Mijn naam is Bowie. Ik ben een franse bulldog van drie jaar. Ik ben normaal gesproken heel erg energiek en vind het leuk om rondjes te rennen op een groot grasveld. Daarnaast kun je mij het meeste vinden, kroelend met mijn 2 mama's en mijn kleine broertje.

Mijn mama's beschrijven mij als 1 van de belangrijkste dingen in hun leven. Als ik ze na een lange dag opwacht met mijn blije koppie dan maakt het hun dag nog net iets beter. 

Maar de laatste weken kijk ik wat betreurd en missen mijn mamas mijn blije koppie en mijn vrolijke karakter. 

Ik ben namelijk op 8 december 2022 geopereerd aan een gescheurde kruisband in mijn linker pootje. Hierna heb ik 10 weken moeten revalideren met benchrust en moest ik stap voor stap weer opnieuw leren lopen. 

Voor zo'n jong ventje als ik was dit een hele opgave, maar het is me gelukt! Mijn mamas waren ongelooflijj trots dat ik mezelf weer kon zijn en vrolijk kon rondrennen. 

Maar nu komt het....

Vorige week kreeg ik opnieuw pijn aan mijn achterpootje, maar nu was het rechts, ik snapte er niks van. Ik kon toch weer lekker rennen? Maar de dierenarts gaf aan dat als je ene kruisband gescheurd is , je grote kans hebt dat de ander dit ook gaat doen. Dus daar gaan we weer :(.

We hebben toen meteen een afspraak gemaakt om ook deze kruisband weer te laten opereren bij de dierenarts. Maar toen gebeurde er iets heel geks. Smorgens toen ik wakker werd kon ik helemaal niet meer lopen, ik was compleet in paniek. Mijn voorpoten EN mijn achterpoten deden het alle 4 niet meer! Wel voelde ik heel veel pijn. Wat was dit nu weer? 

Met spoed ben ik opgenomen in het evidensia ziekenhuis in Nieuwegein, eng dat dat was. Allemaal vreemde mensen, mijn pootjes die niet deden wat ik wilde en die vreselijke pijn. Ze waren harstikke lief voor mij hoor maar ik vond het maar eng allemaal. Ik kreeg een infuus met ketamine/morfine om de pijn eerst onder controle te krijgen. En als dat nog niet eng genoeg was zei de dokter ook nog dat ik even moest gaan slapen. Slapen? Hoe kan ik nou slapen? Maar de dokter wilde mij graag op de foto zetten en een scan maken, ik snapte er niks van en liet het maar gebeuren. Ik kon natuurlijk ook geen kant op en wilde van de pijn af. 

De volgende morgen kregen mijn mamas de uitslag. Ik heb een hernia in mijn hals, een gescheurde kruisband rechts en een verdikte zenuw in mijn onderrug, door dat laatste kon ik dus waarschijnlijk ineens niet meer lopen. Ook kwam de dokter er toevallig achter dat ik een middenoorontsteking heb. Dat is gek, want dat had ik nog helemaal niet laten merken aan mijn mamas. 

De aankomende 6 weken moet ik weer in die stomme bench voor de hals hernia. En na 4 weken moet ik op controle in de verwijskliniek, om te kijken of ik al sterk genoeg ben om aan mijn kruisband geholpen te worden. Als laatste gaan ze dan kijken wat ze kunnen doen aan mijn middenoor. 

Mijn mamas hebben aan de dokter gevraagd of ik kwaliteit van leven heb op dit moment en of er een kans is dat ik volledig herstel. Begrijp me niet verkeerd, ze willen mij absoluut niet kwijt, maar mij in pijn zien doet hun ook veel pijn. De dokter zei gelukkig dat de kans groot is dat ik weer een vrolijk mannetje wordt als dit allemaal verholpen is. En geloof mij als ik zeg dat ik dolgraag weer wil rennen over mijn geliefde grasveld, mijn mamas wil verwelkomen met mijn vrolijke gekke trekjes en mijn kleine broertje wil lastigvallen en knuffelen ( want die snapt er niks van dat ik nu niet mee doe ) 

Maar we hebben met zijn alle 1 groot probleem. Zoals jullie misschien wel weten kost de dokter erg veel geld, geld dat wij op dit moment niet zo bij elkaar kunnen rapen. Geld dat mijn mamas met alle liefde aan de dokter willen geven om mij maar gezond mee naar huis te krijgen. Geld dat mij mijn zorgeloze te gekke leventje weer teruggeeft. 

Ik wil daarom iedereen vragen... hoe klein de bijdrage ook zal zijn, alles is mooi meegenomen en daar ben ik enorm dankbaar voor. Misschien kunnen we er samen voor zorgen dat ik weer achter mijn broertje aan kan rennen. Dat ik weer mijn vrolijke eigen ik wordt. 

En mocht je ooit op dat grasveld lopen, dan hoop ik dat ik je kan laten zien hoe hard ik kan rennen.