Wij zaten samen op de basisschool, toen niet wetende dat we elkaars grote liefde zouden zijn. Nu zijn we al ruim 12,5 jaar heel gelukkig samen, zijn we 7 jaar getrouwd en zitten we al 6,5 jaar in een ICSI traject.
ICSI is een fertiliteitsbehandeling waarbij door middel van het gebruik van hormomen bij de vrouw eicellen worden gerijpt. Deze worden middels een eicelpunctie aangeprikt, waarna ze met 1 zaadcel worden bevrucht in het lab. Na een goede bevruchting wordt het embryo teruggeplaatst bij de vrouw.
Eigenlijk begonnen we al eerder met het nadenken over onze kinderwens. Mijn man heeft Cystic Fibrosis (taaislijmziekte) en dus was het zaak om uit te zoeken of ik eventueel drager van dit gen zou zijn, in 2014 bleek dit niet het geval. Gelukkig! Op dat moment waren we verder nog niet concreet bezig met het vervullen van onze kinderwens, we waren immers nog jong (hij 25 en ik 22). Maar toch fijn dit al te weten, alvorens we verder zouden gaan met onze droom.
In november 2015 stond ons leven op zijn kop. Mijn man werd opgenomen wegens ernstige benauwdheid door de taaislijmziekte. Met spoed werd hij opgenomen op de IC en het onvermijdelijke was daar... Hij kwam op de transplantatielijst. Alleen nieuwe longen konden zijn leven redden. Tijdens dat mijn man aan het knokken was voor zijn leven, leefde ik tussen hoop en vrees. Tot het verlossende telefoontje kwam; er is een match! Dat geluk en enorme gevoel van trots (want jeetje wat heeft hij gevochten!) kan ik nog altijd niet beschrijven en inmiddels zijn we alweer bijna 9 jaar verder.
Na zo'n ingrijpende gebeurtenis stel je samen nog maar 1 taak; genieten van het leven! Dat deden we en doen we (ondanks alles) nog steeds, maar helaas hangt er ook al 6,5 jaar een ICSI wolk boven ons. De wens voor een kindje is voor ons beide zo enorm groot, dat we hier alles voor over hebben.
Aan de start van dit traject hadden we nooit gedacht hier zo lang in te zitten. We hebben al veel tegenslagen gehad. Mislukte pogingen, een niet goed ontdooid embryo en meerdere miskramen. Het begint zijn tol te eisen en het is zwaar, heel zwaar. Dat daarbij de extra financiele last komt, maakt het des te zwaarder. We wilden dit nooit te groot maken, want zo steken we in elkaar. Dit is wat er moet gebeuren, dus dan doen we dat. Als mensen aan ons vragen hoe het gaat, reageren we altijd met 'goed!'. Terwijl er ook een hoop verdriet achter ons schuil gaat. Toch wint dat verdriet niet van de grote wens voor een gezinnetje en is onze grens hierin nog niet bereikt. Want als je ondanks alles samen nog steeds zo sterk staat, zo gek op elkaar bent, het gevoel hebt alles aan te kunnen en elke keer samen weer de wilskracht vindt om door te gaan; dan kan het toch haast niet anders dan dat wij op een dag papa en mama zullen worden?
Helaas worden er vanuit de zorgverzekering maar 3 ICSI behandelingen vergoed. Wij zijn toe aan onze 6e behandeling en hebben hiermee al veel kosten moeten maken, dit komt al gauw neer op zo'n €20.000 (incl. onderzoeken, medicatie, aanvullende supplementen etc). En helaas zijn we er nog steeds niet.
Eerder zijn we al op punten aanbeland waar we nooit dachten te komen, zo zijn we de grens over gegaan en onder behandeling bij een ontzettend fijne kliniek in Duitsland. Dat we nu uit onze comfortzone stappen en ons verhaal met jullie delen, is zo'n volgende punt.
We willen jullie bedanken om de tijd te nemen om ons verhaal te lezen. Alle beetjes helpen om deze extra bijkomende financiele last wat lichter te maken in dit traject. Mochten jullie na het lezen hiervan iets kunnen missen om ons te helpen onze wens uit te laten komen, zijn we jullie eeuwig dankbaar.
Veel liefs!