Voor Nederlands kijk hieronder.

Due to endometriosis I have to undergo surgery in London. Because this is quite a costly affair, I decided to set up crowdfunding. In addition, I think it is important to continue to draw attention to this terrible disease and it is ridiculous that care for this disease in the Netherlands lags behind other countries. It's not just a problem with fertility or pain during menstruation. Your nerves are affected, so many patients suffer from intestinal problems, fatigue, hassle with sex and social activities, operations, wrong diagnoses, pain, going to the emergency room for nothing, not having to go to the emergency room for something and so on.

Do you want to know how I am doing now? Then take a look at Instagram: @endolotje

My story officially starts in 2006, when I was 26 years old, but I actually can't remember a time when I didn't have a stomach ache. I had a lot of stomach pain, trouble with bowel movements and menstruation was a misery. I once fainted in front of the class while I was teaching. After all kinds of unpleasant and humiliating examinations in all kinds of holes and holes, I was diagnosed with irritable syndrome. I implicitly received the message: pay attention to your food and have fun on the toilet.

In 2009, hoping for a blessing, I went to the doctor again, and then the next day I had a scan in a hospital in Veldhoven. I had surgery there about a month later (1).

I put kind of footnotes so you don't necessarily have to read all the dirty, funny or sad details, but you can.

From that moment on I was given hormone therapy. Sometimes a little more, sometimes a little less, but the pain was unbearable. I don't know how I stood in front of the class, I think with sheer willpower and often with support from the students. I was often not there and I became one of those teachers you couldn't rely on because she was often absent for the slightest thing. That's how I ended up in a burnout a number of times. Mixing a lot of misery in the past, at home, that one student who wanted to make my life miserable and always that pain. As if a burning machete was cutting something out of my body.

A psychotherapist who treated me for a year and a half, it was 2018, told me that I should go to another doctor. Helene Nijdam, you are not only the best psychologist, you were right. I left the hospital in Veldhoven, where the doctor thought it was a good idea for me to relax by eating half-baked eggs, to Eindhoven.[2]

There the gynecologist asked what I expected from the treatment: 'my uterus removed' was my answer. This shit is of no use to me anyway. She was very serious and said such a decision should not be taken lightly. Well, I know I'm quite impulsive by nature, but I had thought about this very carefully. I went into the MRI and at the next consultation the message was clear. The uterus had to be removed and not only that. My lower abdominal cavity was filled with endometriosis tissue. This meant that my intestines, uterus, basically everything except the bladder had to be removed. [3]

After a conversation with the intestinal surgeon who was also involved in the operation, I was expected by Ria, the stoma nurse. She explained to me how and what if there was a hole in the intestine and I would therefore get a stoma. My niece was there and we were terrified. The story was complicated and the idea of removing a bag from my intestine with my own hands and sticking it on seemed terrible to me. In addition, I had to inject lucrin for three months to ensure that the growths in my abdomen were as small as possible. I continued to teach for the most part, even though everything was spinning around me, I was in pain, extremely tired and so on. Lucrin is just chemo.

The day I had a major breakthrough bleeding at school, I stopped teaching. I couldn't do it anymore, but the idea that I was now also failing as a teacher hurt enormously.

On August 10, 2018, I was wheeled into the operating room and when I woke up I couldn't believe my happiness. Friend Vera came to watch with Lenneke and, half under the influence, I completely pulled off my surgical gown to show that I had no poop hole in my stomach, just some scars. I had a syringe with which I could give myself morphine and ketamine. Not all the time of course, but it was a top system. It turned out that I had a cyst that had caused 10 cm of my large intestine to be removed. In addition to all the adhesions, it now became very clear to me why going to the toilet was such an annoying process.

The recovery went quite smoothly, and I was allowed to go home after 5 days. However, on Thursday, I noticed that my intestinal contents were not coming out of my intestines, nor from my urinary tract. Additionally, I realized that there are issues with healthcare in the Netherlands. Despite our ability to achieve remarkable things, administrative protocols have left us desensitized and devoid of the capacity for independent thought. That day, I called the gynecology, surgery, or whatever department **FIVE** times to convey clear indications that something was amiss. But since I didn't have a fever (apparently, that's always supposed to be the case), and I could still talk and walk, they assumed it wasn't serious. Eventually, around 1:00 AM, I arrived at the emergency room, where the gynecologist promptly confirmed that something was indeed very wrong. However, I was allowed to go home briefly to collect my belongings. When my genuinely kind gynecologist arrived, all the interns, trainee doctors, and perhaps even security personnel quickly gathered around (after all, I was lying on that chair, and there was much to observe).

