D-day

Vandaag is het zo ver, dan moet het gaan gebeuren. 21, ja ja leest het goed! Éénentwintig kilometer en een beetje, dat ga ik lopen. Rennen als het even kan.

Zaterdag 1 juni ging ik trainen, het was een warme dag erg warm. Maar de dag er na zou het nog veel warmer worden. Dus ik begon mijn training om 8.17 uur ‘s morgens. Door de kinderen was ik toch al een tijdje wakker. Mooi op tied, zeg mor.

Het was warm, maar de benen voelden goed. Ik zou sowieso een duurloop gaan doen, maar die dag tikte ik hem aan, die halve marathon. Éénentwintig kilometer en een beetje. In 2 uur en 19 minuten, lang niet gek! Ik blaakte van zelfvertrouwen. Deze is nu al binnen!

Op 5 juni maakte ik me op voor mijn laatste looptraining. Lekker rustig aan, maximaal 5 kilometer. Maar ook nu weer waren de benen goed, en bij 4 kilometer dacht ik, ‘nog een klein stukje verder. Maar ergens tussen de 7 en 8 kilometer ging het mis. Er schoot een kramp in mijn rechter kuit en het leek wel van sneldroog beton.  Stoppen, rekken, wandelen, rustig rennen, weer wandelen... zo legde ik het laatste stukje naar huis af. Niet best...

Die stijfheid in mijn kuit is nog steeds niet weg. Het is wel beter geworden. Gister ben ik naar de fysio geweest voor een sportmassage. Wat heeft die man mij pijn gedaan. Ik voelde mij als een steak onder de hamer. “Morgen voel je je weer als herboren” zei hij tegen me terwijl ik het uitriep van de pijn. “Nou zo voel ik me nu niet.”

Dus vandaag is het D-day. Blaak ik van zelfvertrouwen? Niet bepaald... Hoe we het gaan doen? Zoals het tijdens het ziek zijn ook ging.

“Zo goed mogelijk.”

Runners High

Je hebt de term vast wel eens gehoord ‘Runners High’. Dat euforische gevoel dat je na een flinke (hardloop) inspanning kunt hebben. Iets met endorfine ofzo. Wat het precies is, daar zijn de wetenschappers nog niet helemaal uit. 

Uit een Duits onderzoek uit 2008 blijkt dat er inderdaad endorfine vrijkomt na een lange zware inspanning. Toch wordt dit inmiddels weer in twijfel getrokken en zou het te maken hebben met de stof Anandamide. Mij hoef je niet te vragen hoe het zit. Na de MAVO heb ik geen scheikundeboek meer aangeraakt. Maar dat gevoel ken ik wel. Dat ‘Runners High’. Een heerlijk gevoel, zeker als ik ‘s morgens gelopen heb. Dan kan ik de hele wereld aan. Maar er is nog iets...

Lopen werkt voor mij heel ontspannen, haast meditatief. Als ik in een fijne flow zit sluit de wereld om mij heen en ben ik even alleen in mijn hoofd, het liefst lopend in de natuur met het geluid van fluitende vogels en kwakende kikkers. 

Op dit moment loop ik om te trainen voor de halve marathon, dat is fijn. Het is fijn om een doel te hebben. Niet alleen de afstand, maar ook de sponsoring. Het échte doel. Voor hem. Voor Tobias. Voor zijn wens. 

Tobias is niet meer bij ons, niet fysiek. Maar hij is er wel. Op foto’s, in verhalen, in herinneringen, in dat mooie kunstwerk dat bij ons in huis hangt en in mijn hoofd. En daar kom ik hem vaak tegen. In mijn hoofd. Tijdens het hardlopen. 

Dát is pas een Runners High!

Storm

Het is 28 oktober 2017 en we zijn in Zwolle, bij Tobias. Het is zijn twaalfde verjaardag. Op zichzelf niets bijzonders zou je zeggen, maar kort er voor waren we er ook, bij Tobias. Niet om te vieren, maar om afscheid te nemen. Hij had toen maar 1 wens, 12 jaar worden, al leek dat toen onmogelijk. Maar er gebeurde iets bijzonders. Hij bleef bij ons.

De vader van Tobias had een mailtje gestuurd naar de vaste groep mensen die hij op de hoogte hield met een simpele boodschap; stuur Tobias een kaartje voor zijn verjaardag. De Volleybalclub waarbij Tobias speelde deelde deze boodschap op hun Facebook pagina en toen begon het…. de storm.

