Er was mij altijd verteld door medici dat ik geen kindjes kon krijgen. Ik kreeg kanker, de eerste keer baarmoederhalskanker. Alles moest eruit, maar er bleek ook een tumor in mijn hoofd te zitten. Ik werd als eerste geopereerd aan mijn baarmoederhals. 2,5 week erna werd de tumor in mijn hoofd verwijderd. De artsen wilden dat ik eerst daarvan ging herstellen, voordat mijn gehele baarmoeder werd verwijderd. Maar ineens werd ik in dat jaar zwanger. Volgens de artsen was het onmogelijk om deze zwangerschap te voldragen. Maar mijn partner was overtuigd, dit ging kindje gingen wij samen gezond ter wereld brengen. Voor mijn lichaam was dit allemaal erg zwaar, zoveel achter elkaar. Maar wat voelde ik mij daarnaast vanbinnen ook sterk. Een droom die ooit in duigen viel, werd nu misschien toch werkelijkheid. Ik heb ons zoontje ter wereld kunnen brengen, het was onmogelijk om dit via een normale bevalling te doen. Hij werd eerder gehaald.

Mooiste cadeau in mijn leven. Iedere dag weer dankbaar en iedere dag voel je meer en meer liefde.

Maar de kanker kwam weer terug. Deze keer in mijn been. Het leek zo onschuldig, maar wat zat het al diep. 

Inmiddels 4x kanker gehad en 2 zware auto-ongelukken, waarbij mijn zoontje bij 1 auto-ongeluk betrokken was. Hij zat achterin, we stonden stil voor een rotonde, toen werden we met 73km p/u door een oudere man aangereden. In plaats van te remmen, drukte hij per ongeluk op her gaspedaal. Auto total loss, ons zoontje was gered door de kinderwagen die achterin lag en de boel blokkeerde. Ikzelf klapte naar voren.

Revalidatie in, uit, in, uit. Mijn kind heeft al teveel moeten dragen, teveel moeten zien. Al zoveel geleden, nu 8 jaar oud en een enorme rugzak.

Ik was ondernemer en alles kwijtgeraakt. Kan tot op de dag vandaag nog steeds niet werken. Volledig afgekeurd en leef van een minimum inkomen.

Ook mijn relatie is sinds kort voorbij. Zoveel zorgen, verdriet, onrust, onzekerheid, stress qua gezondheid, dat maakt ook veel kapot. Je wilt zo graag leven en weer gaan genieten. Als gezin, met elkaar. Maar waarom is dat ons niet gegund. Liefde is ook loslaten. Gelukkig kan dat ook op een liefdevolle manier. Hij heeft mij het mooiste cadeau ooit gegeven en zal daar altijd dankbaar voor zijn. 

Dit delen is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Ik durf dit niet eens met mijn naasten te delen. Jezelf altijd sterker voor doen dan je bent.

"Mama, beloof je mij dat je echt geen sterretje wordt?" Zo vaak heeft hij mij deze vraag gesteld. Ik ga dan kapot vanbinnen, maar laat dat niet zien. Ik ben nog steeds geen jaar schoon geweest, sinds hij in mijn leven is.

Ik heb 1 grote wens. En dat is om een reis te maken met hem en zijn papa. Een reis naar Indonesië. Ik ben daar vroeger geweest en het was altijd mijn droom om daar ooit met z'n drietjes heen te gaan. En ik wil daar behandeld worden. Mijn hart roept al jaren dat ik daarheen moet gaan. Zijn papa is al lange tijd zwaar depressief en ik probeer van iedere dag weer een onvergetelijke dag te maken. Voor mijn grote "kleine" man. 

We hebben de financiën niet om een reis te kunnen maken. Wij kunnen geen vakanties betalen. We kunnen net aan rondkomen. 

Ik wil een reis kunnen maken en mooie herinneringen achterlaten. Een reis die ze nooit zullen vergeten. Iedere dag is onzeker en stiekem vanbinnen altijd een angst. Mijn hart schreeuwt om Indonesië. Daar ga ik helen, wij alledrie❤️