Wil jij mij helpen? Ik ben Anne. Ik ben 22 jaar en ik heb mijn (ons) maatje nodig om het leven weer aan te kunnen.

Sinds ongeveer mijn 12e levensjaar gaat het mentaal met mij erg snel achteruit. Ik kreeg de diagnoses angststoornis, depressie en anorexia nervosa. Het kostte me op de basisschool al erg veel moeite om mijn hoofd boven water te houden tussen al mijn donkere gedachtes. Al snel gaat het dan ook op de middelbare school bergafwaarts. Ik ontwikkelde een intense zelfhaat en ik vond mezelf niet goed genoeg. Ik haatte wat ik in de spiegel zag. Ik haatte mezelf. Ik deed niks goed. En ik was niks waard. Ik sneed mezelf om mezelf te straffen om wie ik was. De pijn die ik dagelijks voelde, compenseerde mijn intense zelfhaat. 

Op mijn 17e ging het niet meer thuis en moest ik noodgedwongen op mezelf wonen. Toen ik daar getraumatiseerd werd, raakte ik in een diep dal. Een heel erg diep dal. Therapie en forse medicatie hielp niet. Ik deed meerdere zelfmoordpogingen en werd van crisisopname naar crisisopname gestuurd. Ik zag geen uitweg meer en ik kon het niet meer alleen.

Ik kocht twee kittens (Gin en Razz). Mijn maatjes voor het leven. Wij waren en zijn nog steeds 1.  Sinds dien ben ik nooit meer alleen. Gin en Razz hielpen door de zwaarste en uitzichtloze tijd heen tot ik kon worden opgenomen bij  Yes We Can Clinics. Ik heb 10 weken afgezonderd van de buitenwereld hard aan mezelf gewerkt. Ik kwam in herstel, maar helaas kwam ik, samen met Gin en Razz, na mijn opname weer in een hele onveilige thuissituatie terecht. Wekelijks moest ik de politie bellen. We zijn genoodzaakt te verhuizen.

Nu wonen we met z’n drietjes in een heel erg fijn huisje. Maar door mijn trauma’s ervaar ik nog steeds geen rust. Ik heb trauma behandeling nodig. Helaas is de wachttijd extreem. Het is voor mij op het moment een dagelijkse worsteling met het leven, de herbelevingen en dissociaties. Gelukkig heb ik Gin en Razz (mijn maatjes) om me heen. Ze komen bij mij liggen als ik spanning ervaar of als ik me slecht voel. Het belangrijkste ik voel me door Gin en Razz niet meer alleen. 

Helaas is mijn grootste angst werkelijkheid geworden. Razz is doodziek. Hij kan niet meer plassen waardoor hij zichzelf vergiftigd. Dit heet ook wel een plaskater. Hij moet noodgedwongen opgenomen worden in het dierenziekenhuis in Rijswijk. De dierenarts vertelde dat hij nog 50% overlevingskans heeft. Omdat Razz nog maar 2 jaar is, is het zeker de moeite waard om hem te behandelen volgens de dierenarts. Helaas zit hier een enorm kostenplaatje aan. Zelf kan ik dit echt niet betalen, omdat ik zelf nog ziek ben. Tot mijn teleurstelling kan ik daarom nog niet werken. 

Wil jij mij helpen om mijn (ons) maatje te redden? Zodat we met z'n drietjes het leven weer kunnen aangrijpen? Zodat Razz ook eindelijk van een fijne en veilige thuissituatie kan gaan genieten? Alle beetjes helpen! 

Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal en wellicht een donatie! ❤️

Liefs, 

Anne, Gin en Razz ✨