Afgelopen zomer is onze zoon veel te vroeg geboren. Al na 28 weken zwangerschap moest mijn vrouw met spoed naar het ziekenhuis, maar door grote drukte kon dat niet bij een academisch ziekenhuis in de buurt. Wijzelf wonen in de regio Amsterdam, maar het dichtstbijzijnde beschikbare ziekenhuis was in Maastricht. Het gevolg was een rit van 3 en half uur met een ambulance, terwijl mijn vrouw al weeën had. Ikzelf mocht niet meerijden en ben er met de auto achteraan gegaan.
Eenmaal in het ziekenhuis kreeg mijn vrouw weeën-remmers en longrijping. Dat hielp gelukkig en zo konden we de bevalling nog uitstellen. Elke dag extra in haar buik telde om de overlevingskans te vergroten. Uiteindelijk werd Ruben na 30 weken geboren. Hij woog 1480 gram en hij was daardoor nog erg zwak. Hij kreeg een slang door zijn neus voor sondevoeding, een hartslagmeter, werd meerdere malen in armen en benen geprikt om een infuus te kunnen plaatsen en werd naar de nicu gebracht. Wat volgde was een lange ziekenhuisopname op behoorlijk grote afstand, maar je gaat er natuurlijk 1000% voor. Iedere euro ging aan de kant om zo vaak mogelijk in Maastricht te zijn, want na de bevalling mochten we maar 3 nachten in het ziekenhuis slapen. Het Ronald McDonaldhuis bood gelukkig grote uitkomst, want we konden relatief goedkoop logeren. 15 euro per nacht en daarnaast kwam dan nog eten.
Na een paar weken ging het gelukkig steeds beter met Ruben en mocht onze zoon terug naar de regio Amsterdam, waarna er geen 235 kilometer meer tussen zat, maar 20 /25 en in de laatste 3 weken nog maar 5! kilometer! Dat was in vergelijking met Maastricht natuurlijk een enorme opluchting. Je wilt natuurlijk niets liever dan zoveel mogelijk bij hem zijn en aangezien zijn toestand nog niet helemaal stabiel was zaten we erg in spanning. In de regio Amsterdam hebben we uiteindelijk in 3 verschillende ziekenhuis doorgebracht, tot Ruben na 2 maanden ziekenhuis eindelijk naar huis mocht. Onze blijdschap kon niet groter!
Nu, enkele maanden later gaat de gezondheid van Ruben erg vooruit en daar zijn we enorm blij mij. Echter heeft het hele gebeuren ook veel psychisch leed veroorzaakt en financieel zijn we behoorlijk hard geraakt. Ondanks dat de zorg vergoed werd zijn er een hele hoop zaken die niet vergoed werden. Denk aan speciale spullen, eten, onderdak, recordprijzen benzine voor het dagelijks vele kilometers reizen, parkeerkosten, OV (als de auto niet beschikbaar was), kolfset en vele andere extra kosten er omheen. In combinatie met de hoge inflatie is dat ons te veel geworden en we zijn helaas nog altijd niet klaar met vele bezoeken aan het ziekenhuis. Onderzoekje hier, onderzoek daar. Het belangrijkste is dat de situatie van Ruben stabiel blijft en dat we nu niet breken.
Omdat ik niet het type ben die zijn hand ophoud is het schrijven van dit bericht vrij moeilijk en ik probeer het bedrag daarom zoveel mogelijk te beperken. Mijn vrouw kan door alles voorlopig niet werken en kreeg ondanks de dringende aanvraag bij het UWV geen verlenging van haar bevallingsverlof. Volgens het UWV had Ruben daarvoor 1 dag tekort in het ziekenhuis gelegen... In verweer gaan, hielp niet. Ruben heeft zeer veel zorg nodig en dat kost veel tijd en geld. Wij gaan daar echt alles voor doen.
Deze situatie is niet wat we gewild hebben en we hopen dat dit ons en anderen niet meer overkomt. Nog steeds liggen er vele vroeggeboren baby's in het ziekenhuis. Al vanaf zo'n beetje 24 weken!