Before noon, I was back in the operating room. Two men—the gynecologist and an unfamiliar face—leaned over me and informed me that I had pulmonary embolisms but that they still needed to operate.

From then on, the real ordeal began. A hole had formed in my intestine, diverting the normal flow of contents to a new path. Just above that spot, they created a double-loop stoma. It might sound tough, like something a gangster or Lucky Luke would have, but I certainly didn't feel lucky. The hospital's care had its share of mishaps. I had to cut holes in adhesive patches, just like in kindergarten, matching the size of my stoma, which was essentially an open wound. Then, the foil had to be applied so that the stoma could adhere to my abdomen. Honestly, when that nurse was thvertlere, I thought, "Go away. Leave me alone. Just give me a shot."

Mentally, I wasn't feeling great. That syringe, which I couldn't even operate myself during the first two days because I was barely awake. Life with a stoma seemed utterly miserable. Teaching with a stoma was even worse. I felt terribly sorry for myself until a friend called, going through a rough patch due to an incident with her neighbor acting strangely. The moment we realized that we could put my (used) ostomy bags to good use because they fit perfectly through a mailbox, I regained some life energy. Friends came from all corners, we pulled off stunts in a wheelchair, and after a while, I was allowed to go home. It was there that puppies were born a week and a half later, and together with them, I relearned how to navigate the world with my adapted body¹.

The company doctor wanted me to return to work after a while. Something related to administrative tasks. I considered that kind of work a punishment and didn't believe I should be punished for something I couldn't control. At school, a teacher had just left, so I ended up with the class that wouldn't have had a lesson otherwise. I made a deal with them: if they behaved normally, I would too. But if they were annoying, I'd vent my bag in the classroom, and trust me, it smelled worse than many things. Naturally, things went well with that class. Before my surgery, during the last lesson, I showed them a clean ostomy bag to explain how it actually looked. They found it very interesting, and one student even wanted to touch and smell it. I still wonder if I saw him lick it.

In January 2019, the stoma had to be relocated. Another abdominal surgery, which went smoothly despite the hassle with catheters. I shared a room with two people dealing with serious abdominal issues and one person whose finger was infected. He groaned and sighed the loudest of all of us, especially when he turned around (fortunately, we couldn't do that with our stitched-up bellies).

Thankfully, I was able to resume teaching quickly. The kids thought it was a good idea because the teacher who had been teaching them was involved in some kind of threat, which felt odd. For my fellow teachers: it was related to the textbook "Your Existence Threatened," part of the social studies curriculum.

The pain kept coming back. Starting from September '19, I visited the gynecologist more regularly. Scans were done, colonoscopies performed. Eventually, the pain became more intense, and it turned out I had a scar hernia where the stoma used to be. When COVID-19 hit, I ended up in the emergency room several times again.

Once, I was in the "clean" emergency room when a doctor, after performing a scan, said, "There's good news and bad news. Right now, you don't have a bowel obstruction, but you do have COVID-19."

Later, it turned out that the damage to my lungs from COVID-19 had occurred six weeks earlier, not at that moment. I was in the clean ward because, for once, I wasn't coughing due to my asthma, had no fever, and unfortunately could smell all the hospital odors. However, the condition was serious enough to require surgery in May 2020. On Friday, I received a double-J catheter—a urinary tube that runs from the bladder to the kidneys—to ensure they wouldn't accidentally cut in the wrong places during the operation. Originally, I was supposed to go home for the weekend due to COVID-19, but the catheter placement caused so much trouble that I was allowed to stay until Monday. Once again, my abdominal cavity was opened, adhesions were removed, and endometriosis was found in the scar tissue. My last ovary was removed, and suddenly, at 38 years old, I entered menopause. Let me tell you, this transition had an impact on me. I feared facial hair, sexual matters, and emotional struggles. The things you carry from your past shape who you are, and so I became a 38-year-old person with no internal reproductive organs. In the case of a dog, they call that being neutered. And all of this happened in a hospital that felt like a war zone.

Moving on to 2021. I thought everything would be over once everything was removed. Boy, was I wrong. Pain returned. I read positive things about nerve damage after endometriosis at Radboud University Medical Center. However, I ended up with a different doctor than the one I had requested. This doctor said, "You're overweight and produce estrogen, so you still have endo. Lose weight, and then we'll see." I left in tears and sought help at the Cir, a pain rehabilitation center. I've been on many medications for a long time, which has affected my weight, but I believe I still need assistance because I officially have an endometriosis diagnosis—not just "the overweight person complaining about pain."

