De aardbeving is nog maar een paar uur geleden geweest en het dodental loopt in rap tempo op. Mensen laten we alsjeblieft de handen ineen slaan. Eens niet lopen miepen over politiek maar onze medemensen steunen in hun onmenselijke verdriet.
Weer een crowdfunding ik weet het maar mijn Turkse hart huilt. Niets doen is geen optie. De ramp is nog maar net geweest en de gevolgen zijn nog niet te overzien. De doden, gewonden, het verdriet de angst de machteloosheid.
Wat duidelijk is is dat er op dit moment veel mensen zijn die dringend hulp nodig hebben. Het is nog winter en mensen moeten onderdak hebben. De hulpinstanties gaan van start maar straks..... als de doden begraven zijn, de gewonden hersteld, het puin deels is opgeruimd, de hulpinstanties afbouwen, wat dan? Dan pas wordt duidelijk hoe groot de ramp daadwerkelijk was. Dan komt het besef wat iemand is verloren. Daarom wil ik nu al starten met een crowdfunding. Zoveel mensen die graag in Turkije komen om zijn mooie lieve gastvrije mensen, het mooie land enz. Van mijn vorige crowdfunding is elke cent naar de slachtoffers van de bosbranden gegaan. Ik heb dit persoonlijk gebracht en het leed gezien en de beelden via social.media gedeeld. Geen cent is aan de strijkstok blijven hangen en zal dit op nu op dezelfde manier gebeuren.
Mensen kijk de dramatische beelden, open je hart en doneer voor je medemens die hulp nodig heeft.