Alle beetjes helpen om de kosten van de kliniek opnames voor deze 2 dappere meisjes te kunnen betalen 🙏

Als je besluit om een veulentje te fokken, weet je dat daar risico's aan vast zitten. Of de merrie wel drachtig wordt, de zwangerschap goed blijft gaan, en dan na 11 maanden gespannen wachten hopen op een goede bevalling én een gezond veulentje.

Maar, als alles zó tegen zit... daar is niemand tegen op gewassen.

--------

Nadat ik 2 jaar geleden naar midden Frankrijk ben verhuisd om mijn droom te realiseren (een betaalbaar huisje met eigen land voor mijn paarden, weg van de drukte en meer in de natuur). Wilde ik graag de volgende stap zetten, 2 oudt type Arabische Volbloed veulentjes fokken uit mijn eigen dierbare merries.

En wat waren we vorig jaar blij dat beide dames, na 4 maanden proberen, eindelijk drachtig waren (na eerst 3 te vergeefse pogingen op twee verschillende dekstations in Frankrijk en België met diepvries dekkingen en toen uiteindelijk besloten ze naar de hengsten zelf te brengen in Duitsland en Slovenië voor natuurlijke dekkingen). 2 speciale hengsten met bloedlijnen die ver terug in de tijd gaan, zoals het Arabische paard vroeger ooit was, en bedoeld is.

Helaas was de blijdschap maar van korte duur, toen 1 van de merries ineens met hoge koorts ernstig ziek werd. Na dure bloedonderzoeken bleek dat ze besmet was met Piroplasmose. Een enorm oprukkende tekenziekte, welke vergelijkbaar is met Malaria. Gelukkig bestaat er tegenwoordig een goede maar erg zware medische behandeling voor. Alleen zijn er nog te weinig onderzoeken gedaan over wat voor een effect deze medicatie op het embryo heeft. Dus ook al was zij zelf na 3 maanden weer redelijk de oude, niemand kon met zekerheid zeggen hoe het veulen in haar buik er aan toe zou zijn.

In eerste instantie dachten we nog, dat het gewoon domme pech was. Tot 2 maanden later, toen de andere merrie ook ineens ziek werd met precies dezelfde symptomen. En in de week er na nóg twee andere paarden ook. Het zo paradijslijk ogende 9 hectare weiland in de uitgestrekte heuvels van de Auvergne, bleek vol te zitten met besmette teken. En een vaccin er voor bestaat niet.

De resterende maanden waren zenuuwslopend. Want wat stond ons te wachten straks met de bevallingen? Als een havik hielden we beide merries in de gaten. Ze groeide flink rond en ik zag de veulens bewegen. We bleven hoop houden! En toen ze de veilige zone om te bevallen gehaald hadden (na 320 dagen dracht), streepten we gespannen weer een mijlpaal door.

De moeder van Breeze, Boisa, was als eerste uitgerekend en liet op dag 343 duidelijk zien dat het zo ver was. In eerste instantie leek alles goed te gaan, het veulen lag in de juiste houding en Boisa deed hard haar best. Totdat ik zag dat het veulen al wakker was en al probeerde te ademen! Dat hoort niet! Want haar neusje was nog maar net 5cm er uit en ze was dus letterlijk aan het stikken in de nog dichte pootjesblaas! Gelukkig kon ik direct ingrijpen en de blaas openen zodat ze lucht kon gaan ademen. Even later vingen we haar in onze armen op, want haar moeder had besloten de rest van de bevalling staand te doen. De placenta kwam er ook direct achteraan al uit. En dit verklaard waarom ze al wakker was en probeerde te ademen, omdat de placenta dus al veel te vroeg had losgelaten en er dan geen zuurstof meer via de navelstreng gaat.

De volgende dag zijn ze beide uitgebreid nagekeken door een paarden Dierenarts van de grote kliniek een ruim uur weg. Haar longetjes en luchtwegen klonken en deden het prima. Ook de qualiteit van de biest (de eerste melk) en haar immuniteit werden gecheckt. En kleine maar pittige Breeze scoorde uitmuntend.

Wauw, wat een opluchting was dat!

Ruaala, Roxie's moeder, was eigenlijk pas 2 weken later uitgerekend. Maar ik denk dat ze stiekem een beetje jaloers was en ook graag haar baby op de wereld wilde. Echter gaf zij op dag 323 niet zulke duidelijke signalen als Boisa en deed ze 's ochtends net alsof er nog niets aan de hand was. Ik was dan ook niets vermoedend naar mijn werk gegaan, om nog geen 30 minuten later in paniek opgebeld te worden door mijn moeder. Ze was achterin de wei begonnen met bevallen! 