After the Cir, the pain persisted, and I decided to go to Endometriose in Balans with my general practitioner's recommendation. There, a surgeon confirmed nerve damage and sent me back to Veldhoven, where they've been administering injections into the irritated nerve since 2022. Although the MRI revealed many adhesions, they consider it unlikely that endometriosis is present there.

Also, I had to manually flush my intestines every day because they were damaged. They call it the LAR syndrome, and it's such a misery that I ended up in my deepest depression ever. I didn't want to go on.

But I have to. Because I want so badly to participate in society. Through the endometriosis group, I discovered that there's a more specialized doctor in London than the ones here in the Netherlands. I went there with my father, they performed ultrasounds, and they found endometriosis. **Exactly where I feel pain**, where the abdominal wall nerves intersect with the organ nerves.

In the Netherlands, I'm primarily treated by a pain specialist. The medications and pain prevent me from working as a teacher, which is what I love to do.

In England, they can operate on me, with an **80% chance** that I'll feel better than I do now. Right now, for me, it means being under the influence of heavy pain medication all day, forgetting everything, still experiencing pain—sometimes so much that I get delirious (that's the current hypothesis; I have an appointment with the neurologist next week). Right now, it means not being able to teach, having a limited social life, and not walking my dogs as often as they'd like.

CZ wants to reimburse a **portion** of this surgery. A portion. In addition to this, there are also costs for travel and post-hospital stay, so I can remain there for the first two weeks after the operation in case I need to return to the hospital quickly. Because the endometriosis is **exactly where it went wrong before**.

March is Endometriosis Awareness Month, but for me, every month is Endometriosis Awareness Month. Will you help me make this disease a bit more manageable for myself?

If you'd like to know more, feel free to **direct message** me.

[1] Operation Veldhoven

[2] Depression

[3] Douglas' Hollow

[4] Spinach Story

[5] Gross Stoma Stories

[6] The Man and His Phone

Vanwege endometriose moet ik een operatie in Londen ondergaan. Omdat dit nogal een kostbare aangelegenheid is heb ik besloten een crowdfunding op te zetten. Daarnaast vind ik het belangrijk om aandacht te blijven vragen voor deze ontzettende rotziekte en het belachelijk dat zorg voor deze ziekte in Nederland achterloopt op andere landen. Het is niet alleen een probleem met vruchtbaarheid of pijn tijdens menstruatie. Je zenuwen worden aangetast, zoveel patiënten hebben last van hun darmen, vermoeidheid, gedoe met seks en sociale activiteiten, operaties, verkeerde diagnoses, pijn, voor niks naar de spoed, voor wel iets niet naar de spoed moeten en ga zo maar door. 

Wil je weten hoe het nu met me gaat? Kijk dan op insta: @endolotje

Mijn verhaal start officieel in 2006, toen ik 26 jaar oud was, maar eigenlijk kan ik me niet herinneren wanneer ik geen buikpijn had. Ik had veel buikpijn, gedoe met ontlasting en menstruatie was een ellende. Ik viel ooit flauw voor de klas toen ik aan het lesgeven was. Na allerlei vervelende en vernederende onderzoeken in allerlei holen en gaten kreeg ik de diagnose prikkelbare syndroom. Impliciet kreeg ik de boodschap: let goed op je eten en veel plezier op de wc.

In 2009 ben ik, op hoop van zegen, opnieuw naar de huisarts gegaan, en vervolgens lag ik de volgende dag in een scan in een ziekenhuis in Veldhoven. Daar werd ik een kleine maand later geopereerd (1).

Ik plaats soort voetnoten waardoor je niet per se alle smerige, grappige of trieste details hoeft te lezen, maar het kan wel.

Vanaf dat moment kreeg ik hormoontherapie. Soms wat meer, soms wat minder, maar de pijn was niet te doen. Ik weet niet hoe ik voor de klas stond, ik denk met pure wilskracht en vaak met steun van de leerlingen. Vaak was ik er niet en werd ik zo'n docent waar je niet op kon bouwen omdat ze toch vaak afwezig was, om het minste of geringste. Zo kwam ik ook een aantal keer in een burn-out terecht. Mixen van veel ellende in het verleden, thuis, die enkele leerling die me graag het leven zuur wilde maken en altijd maar die pijn. Alsof er een brandende machete iets uit mijn lijf aan het snijden was.

