Deze doneeractie zet ik op voor Anouk. Anouk is al jaren mijn lieve vriendin en heeft vele stormen moeten doorstaan in haar jonge leven. Toch probeert ze altijd positief te blijven en bewonder ik haar enorme kracht en levenslust. In 2015 kreeg Anouk de diagnose MS. Vanaf dat moment doet ze er alles aan om zo lang mogelijk zelfstandig te kunnen functioneren en zoveel mogelijk in beweging te blijven. Super lastig, wanneer je lichaam je letterlijk tegenwerkt bij elke stap die je zet. Maar Anouk geeft niet op! Toch loopt ze samen met haar man Rinaldo en dochtertje Lonneke (9) tegen de bureaucratische regeltjes van Nederland aan. Zo is het inmiddels zover dat zij 's avonds moeilijk de trap op komt. Een traplift is niet mogelijk in het huis, waardoor de enige optie een verbouwing is waarbij er beneden een slaapkamer en badkamer gerealiseerd kan worden. Ook is een aangepaste keuken nodig, zodat ze lekker kan blijven koken voor haar gezin en niet afhankelijk hoeft te zijn van anderen. Na maanden overleggen is er eindelijk een akkoord met WMO dat in oktober de verbouwing kan beginnen. Helaas zijn er een aantal dingen die niet meegefinancierd zijn in het plan. Waaronder de realisatie van een aangepaste keuken en de inrichting van de nieuwe vertrekken.
Help Anouk zich weer thuisvoelen in haar eigen huis en steun haar met een donatie. Alle beetjes helpen! ~Lotte
Anouk deelt haar verhaal:
Voordat ik mijn verhaal met je deel vertel ik even wie ik ben, dat “praat” wel wat makkelijker lijkt me. Ik ben Anouk Vunderink, 39 jaar, nog lang geen 40 dus, en getrouwd met Rinaldo. Samen hebben we 2 kinderen, Lonneke van 9 en Casper, hij leeft helaas niet meer en zit voor altijd diep in ons hart.
Op een dag in mei 2015 werd ik wakker met 2 “dode” vingers en voelde eigenlijk al vrij snel dat er iets niet klopte. Een aantal weken en de standaard testen verder was het “dode” gevoel al doorgetrokken tot aan mijn bovenarm. De huisarts heeft mij toen doorverwezen naar de neuroloog. Omdat het “dode” gevoel al was aanbeland in mijn been toen ik bij de neuroloog kwam heeft hij voor mij een spoed MRI aangevraagd. Een aantal dagen later was de diagnose daar. Ik heb MS. Ehhhh oké, wij waren eigenlijk van mening dat we met het verlies van onze zoon al genoeg voor onze kiezen hadden gehad, maar blijkbaar kon dit er ook nog wel bij.
Inmiddels zijn we 3 jaar, 4 MRI bezoeken, 2 prednisonkuren, een revalidatietraject en vele injecties met remmende medicatie verder en we leven nog. Daarmee bedoel ik dat onze relatie nog leeft, want iedereen weet dat het lastig is in een relatie als je dit soort tegenslagen te verwerken krijgt. Maar we zijn echt gelukkig met ons gezin, we hebben lol en hele lieve mensen om ons heen. Het “dode” gevoel is helaas overal in mijn lijf, ik voel niks meer. Geen aanraking, geen warmte, geen kou. Ook lopen is daardoor een uitdaging geworden, met de stok en mijn grote glimlach kom ik een heel eind, maar ja daarmee loop je geen marathon natuurlijk. Helaas zit ik steeds vaker in mijn rolstoel, dat was even slikken, maar als die rolstoel mij naar mooie plaatsen brengt, vind ik het prima. Mijn dag vul ik helaas niet meer op mijn zo geliefde werkplek, maar die vul ik tegenwoordig met vrijwilligerswerk. En wat word ik daar vrolijk van! Het geeft me energie mensen om me heen te hebben, maar laten we eerlijk zijn; MS en energie, ja dat is geen gelukkig huwelijk. Maar geraniums zijn niet zo mijn ding, dus ik wil bezig zijn totdat ik instort.
We wonen al 18 jaar met veel plezier in ons heerlijke huis, maar opeens is mijn huisje niet zo fijn meer en dat is beangstigend. Dingen die zo vanzelfsprekend zijn, zijn dat opeens niet meer. Door spasmes gooi ik kokend water op mezelf zonder dat ik dat voel. Ik brand mezelf aan de pannen en aan de oven omdat ik er niet goed bij kom en kom daar vele uren later pas achter. En dan nog een dingetje. We hadden al geconstateerd dat energie een probleempje bij MS is, dus ik wil heel graag zo af en toe in mijn bedje liggen. Hoe kom ik daar? Juist ja, met de trap. Dat ding waarop ik al jaren zonder problemen van boven naar beneden en andersom loop is ineens mijn vijand geworden. Mijn benen willen het niet, maar dan ook echt niet! Dus dan kom je op zo’n punt dat je met de WMO aan de slag gaat. Nou daar wordt vaak over gepraat, dat ga ik dus nu niet doen. Ja inderdaad, het ging stroef en het koste wat frustratie, maar uiteindelijk hebben we het voor elkaar. We krijgen een WMO voorziening en er is toestemming om een badkamer en slaapkamer te realiseren beneden. Wat zijn we blij!
Maar daar gaat deze crowdfunding over. Want de WMO zorgt voor de aanbouw, maar we moeten zelf de aangepaste keuken, nieuwe ketel, de vloer etc. betalen. Doordat ik afgekeurd ben en vele medische kosten heb is het spaargeld volledig op en hebben we geen reserves. We zitten met onze handen in ons haar en hopen op jullie hulp. Het zou zo goed terecht komen. Het lijkt me fantastisch weer te kunnen koken in een aangepaste keuken met hoog-laag deel en naar mijn slaapkamer te kunnen gaan zonder frustratie. Gewoon weer te kunnen leven zonder telkens met de neus op de feiten te worden gedrukt, je hebt MS dus je kan dat niet. Jawel ik kan dat wel.
Mijn naam heeft 5 letters: Anouk en niet 2: MS. Als je me helpt zou mijn glimlach weleens nóg groter kunnen worden!