Anoniem omdat ik na al die jaren nog steeds bang ben voor gevolgen van eventuele herkenning. Een trauma door jaren onrecht, verdriet en op het strafbankje zitten omdat er inderdaad altijd uitgegaan wordt van het principe waar 2 vechten..... De onmacht die je voelt enkel omdat je het beste wil voor je kind, niks meer niks minder. De meningen die over je gevormd worden, aannames die worden gedaan en altijd maar je woorden wegen en overwegen, nagaan of deze niet anders geïnterpreteerd kunnen worden met wie weet welke gevolgen. Altijd maar weer verschillende mensen die zich met het dossier bezig houden met elk weer hun eigen inzichten, waardoor zaken langslepend worden en hierdoor onnodig ingewikkeld, schadelijker voor elke betrokkene en nog groter dan wat het was. Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat dit ooit anders gaat worden en dat het leed wat hiermee veroorzaakt wordt stopt.

Voor een veilige toekomst van onze kinderen