Een psychotherapeute die me anderhalf jaar lang behandelde, het was toen 2018, zei tegen mij dat ik naar een andere dokter moest gaan. Helene Nijdam, je bent niet alleen de beste psych, je had het bij het juiste eind. Ik vertrok van het ziekenhuis in Veldhoven, waar de arts het een goed idee vond dat ik me laxeerde door het eten van halfbakken eieren, naar Eindhoven.[2]

Daar vroeg de gynaecologe wat ik van de behandeling verwachte: 'm'n baarmoeder eruit', was mijn antwoord. Ik heb toch niks aan dit kutding. Ze was heel serieus en zei dat zo'n besluit niet lichtvaardig genomen moest worden. Nou, ik weet dat ik vrij impulsief van aard ben, maar hier had ik heel goed over nagedacht. Ik ging de MRI in en bij het volgende gesprek was de boodschap helder. De baarmoeder moest eruit en niet alleen dat. Mijn onderste buikholte was gevuld met endometrioseweefsel. Dit zorgde ervoor dat mijn darmen, baarmoeder, eigenlijk alles behalve de blaas eruit moest. [3]

Na een gesprek met de darmchirurg die ook betrokken was bij de operatie, werd ik bij Ria, de stomaverpleegkundige verwacht. Ze gaf me uitleg over hoe en wat als er een gat in de darm bleef en ik dus een stoma zou krijgen. Mijn nichtje was erbij en wij schrokken ons kapot. Het verhaal was ingewikkeld en het idee met m’n eigen handen een zakje van mijn darm af te halen en op te plakken leek me verschrikkelijk. Daarnaast moest ik drie maanden lucrin spuiten, om ervoor te zorgen dat de gezwellen in mijn buik zo klein mogelijk zouden zijn. Ik bleef grotendeels lesgeven, ook al draaide alles om me heen, had ik pijn, was ik enorm vermoeid en ga zo maar door. Lucrin is gewoon chemo.

Op de dag dat ik een grote doorbraakbloeding kreeg op school ben ik gestopt met lesgeven. Ik kon niet meer maar het idee dat ik nu dus ook faalde als docent deed enorm veel pijn.

10 augustus 2018 werd ik de operatiekamer ingereden en toen ik wakker werd kon in mijn geluk niet op. Vriendin Vera kwam samen met Lenneke kijken en ik heb half onder invloed m’n operatiehemd helemaal losgetrokken om te laten zien dat ik geen poepgat in mijn buik had, alleen maar wat littekens. Ik had een spuit waarmee ik mezelf morfine en ketamine mocht toedienen. Niet de hele tijd natuurlijk, maar het was een topsysteem. Ik bleek een cyste te hebben waardoor er 10 cm dikke darm verwijderd was. Naast alle verklevingen werd voor mij nu ook heel duidelijk waarom naar het toiletgaan zo’n vervelend proces was.

Het herstel verliep vrij spoedig en ik mocht na 5 dagen naar huis. Op donderdag merkte ik echter dat mijn darminhoud niet uit mijn darm kwam, en ook niet uit m’n plasgat. [4] Daarnaast merkte ik dat er iets mis is met de zorg in Nederland. We kunnen zoveel mooie dingen, maar administratieve protocollen maken ons afgestompt en hebben het vermogen zelf na te denken verloren. Ik belde die dag 5, VIJF keer naar de afdeling gyn, chirurgie, whatever, om te vertellen dat er duidelijke aanwijzingen waren dat er iets niet goed was. Maar ik had geen koorts (en dat hoort altijd zo te zijn blijkbaar), ik kon nog praten en lopen dus het zou wel meevallen. Uiteindelijk was ik rond een uur of 01.00u op de spoed en kon de gyn net zoals vrij makkelijk vaststellen dat er iets goed mis was. Maar ik mocht thuis even spullen halen en toen mijn oprecht fijne gyn was gearriveerd kwamen nog snel alle stagiaires en artsen in opleiding en misschien ook wel de beveiliging (want hé, ik lag toch op die stoel en er was veel te zien).

Voor 12.00 lag ik weer in de operatiekamer. Twee mannen, de gyn en een onbekende, keken over me heen en vertelden me dat ik longembolieën had, maar ze me toch gingen opereren.

