Afgelopen dinsdag ben ik teruggekomen uit Turkije. Maandag toen er weer een grote aardbeving was, stond ik net op de luchthaven van Gaziantep om naar huis te gaan. Ik was op dat moment blij weer naar Nederland te gaan, maar tegelijkertijd vond ik het lastig om dit alles achter te me te laten. Er moest nog zoveel gebeuren.

Iedereen vraagt me hoe het was…dat is eigenlijk niet te beschrijven. 

Ik ging erheen om het stokje van mijn familie over te nemen, zij verzorgen 3000 maaltijden per dag. Het is gelukt omdat een week te verlengen. Eenmaal daar bleek ook dat de hulp in een tentenkamp in Adiyaman nodig was. Mensen hadden daar direct behoefte aan voedselpakketten.  We hebben droge voeding gekocht, zoals rijst, thee, suiker en brood en dat hebben we daar met twee autos’en een vrachtwagen naartoe gebracht. Op deze manier hebben 550 families weer een week lang eten gekregen. Het was ontroerend en hartverwarmend om te zien hoe enorm welkom dit was. Het was hartverscheurend om de radeloosheid te zien in de ogen van mensen. 

Was het wat ik ervan verwacht had? Nee, het was erger, veel erger.  Door de verwoestingen zag alles er anders uit. Ik herkende het nog wel, maar er is zoveel kapot. Ik begreep heel goed hoe de mensen daar zich voelen. Ze zijn machteloos, zo alles kwijt. 

Het gaf me een warm gevoel dat mensen dit initiatief massaal met hun donaties gesteund hebben. Hierdoor konden we iets doen voor de mensen in de streek waar ik vandaan kom.

Het is een kleine druppel, maar veel druppels maken een zee.