Een mooie storm. Niet een alles vernietigende storm, maar een vloedgolf van positiviteit. Heel veel mensen besloten een kaartje te sturen. En als ik zeg heel veel, bedoel ik HEEEEEEEEL VEEEEEEEEL en zelfs dát is een understatement. Die dag, die stormachtige dag, op 28 oktober 2017, waren we in Zwolle voor zijn verjaardag. We waren getuige van de enorme verbondenheid die er die dag heerste. Vanwege hem. Hij zorgde er voor dat het op 1 dag in november niet over zwarte Piet hoefde te gaan maar hij zorgde ervoor dat 40.000 mensen het hadden over hém. 

Deze storm gaan ik en de andere lopers die geld inzamelen (want ik ben niet de enige!), niet evenaren en dat is niet erg. Maar stel je nu eens voor dat al die 40.000 mensen die toen een kaartje, een ballon, snoep, chocola, geld, knuffels, cadeautjes of iets anders stuurden, 1 euro zouden sponsoren…

Stel je voor.

(En dan verzwijg ik nog maar even dat het minimum bedrag via dit platform 5 euro is )

Fijn weekend! 

 
Meer lezen over deze bijzondere dag? Klik hier.

Wauw, wat een enthausiasme en een boel reacties zeg! Als ik daarmee de eindstreep niet haal weet ik het ook niet meer.

Ik had de doneer pagina ingericht, zelf een donatie gedaan, een video opgenomen, een tekst geschreven en al de nodige kilometers gerend voordat ik deze actie publiekelijk maakte. Dat was gister middag rond een uur of 16:00 uur. Nu nog geen 24 uur later staat de teller op meer dan € 700,- en dat had ik ÉCHT niet verwacht!

Deze week heb ik samen met Liselotte Schüren van het Dagblad van het Noorden de video opgenomen die hopelijk helpt bij het doel om zo veel mogelijk geld op te halen. Tijdens het filmen vroeg ze me welk bedrag ik hoopte op te halen met deze actie. Ik had werkelijk geen idee! 100 euro? 200 misschien? Het doel is natuulijk zo veel mogelijk, maar dat het zo veel zou zijn had ik niet durven dromen. Maar we gaan natuurlijk door!

Iedereen bedankt voor de lieve woorden, de donaties en het delen. Spread the love!

OK, nog even en ik ga de actie online plaatsen. Een startbewijs voor de halve marathon van Zwolle kost € 26,-, aangezien ik deze niet hoefde te betalen als sponsorloper, doneer ik dit bedrag zelf. En vooruit, ik rond hem af naar boven. Als jij dit nu ook doet? Of een ander bedrag, alle beetjes helpen!

Wie is Tobias?
Tobias is een energieke jongen, een kind met heel veel plannen. Hij was gek op volleyballen, wilde heel graag prof-volleyballer worden, in het eerste spelen. Jelle Hilarius als zijn grote voorbeeld, letterlijk en figuurlijk.

Tobias was een doorzetter en altijd vol positieve energie. Als hij iets wilde, dan ging hij er vol voor! Ook tijdens de laatste 9 maanden van zijn leven liet Tobias dit volop zien, en dat is knap!

Eind oktober 2017 kreeg Tobias namelijk te horen dat hij ziek was, ernstig ziek. Tobias had hersenstamkanker en zou niet meer beter worden. Tobias is 12 jaar geworden. Hij zat net in de eerste klas van de middelbare school toen hij ziek werd.

Dit is wat je moet weten over Hersenstamkanker.
OHersenstamkanker wordt ook wel DIPG genoemd. Een agressieve tumor in de hersenstam die vooral kinderen treft. En het is een zeldzame vorm van kanker. Gemiddeld zijn er 6 tot 10 kinderen per jaar in Nederland die dit krijgen. De kans dat je dit krijgt is bijzonder klein. Maar als je het hebt is de kans nul dat je het overleeft. Gemiddeld leven kinderen nog 9 maanden na de diagnose.

De tumor verspreidt zich als een spinnenweb door de hersenstam en ‘grijpt’ zich vast aan goede cellen. Opereren lukt niet. Wereldwijd zijn er 30 onderzoekers die zich bezighouden met hersenstamkanker. Maar zicht op de oplossing is er (nog) niet.  

De foundation
Twee dagen na de dood van Tobias is de Foundation opgericht. Met als doel; het stimuleren en financieren van onderzoeksprojecten om te komen tot een oplossing voor hersenstamkanker.
De belangrijkste activiteiten? Het verhaal van Tobias en hersenstamkanker vertellen en zichtbaar maken. Sponsoren zoeken. Projecten starten en (mede-) financieren om kennis over hersenstamkanker te vergaren om zo tot een oplossing te komen.

Meer informatie