Vanaf toen begon de ellende pas goed. Er was een gaatje in mijn darm gekomen die het spul wat normaal door een darm stroomt een nieuwe weg had gegeven. Op de plek daar net boven werd een dubbelloops stoma aangelegd. Dat klinkt heel stoer en als een gangster of gewoon Lucky Luke, maar ik voelde me helemaal niet gelukkig. Qua zorg gingen er wat dingen mis in het ziekenhuis. Ik moest net als op de kleuterschool gaatjes in plakken knippen die net zo groot waren als mijn stoma, die dus ook gewoon een open wond was. Daarvan moest de folie zodat dat ding op mijn buik kon plakken.[5] Ik dacht toen eerlijk toen die mevrouw er was: ga weg. Laat me met rust, geef me een spuitje. De fysio kwam ook met allerlei ‘nuttige’ oefeningen die ze naar mijn mening ook heel goed met andere mensen kon doen. Die plasslang hadden ze terug moeten stoppen omdat ik zoveel pijn had dat ik niet kon plassen; ze waren vergeten te kijken of m’n blaas wel uit zichzelf leegging na aanbrengen van zo’n nieuwe slang maar ik moest naar een andere afdeling en bij de overdracht vergeten en ellende.

Mentaal lag ik er niet echt lekker in. Die spuit, die ik de eerste twee dagen zelf niet eens kon bedienen, omdat ik nauwelijks wakker was. Het leven met een stoma leek me teringellendig. Lesgeven met een stoma nog erger. Ik vond mezelf heel zielig tot een vriendin belde die erdoorheen zat vanwege een akkefietje met haar buurvrouw die raar deed. Op het moment dat we bedachten dat we mijn (gebruikte) stomazakjes heel goed zouden kunnen gebruiken omdat die prima door een brievenbus passen kreeg ik wat meer levensenergie. Vriendinnetjes kwamen van uit alle windstreken, we gingen stunten met de rolstoel en na een tijdje mocht ik naar huis. Daar werden anderhalve week later puppy’s geboren en samen met hen leerde ik weer hoe ik me door de wereld moest voortbewegen met mijn aangepaste lichaam.

De bedrijfsarts wilde me na een tijdje weer aan het werk. Iets van administratief werk. Ik beschouw dat soort werk als een straf en vond niet dat ik gestraft hoefde te worden voor iets waar ik niets aan kon doen. Op school was toch net een docent opgestapt dus ik kreeg de klas die anders toch geen les zou hebben. Ik heb met ze afgesproken; als jullie normaal doen doe ik normaal. Zijn jullie irritant, dan ontlucht ik mijn zakje in het lokaal en dat stinkt nog erger dan heel veel dingen. Vanzelfsprekend ging het prima met die klas. De laatste les voor de operatie nam ik een schoon stomazakje aan om ze te vertellen hoe het er eigenlijk uitzag. Ze vonden het heel interessant en één leerling wilde naast voelen, ook even ruiken en ik twijfel nog steeds of ik gezien heb dat hij eraan likte.

In januari 2019 moest de stoma teruggelegd worden. Weer een buikoperatie, die ondanks dat gedoe met die plasslangen voorspoedig verliep en ik op een kamer lag met twee mensen met serieuze buikproblemen en ééntje wiens vinger ontstoken was en het hardst kon pijnkreunen en zuchten van ons allemaal. Heel vervelend voor hem omdat hij ook niet het bed uit kom komen voor die vinger en het deed vooral als hij zich omdraaide (en dat konden wij gelukkig niet met onze gehechte buiken).

Gelukkig kon ik weer snel lesgeven. Kinderen vonden het een goed idee want de docent die hen toen lesgaf deed iets met iemand bedreigen en dat voelde wel raar. Voor de docenten onder ons: het ging om het lesboekje: ‘Je bestaan bedreigd’ dat bij het vak mens en maatschappij hoorde.

De pijn bleef terugkomen. Vanaf september ’19 was ik weer regelmatiger bij de gyn. Scans werden gemaakt, darmonderzoeken. Uiteindelijk werd de pijn steeds heftiger en bleek ik een littekenbreuk te hebben waar het stoma heeft gezeten. Toen corona kwam had ik alweer een aantal keer op de spoed gelegen. Een keer lag ik op de ‘schone’ spoed toen een arts, na het maken van een scan, zei: ‘Er is goed nieuws en er is slecht nieuws. Je hebt op dit moment geen darmobstructie, maar wel corona.’

