Wat een verschil met de Nederlandse medische zorg. Buiten het feit dat je het gevoel hebt dat je terug gaat in de tijd, is hier nog oog voor de patiënt.

De verschillende disciplines werken allemaal samen. Één arts heeft de patiënt in behandeling en alle andere artsen die nodig zijn om de patiënt verder te helpen worden er meteen bij betrokken terwijl de behandelende arts het overzicht houdt en tussendoor overlegt met zijn/ haar collega’s. De lijntjes zijn kort en de wachttijden ook. Zodra ik iets aangeef, ook al heeft het niets te maken met waar ik voor kom, wordt er meteen verder gevraagd en actie ondernomen. Van de gyneacoloog, naar de kno-arts, naar de endocrynoloog, naar de internist..... voor je het weet heb je de hele kliniek gehad, met extra onderzoeken in een ander ziekenhuis als ze zelf de apparatuur niet hebben. Je voelt je gezien en gehoord en dat vind ik in de Nederlandse gezondheidszorg (bijna) helemaal niet. De bijna is bedoeld voor die ene arts in het ziekenhuis die me wel als persoon ziet. 

Het is bijna jammer dat het maar 2 weken is. Ook al doen ze in die 2 weken erg veel, er is geen tijd om alles te doen, wat betekent dat sommige dingen niet verder uitgetest kunnen worden. Dat kan dan alleen door het later weer opsturen van monsters, die ze dan weer kunnen onderzoeken, maar het opsturen gaat niet zo makkelijk als je denkt en het opsturen is niet ideaal, gezien de tijd die er dan tussen zit.

Ondertussen zit ik weer met een blaasontsteking, nu hopelijk op de juiste plek. Geen antibiotica, maar kijken wat de behandeling hier gaat doen.

Na een hele spannende week waren beide monsters aangekomen in Tbilisi. Nog een week later kreeg ik de uitslag. Ze konden me helpen met standaard fagen, dus moesten we gaan nadenken over de behandeling. In Nederland of naar Georgië. In Georgië zouden ze aanvullende onderzoeken doen, waardoor ze me later makkelijker op afstand konden bijstellen als dat nodig zou zijn. Om het beste en het snelste resultaat te kunnen halen hebben we ervoor gekozen om daar maar toe te gaan. Misschien dat ze met de aanvullende onderzoeken kunnen aangeven waar de haard zit? Het moet tenslotte ergens vandaan komen elke keer opnieuw. 

Na overleg met Lies Planje, onze contactpersoon met de Eliava, bleek dat ik ook die kant op kon gaan zonder dat ik een ontsteking had. Zo konden we de reis plannen zoals het ons uit kwam. Zo gezegd zo gedaan. 13 september was het zover. Op donderdagavond vertrekken en op vrijdag 14 september onze eerste afspraak. 

Helaas......... het vertrek leek zo voorspoedig, alles zat mee, mooi op tijd klaar met alle voorbereidingen, niets stond ons meer in de weg. Eenmaal op tijd op Schiphol, was het wachten op vertrek...... maar daar ging het eerste mis. De vlucht had flink vertraging, probleem met het communicatiesysteem van het vliegtuig, als we onze overstap maar zouden halen. Maar nee, de vertraging duurde ruim 3 uur, waardoor we te laat waren voor de vlucht naar Tbilisi.  We moesten wachten tot de volgende dag 22.50 voor we verder konden vliegen. Dat was geen optie...  dus naar de transfer Desk op Attaturk om te vragen wat de andere opties waren. Ze hadden een eerdere vlucht. Boarden om 12.10 uur, geen 22 uur wachten, maar 9 uur. Poeh hee. Op Schiphol hadden we Lies al geappt en gevraagd of de afspraak van 11 uur verzet kon worden naar smiddags en dat ging ze proberen. Om 15.00uur was nog een optie, dus daar gingen we voor. Ook dat bleek niet haalbaar door het tijdsverschil en de tijd om te reizen. Om 18.15 arriveerden we bij de kliniek. Gelukkige was er nog iemand die de monsters kon aannemen, die we hadden meegenomen om lotgenoten te helpen. Ik had mijn eerste afspraak gemist. Nu is het wachten tot maandag 11 uur, dan gaan we starten.

Na een half jaar rust en geen blaasontstekingen, is het helaas weer zover. Dat betekent actie richting de Eliava kliniek. Maandag een eerste poging gewaagd om alles te verzamelen en op te sturen. Helaas werd er bij de balie van de huisarts niet accuraat meegewerkt, wat nogal wat vertraging veroorzaakte. De bedoeling was dat op maandag alles verstuurd werd, zodat dat diezelfde week nog voor vrijdag in georgie was en ze de testen konden inzetten. Helaas had ik toch niet het juiste materiaal en moesten we in overleg met onze contactpersoon kijken wat de opties waren. Wachten op de post de volgende dag was in mijn ogen geen optie, dus in de auto gestapt en naar noord Holland gereden om de juiste materialen te regelen. Precies voor 15.00 uur alles geregeld, maar mogelijk dat er toch iets fout was gegaan met het monster. Ik was er niet zeker van, dus dinsdag nog een 2e zending klaargemaakt. Nu is het maar afwachten of alles goed aankomt en wat de uitslag zal zijn.

Wordt vervolgd.....