Update uit Hatay- 7 maart 2023

Zo, de volle maan in Maagd is voorbij zonder al te veel sores. We hebben wel weer geschud vannacht en het regende en waaide behoorlijk (als nasleep van de storm gisteren), maar het lijkt de goede kant op te gaan.

Mahir en ik hebben de tweede kas gebouwd zodat we deze week alle stekken (rode puntpaprika’s en tomaten natuurlijk) kunnen overzetten. Diegenen die de aardbeving hebben overleefd. Ik heb ook voor het eerst kapucijners gezaaid en ze doen het!

Afgelopen vrijdag mochten we de levering uit Antalya in ontvangst nemen: iemand die hier na de bevingen heeft gewerkt als vrijwilliger kon voor ons MDF en zeil meebrengen zodat we verder kunnen met de projecten. De kas dus, een opgebouwde aanhanger waarop zonnepanelen gemonteerd kunnen worden en we dus niet meer afhankelijk zijn van het net, een generator of benzine. Nog wel van de zon, maar die zal het voorlopig nog wel doen ;)

Er is sprake van een levering van containers (als tiny house) hier in het dorp. Mijn geweldige vriendin Revan is bezig met het opzetten van een stichting die structurele hulp gaat bieden in onze regio. Tiny houses zijn een eerste stap naar een hopelijk vruchtbare samenwerking!

Na de beving van 20 feb waren we nog niet in het dorp geweest. Drie dagen geleden reden we er doorheen: er staat bijna geen huis meer overeind. De 6.4 heeft ons de das omgedaan. Het is een troosteloze boel.

Ik merk dat er verschillende reacties zijn op dit gebeuren; sommigen pakken door en werken hard, anderen zijn in shock en kunnen nog niet echt behappen wat er is gebeurd en hoe verder te gaan. Weer anderen zitten de hele dag en drinken thee en lijken te wachten op de overheid om hulp te bieden. Tsja, ik kan alleen maar blij zijn dat Mahir en ik allebei doorpakken.

Ik moet wel zeggen dat de laatste rit door het dorp me enorm heeft aangegrepen: doffe ellende. Mensen die geen ruimte hebben om een tent op veilige afstand van hun ingestorte huis op te zetten, zitten rond een kampvuurtje en proberen  wat te eten te maken.

Er zitten veel kanten aan dit verhaal/ deze situatie. Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd vrij hard kan oordelen. Ik doe mijn best om me in te leven en om begrip te tonen. Maar ik vind het ook verwonderlijk dat veel mensen zich ontzettend afhankelijk opstellen. Wij verwachten niks van de overheid hier en de gulheid waarmee jullie ons steunen was een enorme (welkome) verrassing. Wat jullie in Nederland financieel hebben kunnen doen, zou hier in natura moeten gebeuren (elkaar helpen dus!). Hoe zou dat zijn als zo’n verschrikkelijk ramp in Nederland zou zijn gebeurd?

Ik kan alleen maar hopen dat iedereen die dit leest, zelf ook (basis)voorbereidingen treft. Wij hebben hier geen banken meer, geen pinautomaten, geen ziekenhuizen, geen supermarkten. Leg een voorraadje aan van de houdbare dingen die je vaak gebruikt, drinkwater, een campingkookstelletje op gasflessen en CASH.

Vanzelfsprekend zullen verkopers een slaatje slaan uit de omstandigheden (de prijzen zijn hier weer verhoogd, de inflatie is meer dan 100%) en vooral essentiële producten zijn gewild. Er komen grote crises aan die we allemaal het hoofd zullen moeten bieden. Wees voorbereid.

Dank voor de interesse in ons verhaal en situatie. Ik blijf schrijven.

Liefs uit Hatay.

Mahir en Annelies

Update Hatay 23 feb 2023

Na de eerste twee zware aardbevingen op 6 feb (volle maan) kregen we de tweede ronde voor onze kiezen, afgelopen maandag (nieuwe maan).