Later bleek dat de coronalongschade zes weken was toegebracht niet op dat moment. Ik lag op de schone afdeling omdat ik een keer niet aan het hoesten was met mijn astma, geen koorts had en alle ziekenhuisluchten helaas kon ruiken. De aandoening was echter serieus genoeg om in mei 2020 geopereerd te worden. Op vrijdag kreeg ik een dubbel j katheter, dat is een plasslang die van je blaas naar je nieren loopt, om tijdens de operatie ervoor te zorgen dat ze niet op de verkeerde plekken geen snijden. Eigenlijk moest ik dan vanwege corona in het weekend naar huis, maar het plaatsen gaf al zoveel ellende dat ik mocht blijven tot maandag. Weer ging de buikholte open, verklevingen werden verwijderd en in de littekenbreuk bevond zich weer endometriose. Mijn laatste eierstok werd verwijderd en op mijn 38e ging ik abrupt in de overgang. Ik kan je vertellen dat deze overgang iets met me deed. Ik was bang voor haren op mijn gezicht, voor seksdingen, voor de emotionele shit. De dingen die je in je verleden met je meedraagt maken je ook wie je bent en ik was dus een persoon van 38 die niks meer had qua inwendige geslachtsorganen. Bij een hond noem je dat gecastreerd. En dat in een ziekenhuis waar het oorlog leek.[6]

Door naar 2021. Ik dacht dat alles nu klaar zou zijn als alles er uitgehaald zou zijn. Boy, was I wrong. Weer pijn. Ik las goede dingen over zenuwschade na endometriose bij het Radboud. Ik kreeg echter een andere arts als wie ik gevraagd had. Deze zei: Jij bent dik en maakt oestrogenen aan en daarom heb je nog endo. Ga maar afvallen en dan kijken we wel. Ik ging huilend weg en zocht hulp bij het Cir, een pijnrevalidatiecentrum. Ik krijg al lang heel veel medicijnen waardoor mijn gewicht niet ideaal is, maar volgens mij heb ik wel gewoon hulp nodig omdat ik officieel de diagnose endometriose heb, en niet: die dikke die weer loopt te zeuren omdat ze pijn heeft.

Na het Cir bleef ik pijn houden en met de huisarts heb ik besloten om naar Endometriose in Balans te gaan. Daar stelde een chirurg vast dat er sprake is van zenuwschade en stuurde me weer terug naar Veldhoven, waar ze nu al sinds 2022 steeds spuiten zetten in de geïrriteerde zenuw. In de MRI zagen ze veel verklevingen maar achten ze dat het een geringe kans is dat daar endometriose zit.

Ook moest ik elke dag handmatig mijn darm spoelen omdat die kapot is. Ze noemen dat het LAR-syndroom en het is zo’n ellende dat ik in mijn diepste depressie ooit belande. Ik wilde niet meer.

Maar ik moet. Want ik wil zo graag meedoen aan de maatschappij. Via de endometriosegroep kwam ik erachter dat er in Londen een arts is die gespecialiseerder is dan die hier in Nederland, Ik ben hier met mijn vader heengegaan, ze hebben echo’s gemaakt en er zit endometriose. Precies op de plek waar ik pijn heb en waar de buikwandzenuwen samenkomen met de orgaanzenuwen.

In Nederland word ik nu voornamelijk behandeld door een pijnarts. De medicijnen en de pijn zorgen ervoor dat ik niet kan werken als docent, iets wat ik het liefste doe.

In Engeland kunnen ze me opereren, met een kans van 80% dat ik me beter voel dan nu. Nu betekent voor mij: de hele dag onder invloed van zware pijnmedicatie, alles vergeten, toch nog pijn, soms zoveel dat ik een delier krijg (dat is nu de hypothese, ik moet volgende week naar de neuroloog). Nu betekent geen les kunnen geven, mijn sociaal leven is vrij beperkt op dit moment, mijn honden laat ik niet zo vaak uit als ze willen.

CZ wil een deel van deze operatie vergoeden. Een deel. En naast dit deel zijn er ook nog kosten voor de reis, het verblijf na het ziekenhuis zodat ik de eerste twee weken na de operatie daar kan blijven mocht ik snel naar het ziekenhuis moeten. Want de endometriose zit precies op de plek, daar waar het eerder mis ging,

Maart is endometriosemaand, maar voor mij is elke maand endometriosemaand. Wil jij me helpen om deze ziekte voor mij een stuk hanteerbaarder te maken?

Wil je hier meer over weten? DM me dan even 
[1] Operatie Veldhoven
[2] Depressie
[3] Douglasholte
[4] Spinazieverhaal
[5] Vieze stomaverhalen
[6] De man en zijn telefoon