijn behandeling wordt vergoed via mijn ziektekosten verzekering, maar ik kan niet de baas voor mijn hondjes zijn, die ik wil zijn, omdat ik de financiele middelen niet heb voor grote ingrepen.
Ik heb zoveel mooie en minder mooie dingen meegemaakt samen met mijn trouwe maatjes. We hebben jaren gezworven door Europa en geleefd midden in de wilde prachtige natuur van Europa. Ik moest namelijk in Nederland in de winter verplicht in de daklozenopvang, maar mijn honden mochten niet mee. Die moest ik af staan aan het asiel. Dit is iets wat ik absoluut niet wilde en niet aan kon. Vandaar onze avonturen in het Oosten en zuiden van Europa en de natuur. De band die je met je dieren opbouwt is enorm, maar als je samen deze avonturen aan gaat omdat je niet anders kan, dan wordt de band zo enorm diep en speciaal. Een echtscheiding en dakloosheid zorgt er nu eenmaal voor dat je weinig vrienden overhoudt en toch best eenzaam bent. Door de liefde en gekkigheid die ik van Bibi en Bumper (en onze 2 aangehaakte zwerfkatjes) krijg ben ik misschien veel alleen, maar niet eenzaam.
Inmiddels heb ik na jaren en veel knokken een knus huisje aangewezen gekregen en kunnen mijn kinderen ook weer heerlijk part-time bij mij zijn. De meisjes zijn ook stapelgek op Bibi en Bumper en hebben een sterke band. Bibi is een echt moedertje (ook al heeft ze nooit pups gehad) ze wast haar broer 10 keer per dag, ook ik krijg regelmatig de nodige "verzorging" en zelfs de katten worden door Bibi gewassen en geknuffeld. Bumper en Bibi zijn onafscheidelijk van elkaar. Buiten is ze atletisch, speels en ontzettend energiek. Spelen met Bumper of andere hondjes is haar passie. De katten, die altijd mee wandelen, worden door moeke Bibi altijd goed beschermd. Thuis liggen Bibi en Bumper echter liever te snurken, op hun deken tegen mijn benen aan. De mand staat ze net een paar meter te ver weg. Zo close zijn we met elkaar.
Na Bibi haar laatste loopsheid merkte ik dat ze zich niet goed voelde. Ze is niet de Bibi die we kennen en ik ben met haar naar de dierenarts gegaan. Daar kregen we het afschuwelijke nieuws dat Bibi haar baarmoeder ontstoken is en er kankercellen zijn aagetroffen in het biopt. Ik loop hier al 3 tot 4 weken mee rond en weet mij geen raad. Ik heb niet de financiele middelen meer om haar te geven wat ze nu het hardst nodig heeft. Een operatie en nabehandeling.
Omdat Bibi een grote hond is en 57 kilo weegt, is de narcose vreselijk duur. Ik heb haar daarom ook niet kunnen laten steriliseren in de laatste 4 jaar. De narcose en operatie kosten 500 euro. De onderzoeken van de biopten die tijdens de operatie genomen worden kosten al 160 euro. De kweek 120 euro. Dan heeft ze nog een flinke tijd antibiotica nodig en ontstekingsremmers. Al met al is het een flink bedrag, die ik jaren geleden nog had kunnen betalen, maar nu helaas niet meer. Ik vind het vreselijk dat mijn beestjes de dupe zijn van de ellendige financiele situatie, want ik word gewoon behandeld en dat wordt vergoed.
Bibi en Bumper betekenen de wereld voor mij. Ze zijn mijn vriendjes, mijn schouder, mijn afleiding en mijn houvast. Ze verdient het zo om geopereerd te worden en ik voel mij vreselijk schudig. Ik zoek al een maand naar een oplossing, heb diverse bekende stichtingen gebeld die soms hulp kunnen bieden, maar helaas heb ik dat niet voor elkaar kunnen krijgen. Een minima dierenarts heeft deze regio niet en ik mag geen gebruik maken van deze dierenartsen in Amsterdam of Haarlem, als ik niet in deze steden woon.
Bibi heeft een zeer goede prognose als ze binnen korte tijd geopereerd wordt. Mijn lieve dierenarts houdt zoveel mogelijk rekening met de kosten en probeert ons ook zoveel mogelijk te helpen. Ik heb bij andere dierenartsen navraag gedaan, maar daar zouden de kosten honderden euro's hoger zijn.
Bibi is op 12 december jarig en normaal gesproken is dat een "feestdag". Nu wordt ze jarig met de gedachte dat dit haar laatste verjaardag is als ik haar niet laat behandelen. Ik blijf maar piekeren en naar oplossingen zoeken, maar het lukt me niet. Vandaar dat ik deze actie ben gestart, wat ik best lastig vind. Ik heb al eens hulp moeten vragen voor Bumper en dat is moeilijk. Ik moet echter mijn trots opzij zetten en voor haar knokken. Ik kan niet zonder haar, Bumper kan niet zonder haar en de gedachte dat ze ons nu al moet verlaten, kan ik niet aan. Ik heb het nog niet eens over de kinderen, die ook stapelgek zijn op haar en Bibi op hen.
Ik besef mij heel goed dat veel mensen het nu financieel moeilijk hebben. Maar elke euro brengt ons dochterbij ons doel, om Bibi te laten behandelen zodat wij nog wat jaren van elkaars gezelschap, liefde en gekkigheid, mogen genieten. Ik zou u ontzettend dankbaar zijn en mocht u het op prijs stellen, dan houd ik u graag op de hoogte van Bibi haar herstel. Dank u wel voor het lezen van mijn oproep.