Lieve lezer,

Allereerst, bedankt dat je de moeite neemt om mijn verhaal te lezen. 

Mijn naam is Rana en ik ben 47 jaar oud. Ik ben geboren in het Midden Oosten en ben hier getrouwd met mijn man. Met mijn man heb ik twee prachtige kinderen gekregen, een jongen en een meisje. In 2013 is mijn man komen te overlijden aan de gevolgen van kanker. De oorlog brak in 2012 uit. Ik werkte in deze tijd als een journalist en hier zaten strenge regels aan verbonden. Omdat er is geschreven over de weerstand tegen het geweld, ben ik opgepakt en heb ik vast gezeten onder erbarmelijke omstandigheden. Toen ik vrij kwam, ben ik gevlucht naar Nederland en ben ik de voogdij over mijn kinderen kwijtgeraakt. In Nederland was gezinshereniging daarom niet meer mogelijk. Nu zijn mijn kinderen boven de 18 en ben ik nu Nederlandse. Daarom, wil ik na al die jaren, mijn kinderen zien in een land waar het veilig is en waar ze een visum kunnen krijgen. Het zou een droom zijn om ze in mijn armen te kunnen sluiten. Een reis naar een dergelijk land zal mij enorm veel geld kosten. En daarom is het op dit moment onmogelijk om dit waar te maken. Met steun van anderen, zou deze droom misschien een kans krijgen. Ik zou iedereen ontzettend dankbaar zijn voor de steun die ik ontvang. 

Liefs, Rana