Drie maal is geen scheepsrecht....

God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst.

helaas, onze derde en laatste embryo is ook niet blijven zitten. 1 april mochten wij naar Brussel. 'Hoe leuk zou het zijn, als de embryo van 1 april het zou doen'.

Maar helaas, vandaag kwam het gevreesde telefoontje. Ergens voelde ik het, maar ik stopte het gevoel weg. Hoop houden, vertrouwen en we zien het wel. Timo was positief en dat maakte deze 14 wacht dagen dragelijk.

Maar vandaag hoorden we, dat deze gehele poging er op zit, zonder gewenst resultaat helaas.

Als we willen kunnen we voor een nieuwe punctie. Hier gaan wij samen goed over nadenken, maar bovenal.. hard voor sparen, bedankt voor iedere bijdrage die deze poging mogelijk heeft gemaakt! We hadden het heel graag anders gezien maar gaan kijken of we voor een nieuwe poging gaan.

liefs, Timo en Anke

Poging 2

na de eerste mislukte poging mocht Anke direct in de menstruatie week al weer starten met medicatie. Na 10 dagen weer voor een bloedafname en een echo. Alles zag er goed uit, een week later zou de tweede terugplaatsing plaatsvinden. 

We moesten ons op vrijdagochtend rond 10:30 meldden in Brussel. We vertrokken vroeg in de ochtend want er zou nog wel eens file kunnen staan. Geen enkele file dus veel te vroeg waren we in het UZ. Anke moest een (redelijk) volle blaas hebben, dat zou de terugplaatsing gemakkelijker maken.

Een klein plasje en dan de wachtkamer in. Dit was de grootste fout van de dag🙈.

Het duurde even voordat we aan de beurt waren en die blaas, die raakte voller en voller dat het bijna pijn deed.

10:00 zaten we na onze handtekening voor de terugplaatsing te hebben gezet weer in de wachtkamer. Rond 10:30 werden we opgeroepen en mocht Anke weer een operatiekleedje aantrekken. 11:00 werden we opgehaald, kregen informatie over de embryo en een compliment over de mooie volle blaas (was dat toch ergens goed voor).

We konden op het scherm mee kijken en het ging allemaal snel, de katheter werd in de baarmoedermond geplaatst en de embryoloog kwam met onze embryo, die werd geplaatst en klaar waren we.

12 dagen wachten... Anke heeft minder gesport, minder gewerkt en meer rust genomen.

Helaas, woensdag 12 maart mochten we voor een bloedafname. Enkele uren later kwam het verlossende telefoontje, niet gelukt.

Een grote teleurstelling, maar we hebben nog één kans in de vriezer liggen.

We maken ons klaar voor (voorlopig en hopelijk) de laatste terugplaatsing.

'drie keer is scheepsrecht' zullen we maar zeggen 🍀 

Poging 2

na de eerste mislukte poging mocht Anke direct in de menstruatie week al weer starten met medicatie. Na 10 dagen weer voor een bloedafname en een echo. Alles zag er goed uit, een week later zou de tweede terugplaatsing plaatsvinden. 

We moesten ons op vrijdagochtend rond 10:30 meldden in Brussel. We vertrokken vroeg in de ochtend want er zou nog wel eens file kunnen staan. Geen enkele file dus veel te vroeg waren we in het UZ. Anke moest een (redelijk) volle blaas hebben, dat zou de terugplaatsing gemakkelijker maken.

Een klein plasje en dan de wachtkamer in. Dit was de grootste fout van de dag🙈.

Het duurde even voordat we aan de beurt waren en die blaas, die raakte voller en voller dat het bijna pijn deed.

10:00 zaten we na onze handtekening voor de terugplaatsing te hebben gezet weer in de wachtkamer. Rond 10:30 werden we opgeroepen en mocht Anke weer een operatiekleedje aantrekken. 11:00 werden we opgehaald, kregen informatie over de embryo en een compliment over de mooie volle blaas (was dat toch ergens goed voor).