We hadden al voorspellingen gehoord, zowel hier in Turkije als via andere kanalen maar zeker weten doe je het nooit.

“Normaal gesproken” gingen we rond 20 uur ‘s avonds het huis in om tanden te poetsen en de 2 zwakke poesjes (Findik en Nelly) nog een hapje eten te geven. Sinds 6 feb gaan bij mij de luiken dicht tussen 20 en 21 uur en slaap ik gerust de klok rond. Zo’n aardbevingservaring slaat op je lijf, bij mij althans op de spieren dus na een hele dag in de buitenlucht te werken (opruimen, opbouwen, verplaatsen) was de koek op rond die tijd.

Afgelopen maandagavond liep anders: we konden pas rond 1930 uur eten en direct daarna wilde ik voor het eerst in 2 weken weer eens aan de studie. Tien minuten achter de laptop en de grond begon te dansen. We zaten op het epicentrum van de beving. Van voor naar achter, van links naar rechts, van boven naar beneden. We konden de houtkachel vasthouden en de elektrische verwarming uitzetten, dat was het. Lichten uit, schreeuwen uit de straat, totale paniek bij de buren die niet de luxe hadden van een kas/ tent maar in hun beschadigde huizen verbleven.

Nadat Mahir en zijn broer iedereen en alles in onze tent/kas hadden gecheckt, gingen ze de buren helpen. Gelukkig iedereen ongedeerd maar bij het ochtendlicht bleek dat na deze tweede ‘ronde’ bijna geen enkel gebouw in het dorp nog bewoonbaar is.

Ook bij ons is de schade dit keer enorm. Muren zijn gescheurd, watertanks op het dak verbogen/ verschoven, overal puin. Het lijkt erop dat de dragende muren het wel gaan houden (hoewel ze denk ik geen derde klap aan zullen kunnen).

Het oude huis is nu onbegaanbaar, de muren zijn ingestort. Heel triest voor mijn 86-jarige schoonvader. Hij ziet zijn levenswerk in duigen vallen. Hij houdt zich groot en sterk maar het doet hem pijn.

Niemand hier heeft nog een baan om naartoe te gaan, behalve ik. Afgelopen maandagmiddag heb ik al mijn contacten gemaild dat we woensdag weer zouden gaan beginnen. Fris in de startblokken, het plan was zelfs vanuit huis, naast de nooduitgang de afspraken te doen.

Dinsdagochtend mocht ik alles weer afzeggen. Via zwak internet kon ik mijn opdrachtgevers bereiken: iedereen wist het al.

Het zijn rare tijden. Ik kan er beter mee omgaan dan ik had gedacht. Waarschijnlijk komt dat omdat ik geen vrienden en familie ben verloren. Letterlijk iedereen van de 1e en 2e graads schoonfamilie is met de schrik vrijgekomen. Zij zijn wel alles kwijt. Hun huizen waren al meteen onbegaanbaar, op 6 feb. Al deze mensen zijn naar andere steden getrokken, bij familie inwonend maken ze de balans op. Hoe en waar nu verder.

Wij blijven op ons land. Mahir en ik gaan niet meer in betonnen constructies wonen (dat had al niet de voorkeur..), en zodra hij tijd heeft, gaat Mahir beginnen aan de bouw van een kleine houten/ strobalenwoning. Het is me onduidelijk of mijn schoonzussen, -vader, en - broer wel het gebouw in zullen gaan. Na het zien van de flats in Antakya is er geen haar op mijn hoofd die nog op een begane grond woning gaat wonen. Als een pannenkoek zijn die weggevaagd.

Er is heel veel werk te doen, zowel bij ons als bij de directe buren.

Helaas zijn er nog steeds veel mensen niet wakker geworden en jagen ze nog steeds lege doelen na (in mijn optiek).

Het zijn dure lessen.

We gaan zien hoe het verder loopt. De zon is heel actief op dit moment dus wellicht volgt er nog meer ellende. Voor mij is het belangrijkste dat we niet in beton wonen: een plastic kas op je hoofd krijgen valt wel mee, denk ik.

