Help mij aan een hulphond!

(English below)

Lieve allemaal, 
Sinds een paar weken ben ik oppas, oppas voor een hulphond van een vriendin. Van tevoren had ik niet gedacht dat mij dat in korte tijd zoveel zou opleveren. Dit superlieve hondje – ze heet Zoë – zorgt er namelijk voor dat ik me minder somber voel en dat ik mezelf minder beschadig. Laatst heb ik samen met haar voor het eerst zonder paniek een treinreis kunnen maken, wat voor mij echt een grote stap was.
Als je me nog niet (zo goed) kent, vertel ik je graag in het kort mijn verhaal. Mijn naam is Eeke, sommigen kennen mij beter als Cassandra. Ik ben bijna 20 en maak graag muziek. Helaas ben ik ook al een tijd best wel ziek – maar dus niet het soort ziek dat je van de buitenkant kan zien. Ik heb namelijk anorexia en depressie en heb last van angsten. 
Mijn school heb ik gelukkig ondanks mijn ziekte, opnames en behandelingen kunnen afmaken, maar tijdens mijn studie ging het mis. De anorexia werd te sterk om alleen aan te kunnen. Daardoor ben ik destijds in het ziekenhuis beland. Toen ik daar ontslagen werd, werd snel duidelijk dat het nog steeds niet de goede kant op ging. Daarom ben ik uit Wales, waar ik studeerde, teruggekomen naar Nederland. Weer in Nederland werd ik doorverwezen naar een kliniek voor eetstoornissen, waar ik acht maanden heb gezeten. Ze hebben me daar geholpen om weer wat aan te komen in gewicht, maar dat was niet de magische oplossing die mijn anorexia en somberheid voor me weg kon halen. Hoewel de ziekte minder zichtbaar was, was hij er nog steeds. 
Toen kwam Zoë! De afgelopen weken heb ik met haar mogen doorbrengen. Binnenkort gaat Zoë weer terug naar haar eigen baasje, die haar ook hard nodig heeft. Ik zal haar missen, want Zoë heeft in een paar weken misschien al meer bereikt voor mij dan enkele jaren aan therapie. Daarom ben ik op zoek naar een eigen hulphond. Natuurlijk begrijp ik dat een hulphond niet dé magische oplossing is voor mij is. Wat ik wel weet, is dat een dier mij in deze situatie beter kan helpen dan mensen dat kunnen. 
Wil jij mij helpen aan een eigen hulphond? 
Mijn hulphond kan mij helpen paniekaanvallen te herkennen en kan met me meegaan naar situaties waar veel andere mensen zijn. In tegenstelling tot een normale hond mag een hulphond ook echt overal mee naartoe. Helaas is een hulphond ook heel erg duur. Dat komt vooral door de speciale training. Om dat te financieren heb ik jullie hulp nodig. Ik ben zelf heel hard aan het werk om het geld bij elkaar te sparen, maar door mijn ziekte kan ik nog niet zo veel werken. 
Zou jij mij willen helpen door geld te doneren? Zo kan ik straks samen met mijn eigen hondje het leven weer wat beter aan. Iedereen die mij helpt stuur ik een zelfgemaakt bedankkaartje, en ik hoop jullie natuurlijk in de toekomst heel veel leuke foto’s van mijn hulphondje te kunnen sturen. 
 
Heel erg bedankt voor je steun!

Dear all,
Since a few weeks I’m looking after the service dog of a friend. When I suggested to take care of her dog, I couldn’t have dreamed how much this would bring me in such a short amount of time. This beautiful little dog, Zoë, helps me feel less sad and engage in self harm less. A few weeks ago, Zoë and I took the train together, for the first time without a panic attack. This was a big step for me.
For those of you who don’t know me very well: my birthname is Eeke, but most of you know me as Cassandra. I’m turning 20 this month, and I love to sing and write songs. Sadly, I’ve also been sick for a while now, but not the kind of sick you can see from the outside. I suffer from anorexia and depression, and I struggle with anxiety. 
Through my illness, treatments and admissions I somehow managed to finish school, but during my undergraduate degree things went wrong. My anorexia got too strong to handle alone, and I ended up in the hospital. When I got discharged, it became obvious I still wasn’t doing better. Therefore I made the decision to move from Wales, where I was studying, back to the Netherlands. Back in the Netherlands, I was referred to a clinic for eating disorders, where I stayed for eight months. They helped me gain some weight, but it wasn’t the magical solution that could take away my anorexia and depression. While my illness is less visible, it is still there.
And then came Zoë! The last few weeks I got to spend with her. Shortly, Zoë will go back to her owner, who needs her very much too. I will miss her, for in a few weeks Zoë has achieved more for me than years of therapy. That’s why I’m going in search for my own service dog. Of course I realize a service dog isn’t some magical solution for me, but what I do know is that in this case a dog can help me more than people can.
Will you help me get my own service dog?
My service dog will be trained to help me recognize panic attacks and can come with me to places and gatherings with a lot of people. As opposed to a normal dog, my service dog will be allowed to come with me everywhere. Unfortunately, a service dog is also expensive. This is due to the special training. In order to finance this, I need your help. I’m working really hard to save up the money that’s needed, but due to my illness I can’t work long hours yet. 
Would you help me by donating a little money so that, together with my service dog, I’ll be able to manage life a little better in the future? Everyone who helps me will receive a handwritten thank you note, and I hope to be able to share lots of pictures of my service dog with you in the future. 

Thank you so much for your support, it means the world!