We konden op het scherm mee kijken en het ging allemaal snel, de katheter werd in de baarmoedermond geplaatst en de embryoloog kwam met onze embryo, die werd geplaatst en klaar waren we.

12 dagen wachten... Anke heeft minder gesport, minder gewerkt en meer rust genomen.

Helaas, woensdag 12 maart mochten we voor een bloedafname. Enkele uren later kwam het verlossende telefoontje, niet gelukt.

Een grote teleurstelling, maar we hebben nog één kans in de vriezer liggen.

We maken ons klaar voor (voorlopig en hopelijk) de laatste terugplaatsing.

'drie keer is scheepsrecht' zullen we maar zeggen 🍀 

Een nieuwe kans

Waar we heel graag anders dit bericht hadden willen beginnen kunnen we het niet mooier maken dan het is.

Donderdag 23 januari mochten wij naar Brussel. We zijn een dag eerder die kant op gegaan om ons in alle rust voor te bereiden op de dag die zou komen.

Het was erg spannend en de dag zelf voelde ook een beetje onwerkelijk. We moesten ons om 10:00 melden in het UZ, Anke moest een volle blaas hebben. Ieder die ons een beetje goed kent weet vast dat we veel te vroeg al in de wachtkamer zaten (Anke komt liever niet precies op tijd). We moesten lang wachten, niet alleen omdat we er vroeg waren maar ook omdat het langer duurde.

'zou er iets mis zijn met de embryo'?!

Nee, rond 10:30 werden we opgeroepen, een gesprekje en de uitleg wat er zou gebeuren (verplicht bij een uit de vriezer komende embryo transfer)

Weer even terug naar de wachtkamer en al snel mochten we ons melden op het operatiekwartier. Anke opnieuw een operatie jasje aan. Timo niks, zou hij weer niet mee mogen?!

We werden opgehaald, Anke stond op maar ook Timo mocht mee. In de operatiekamer legden ze uit wat er ging gebeuren. De embryoloog gaf formulieren door, we kregen de informatie van de embryo en daarna kon het beginnen. Een kwestie van 5 minuutjes. De terugplaatsing was geslaagd. Anke mocht zich weer aankleden en we konden weer naar huis. Doorgaan met alle medicatie en op 4 februari naar het ziekenhuis in Heerenveen voor een bloedafname.

12 zenuwslopende dagen, weinig slaap.. veel spanning, maar uit de bloedafname bleek dat deze poging niet was gelukt. Verdriet, maar ook blijven we realistisch. Dit kon gebeuren en dat wisten we.

Vandaag, een week verder opnieuw een bloedafname, groen licht om een nieuwe poging te starten. Vanaf morgen zal Anke weer medicatie nemen om zo de volgende terugplaatsing voor te bereiden. Gelukkig hebben we nog een kans in de vriezer🥰

Groen licht!

na een periode van hormonen slikken stond er een echo en bloedafname gepland. Ditmaal in Nederland. Diezelfde dag nog kregen we een telefoontje van de dagelijkse monitoring uit Brussel.

Alles ziet er goed uit en ik (Anke) zal de komende periode nog meer hormonen en medicatie gaan gebruiken. Met als gevolg dat we de eerste terugplaatsing gepland hebben staan!

de precieze datum en tijd houden we voor onszelf, ik volgende updates horen jullie meer!

Goed nieuws uit Brussel!

Na een aantal spannende dagen, werden wij tweede kerstdag gebeld door Linde. Ze had goed nieuws voor ons. Van de eicellen die ze 'geoogst' hadden tijdens de punctie zijn er een aantal bruikbare embryo's uit gekomen!

We kunnen door met de behandeling zoals we het zelf ook hadden verwacht.

Maandag 16-12-2024

Vanochtend moesten wij ons om 10:00 melden in het UZ in Brussel.