Ik heb nog nooit zo hard de 8km terug naar huis gereden! En dat was maar goed ook, want Ruaala had bijna geen weeën. We hebben het veulen er dan ook met veel moeite uit moeten trekken. En ook deze keer ging de merrie niet liggen. Maar, na een wat trage start met zelf kunnen staan en gaan drinken kreeg ook Roxie een Good to Go en een uitmuntende score op haar immuniteits check de volgende dag.

Wie had dat gedacht! Op een beetje vreemde bevallingen na, toch nog 2 gezonde veulens! Eindelijk konden we weer adem halen en gaan genieten van 2 vrolijk spartelende veulentjes in de wei.

Of toch niet?

Met bijna 3 weken, was ineens Roxie erg tam, zat had geen koorts, maar ze dronk nog amper. En een paar uur later had ze extreme diaree! Alle alarmbellen gingen direct weer af. 

De lokale Dierenarts kwam, maar wist niet heel goed wat te doen. Helaas blijken de lokalen Dierenartsen hier alle kennis van paarden te hebben, laat staan van veulens. (In deze regio zijn het voornamelijk koeien.) En dus besloten we haar naar de grote kliniek te brengen, wat 1,5u met de trailer betekende. Hier haalden ze direct alles uit de kast en hebben ze wél de benodigde paarden kennis en kunden. Uit de bloedtesten en andere onderzoeken kwam echter niet veel noemenswaardig. Dus wat het nu bij haar geweest is, is nog steeds een raadsel.

Na 3 dagen mocht ze weer naar huis, met antibiotica injecties mee, die ze 7 dagen 2x per dag in haar bil moest krijgen.

Tot zo ver gaat het ok met haar, ze is alert en actief, en drinkt weer goed. Alleen haar ontlasting is, ondanks de verschillende dingen die we al geprobeerd hebben, nog niet helemaal wat het wezen moet. Daarnaast wilt ze continue aarde eten zodra ze in de wei staat, verse molshopen zijn favoriet. Dit is natuurlijk echt niet goed voor haar en geeft risico op Koliek (darmverstopping), dus ze kan nu niet meer onbewaakt op de wei. Zand eten is een teken van te korten, vaak Silicium (wat hier ook veel in de grond schijnt te zitten), en dit zijn we reeds begonnen met bij voeren via Veendrenkstof en Silicium van HeltieHorse. Ook zijn we het voer van Ruaala aan het aanpassen, om te kijken of dat verschil geeft. En we duimen hard, dat als ze klaar is met de antibiotica kuur, dat dan haar ontlasting hopelijk weer beter wordt én daardoor haar maag en darmen ook weer beter alle voedingsstoffen op gaat nemen en ze dan wellicht er mee stopt.

Nou goed, dan denk je, ok, dit kunnen we overzien. Nu hebben we het gehad. En dan zeg je twee avonden later gekscherend, dat nu Breeze een beetje tam lijkt. En inderdaad, niet een beetje tam, maar gewoon ook doodziek en met 40° koorts! Direct de kliniek weer gebeld, maar ze zaten vol! Ze hadden geen vrije stal voor ons en we konden dus niet komen. De andere "dichtbijzijnde" grote kliniek is 3u rijden. Die reis durfde ik niet aan met hoe ze toen was. Dus de lokale dierenarts toen maar weer gebeld, welke ik letterlijk moest smeken of hij alsjeblieft langs wilde komen voor in ieder geval een check en koortsremmers. Maar naast nog een shot antibiotica en ontstekingsremmers wist hij ook niet goed wat het was.

Gelukkig knapte ze daar wel van op en zijn we de nacht door gekomen. En, wonder boven wonder, was er de volvende dag een plekje vrij op de kliniek, want de koorts liep al weer op. Inmiddels heeft Breeze verschillende echo's gehad, een X-ray van haar longen en zijn er 2 swabs uit haar luchtwegen naar het laboratorium gestuurd. De uitslagen daarvan zijn op dit moment nog niet binnen. Ook bij haar weten ze dus nog niet wat het nu precies is. Ze staat op dit moment nog op de kliniek en krijgt antibiotica. Ze heeft geen koorts meer en oogt stabiel en ze is daar in ieder geval in goede handen. Wat wel een fijne geruststelling is, maar de rekeningen lopen op. 

Inmiddels is mijn buffer leeg, na alle extra kosten om ze uberhaupt drachtig te krijgen, de dierenartsrekeningen van de behandelingen voor de Piroplasmose en nu de kosten om deze 2 lang gekoesterde veulentjes in leven te houden. Op sommige momenten weet ik het echt even niet meer. Maar als ik dan Roxie nu weer in de wei zie rond racen, dan heb ik weer een beetje hoop, dat het ooit toch echt allemaal goed moet komen. Met misschien dan een beetje hulp ♡