Na het zelf jaren geprobeerd te hebben, werd in Januari 2020 duidelijk dat Dilana en Gert hulp nodig hebben bij het krijgen van hun grootste wens.... een kindje. 

Na een aantal onderzoeken kregen zij groen licht om te starten met de hormonen voor ICSI. Dit was in Maart. Helaas kwam Corona om de hoek kijken, en konden zij daardoor niet beginnen.. het begon hierdoor pas in Augustus 2020. In September de eerste punctie. 2 weken later zouden zij weten of het gelukt is of niet. Dilana is bij een echo bureau geweest. En daar was het te zien! een inimini boontje van 0,2 mm. Er stroomde bloed naar toe, en zuurstof. Het begin!!! Een week later.... uit het niets... buikpijn wat de hele middag aanhield. En helaas is Dilana het toen verloren 😔😢.... met 5+1.. dit vlindertje mocht helaas niet blijven 😔... 🦋 

In December 2020 begonnen zij aan ICSI 2. In Januari 2021 stond de punctie weer gepland... en tevens de terugplaatsing. 3 mooie eitjes. 1 werd terug geplaatst. En de andere 2 hoopte ze dat ze het zouden overleven voor de vriezer. Helaas 😔... deze bleven niet over... in Februari 2021 kwamen zij er ook achter dat het teruggeplaatst wondertje niet heeft doorgezet... 😞 weer een klap.... 

Voor Dilana en Gert hun derde en laatste ICSI (die vergoed word), stapte zij over van het UMC in Utrecht, naar het UZ in Gent in Februari. Zij hadden hier vele goede verhalen gehoord. En wilde de stap nemen om van Nederland naar België te "verhuizen". Op 3 Mei 2021 hadden zij hun eerste gesprek daar en de onderzoeken. In Augustus kregen zij alle uitslagen hiervan en de hormonen gelijk mee. Maar helaas was het te mooi om waar te zijn.... op 5 augustus zouden zij beginnen met de hormonen maar waren zij gebeld dat bepaalde waarden in Dilana haar bloed te hoog zijn.. dus nu moeten ze nog een maand wachten.... (dit werd iets langer omdat zij eerst op vakantie zijn gegaan) weer een tegen slag 😔.... 

Uiteindelijk begonnen zij begin Oktober aan de hormonen voor ICSI 3. Op 18 Oktober stond de punctie weer gepland. Hierbij hebben ze 4 eitjes weg kunnen halen. Op 19 Oktober waren 3 van de 4 eitjes bevrucht! Maar op 23 Oktober werd hun verteld dat er WEER niets is overgebleven...... hoeveel tegenslagen kan een mens hebben 😔... hoe kan dit nou.... ontzettend verdrietig... en bedenkend hoe nu verder te gaan... 

In December 2021 stond het evaluatie gesprek met de arts op de planning... hier kregen Dilana en Gert ontzettend hard en verdrietig nieuws..... de kans dat zij een biologisch kindje zouden kunnen krijgen is enorm klein... de eicel kwaliteit van Dilana is niet goed.... wat betekent.... geen kindje... 

Verdriet na verdriet na verdriet.... wat is dit veel om te verwerken. De optie voor een vierde poging is er wel, maar deze schuiven zij een half jaar voor zich uit. Zij moesten dit een plek geven.. want ja? Hoe ga je verder... 😞 

Een poosje verder.... rond eind April 2022,  zouden zij naar het UZ in Gent gaan om een plan te maken voor ICSI 4. Dit is wat ze toch graag willen. Zij willen dit toch nog een kans proberen te geven.... want, wat als? 

Omdat Dilana andere medicatie wilt gebruiken en bepaalde toepassingen na de eicel punctie moest dit eerst in overleg met de arts. Dit kon wel pas in Juni 2022. Weer dik 3 maanden wachten. Helaas zijn Dilana en Gert professionals geworden in het wachten.... dus dit kan er ook nog wel bij😔.. 

Maar plots kregen zij mail of zij toch al veeeeel eerder wilden komen. Natuurlijk wilde zij dit! Ze waren al zo lang bezig! Eind Maart! vond het gesprek alweer plaats! 🥰 en op 1 April gingen zij weer van start met de medicatie voor ICSI 4. 

Omdat de eitjes in deze ronde met de nieuwe medicatie zo goed groeide moesten zij alweer eerder langs komen in België om te kijken hoe het er voor staat en of ze al verder konden plannen mbt punctie etc! Dat klinkt mooi! Al na een week! Op 13 April stond de punctie gepland en zijn er 8 eitjes weggehaald! Wat een aantal! De volgende dag werden zij gebeld dat 5 van de 8 bevrucht waren, maar dat er maar 2 goeie uit voort zijn gekomen.. ze waren dankbaar voor deze 2. Zou dit het dan zijn? Zou hier hun kindje bij zitten?! Op 18 April, op de dag van terugplaatsing, kregen zij te horen dat deze 2 het niet overleefd hebben.... het heeft niet zo mogen zijn 😢.... 

Wat nu.....? Verslagen.... verdriet.... waarom.... 😔 hoe kan het... 💔

Anderhalve maand later, eind mei hebben zij besloten om door te gaan via eiceldonatie. Omdat Dilana haar eicellen niet goed zijn, lijkt dit het beste om te gaan doen. Een moeilijk besluit... 

Op 25 Juli reisde zij af naar Brussel, waar zij hun eerste gesprek hebben, en hopen verder te gaan met eiceldonatie.

Uit het gesprek kwam voort dat zij in Oktober 2022 kunnen starten met eicel donatie. Ze kunnen dan een donor krijgen die zo veel mogelijk op Dilana lijkt. Met dezelfde kenmerken. Hoe ontzettend mooi als dit mag lukken... na alles..... 

Maar het kost ontzettend veel geld.... in totaal €8000,-. 

Zouden jullie wat geld kunnen missen? En deze twee personen hun mooiste droom tegemoet kunnen laten gaan? En hopen dat dit hun weg is naar hun o zo gewenste kindje ❤️ Dat zou ontzettend fijn zijn.... ❤️