Bloedprikken en een Echo voor Anke en Timo moest zijn zaadstaaltje achterlaten. De afspraken van Anke liepen vlot en zij zat al weer bij Linde alles na te bespreken terwijl Timo nog in de wachtkamer zat. Ze waren wat bloedresultaten van Timo kwijt waardoor het allemaal wat langer duurde.

Rond 11:15 zaten we weer in de auto terug naar huis. In de middag werden we gebeld (nog steeds zaten we in de auto). Alles zag er goed uit en we mogen ons donderdag om 07:00 weer melden.

Donderdag 19-12-2024

Om 03:20 zaten we in de auto, weer een lange rit voor de boeg naar Brussel. Vanwege medicatie mag Anke niet terug rijden dus stelde ze heel stoer voor om heen te rijden. Iets voor half 7 kwamen we aan bij het UZ.

Even moesten we wachten tot het ziekenhuis open ging. De behandeling voorafgaand afrekenen en op naar het eerste verdiep. Het 'operatiekwartier'.

wegen, bloeddruk opmeten (deze was aan de hoge kant, want Anke was erg zenuwachtig) en alles werd uitgelegd.

We werden naar een eigen kamer gebracht, Anke mocht het operatiekleedje aantrekken en op het bed plaatsnemen.

Tegen 08:00 kwam de verpleegkundige weer op de kamer, ze zette een injectie in Anke haar bil, gaf 2 medicijnen en nam Anke mee. 'Over een uurtje breng ik haar weer bij je terug'.

Dat uurtje duurde iets langer. Anke kwam op de zaal, daar moest ik wachten tot ik werd opgehaald en naar de operatiekamer werd gebracht. Iedereen lag er suf en/of slapend bij, dat is ongezellig dacht ik.

Nog geen 5 minuten later sliep ik ook en rond 09:15 werd ik wakker, mevrouw we gaan u meenemen. 'Arme Tiem, die denkt dat ik al weer terug kom zo,'

De punctie zelf was onbeschrijfelijk en heftig. Ik kreeg 4 plaatselijke verdovingen maar dat heeft niet veel geholpen. Ik had veel pijn en gelukkig duurde het maar 30 minuten. Even terug naar de zaal en daarna werd ik weer op mijn kamer bij Timo gebracht. 

even rustig bijkomen, eten en rusten.

Linde kwam met het goede nieuws dat er 12 eicellen waren geoogst en kwam nog wat uitleggen. Ze vergaten daarna dat ik er nog was. 2 uren later moest ik plassen en mocht ik me aankleden. We mochten terug naar huis.

Het was een heftige week maar we zijn blij dat we in zo'n korte tijd al zo ver in de behandelingen zijn.

Maandag 09-12-2024

Na de overweldigende reacties op de actie en het grote bedrag wat we hebben opgehaald, hebben we de eerste afspraak gepland.

Na opnieuw veel bloedonderzoeken en echo's in Nederland gedaan te hebben konden we ons maandag 09-12-2024 melden in her UZ in Brussel.

Licht gespannen maar klaar voor de dag zijn we op pad gegaan. De arts liep iets uit maar om 11:45 werden we opgeroepen.

Na een fijn gesprek en een duidelijk plan was de vraag 'hoe nu verder?'

Waarop de arts het antwoord gaf 'ik zie jullie weer als de punctie plaatsvindt'.

In de middag nog een gesprek met Linde. Deze mevrouw begeleid ons in het hele traject wat gaat komen. We kunnen aan haar al onze vragen stellen en ze heeft ons duidelijk verteld hoe het de komende tijd er uit gaat zien.

IVM, daar gaan we mee starten. Onrijpe eicellen worden bij Anke middels een punctie weggehaald. Op kweek gezet tot ze rijp zijn. Via de ICSI behandeling bevrucht en dan kunnen we ons klaar maken voor een terugplaatsing.