We zullen, net als Japanners moeten wennen aan de situatie. Het leven gaat door.

Heel erg bedankt voor alle positieve vibes en wensen die ik via mama doorkreeg. Het is echt fijn om te weten dat mensen begaan zijn. We gaan het redden. En zo niet, dan toch. 🙂

Update uit het dorp- Hatay, zondag 12 februari

Het is nu zes dagen geleden dat we ons huis moesten ontvluchten. Wij hebben heel veel geluk gehad: ons huis staat nog, we waren- dankzij mijn man Mahir-snel buiten: hij had het goede idee om een nooduitgang te maken aan de achterkant van het huis. Zo konden we binnen 10 seconden in de stromende regen ons vasthouden aan de reling achter de tuin. Alsof we op een schip op ruwe zee zaten, zo bewoog de grond. Het huis schommelde, de 3 etages rijzen dan best hoog op. 

Iedereen in ons gebouw (schoonvader, schoonzussen en - broer) kon het huis uitkomen.

De kas was een week vantevoren klaar, bedekt met nylon maar nog niet beplant. Dat zouden we zondag 5 feb doen, maar het was er niet van gekomen. Gelukkig want nu konden ze de kas voorbereiden om alle buren tijdelijk in onder te brengen. Ouderen, kinderen, ook onze huisdieren zaten bij elkaar tot de buren zelf ook een oplossing konden vinden.

We zijn nu bijna een week verder. Mahir heeft een provisorische keuken gemaakt, de generator liep tot vanochtend alle avonden en nachten: het is koud. Gelukkig overdag zonnig, dus we kunnen buiten zitten. Inmiddels is de elektriciteit hersteld nu, zodoende kan ik een update sturen.

Wanneer we het pand weer kunnen/ zullen bewonen is onduidelijk. De tocht naar het centrum liet zien dat van vrijwel alle panden die zijn ingestort, de benedenwoningen als een pannenkoek zijn platgeperst. Hoewel ons huis steviger lijkt, is het nog steeds mogelijk dat er naschokken of zelfs nieuwe aardbevingen plaats kunnen vinden. Niet zo’n prettig vooruitzicht als je op de begane grond woont.

Dankzij mijn geweldige zussen Ardien en Moniek en superstudent Revan hebben we gisteren een lading medicijnen op kunnen halen voor ons dorp. Ook konden ze cash meebrengen, want de banken staan niet meer en pinautomaten zijn buiten bedrijf.

Door hun actie en samenwerking hebben zij jullie kunnen bereiken: de gulle gevers, de weldoeners, de bezorgde medemensen. Het is ongelofelijk hoe goed het voelt te weten dat mensen meeleven en mee willen helpen aan de wederopbouw.

De stad Antakya is verwoest, banen zijn verloren gegaan, cultuur, de maatschappij staat hier voorlopig stil.Maar met jullie gulle bijdragen kunnen we denken aan -tenminste- de wederopbouw van ons dorp en misschien ook hulp bieden aan onze ooms en tantes hier die letterlijk alles kwijt zijn.

Op dit moment staan we er relatief goed voor: Mahir en ik zijn al jaren aan het ‘preppen’, dus voedsel en water hebben we genoeg. De tuin is beplant met kikkererwten, tarwe, alle soorten kool en binnenkort kunnen de paprika en tomaten stekken de grond in. We kunnen ons staande houden en blijven hier.

Heel erg bedankt allemaal voor het medeleven, de opgestoken kaarsjes, de schietgebedjes en de financiële bijdragen. Ik zal later een update sturen om de besteding te verantwoorden. Het is nu nog te onduidelijk om zeker te weten waar het geld naartoe zou moeten gaan. Ardien en Moniek houden het voorlopig in beheer.

Heel erg bedankt nogmaals en hopelijk tot snel ziens.

Mahir en Annelies (Annie/ Elisabeth)