Hallo, ik zal beginnen met mijzelf voor te stellen. Ik ben Suzana Njila, op 26 december 2003 ben ik geboren in het grootste vluchtelingenkamp van Tanzania, Nyarugusu. Mijn ouders hebben elkaar hier ontmoet nadat ze hun thuisland Congo waren ontvlucht voor de burgeroorlog. Tot mijn vierde levensjaar was Nyarugusu mijn thuis. Mijn ouders en ik zijn op uitnodiging van de UNHCR geëmigeerd naar Nederland, voor een beter leven. In 2014 zijn mijn zusje, broertje en ik uithuisgeplaatst. In 2015 gebeurde dat voor een tweede keer. Sindsdien woon ik bij mijn pleegouders. Het jaar 2021 was een zwart jaar in mijn leven. In dit jaar verloor ik de man waar ik het meest naar opkeek: mijn vader. Zijn dood had grote invloed op mijn mentale gezondheid en het beeld wat ik over het leven had. In deze periode voelde ik me verloren en wist ik niet goed wat ik met mezelf en mijn leven aan moest. Ik was zoekende naar mijn roeping en de zin van mijn leven en hoopte op een verandering. Ik wou niet langer slachtoffer zijn van mijn lijden. Toen kreeg ik de roeping om terug naar mijn geboorteland te gaan. Uiteindelijk ben ik, ook na veel gesprekken met mijn pschyloog over de zin van het leven, afgereisd naar mijn geboorteland om er vrijwilligerswerk te doen.
Mijn dagen in Arusha, Tanzania, heb ik nuttig besteed. Ik sprak met de locals in het Swahili over hun leefomstandigheden, hun dromen, kansen en belemmeringen. Hun antwoorden ontroerden mij. Wat mij ontroerde was de hoop en ambitie die ze hebben op het creëren van een beter toekomstperspectief en het geloof in de mogelijkheid dat het kan in deze wereld. Een wereld waarin het lijkt alsof die kansen niet voor het grijpen liggen. Dit inspireerde mij om mijn passie te volgen en dat is mensen helpen. Ik wil deze mensen in Tanzania helpen, omdat hun leven ook het mijne had kunnen zijn.
Inmiddels ben ik druk bezig met het oprichten van een Jongerencentrum in Arusha, Tanzania. Het gaat Jatapita heten. Dat betekent 'het zal slagen'. Met Jatapita wil ik de vernedering, verdeeldheid en verdrukking die zij tegenkomen aanpakken. Er zal Engelse les gegeven worden. Daarnaast wordt de focus gelegd op het ontplooien van nuttige vaardigheden en talenten van jongeren/jongvolwassen. Dit zal hen helpen om hun kansen op werk te vergroten. Zoals je wellicht begrijpt is er veel hulp en steun nodig om Jatapita te laten slagen. Daar komt ook mijn vraag aan: wil je geloven in mijn droom zoals ik geloof in de dromen van mijn jongeren.
Om het jongerencentrum voor één jaar draaiende te kunnen houden, hebben we 10.000 euro nodig! Dit wordt besteed aan de huur van het pand voor het centrum, stoelen, tafels, lesmateriaal en lunch. Al het overige wordt gebruikt voor reperatie-onderhoud en laagdrempelige activiteiten, zoals voetbaltoernooien, film en spelletjes avonden etc.
Groetjes, Suzana