Na een een  kort ziekbed is toch onverwachts op 8  augustus is mijn lieve stiefdochter Nifa in Jakarta overleden. Helaas kon ik niet bij de uitvaart zijn. Zoals gebruikelijk binnen de Islam was de uitvaart binnen 24 uur na het overlijden. Mijn lieve vrouw is nu daar alleen om alles te regelen en ondanks dat ze het begrijpt dat ik de afstand niet 123 kan overbruggen zie ik steeds de vraag om hulp en de wanhoop in haar ogen. Zo is er 14 september (40 dagen na het overlijden) een herdenkingsbijeenkomst waar ik graag samen Yanti, familie en vrienden wil bidden, rouwen en Nifa gedenken. Ondertussen is bij haar broer ook kanker geconstateerd en is er naast het rouwproces weer een zorg bij gekomen. Hierdoor is mijn wens om bij haar te kunnen zijn en haar te steunen in deze moeilijke tijd nog groter geworden. Sommige dingen kun je gewoonweg niet via FaceTime en WhatsApp doen. Soms is die arm om je heen of die schouder om op te huilen echt nodig. Helaas laat mijn en haar financiële positie het niet toe om nog weer tickets te kopen. Ik ben al eens geweest om Nifa in het hospitaal te bezoeken. Graag willen we dit verschrikkelijk hoofdstuk samen afsluiten en wil ik afscheid nemenvan Nifa bij haar graf. Daarna willen we samen terugvliegen naar Nederland om ons ‘normale’ leven weer op te pakken. Hopende dat we ons portie ellende even gehad hebben en we samen gelukkig kunnen zijn. Het gewenste bedrag gaan we misschien niet halen en zal ik het resterende moeten lenen, maar ieder beetje helpt. Iedereen die al gedoneerd heeft willen we hartelijk danken. En of je nu gelovig bent of niet ik weet zeker dat jullie beloont worden. In dit leven of het volgende.