Hieronder het verhaal van Ted (werkzaam bij de Kmar) en Stefanie (oud werkneemster van de Kmar). Helpen jullie mee om Stefanies wens uit te laten komen?

Je hebt keihard en moedig gevochten maar bent helaas nu echt uitbehandeld, je hebt nog maar een korte levensverwachting”. En hoe ziet zo’n laatste levensfase er dan uit”? En waar ga ik dan dood?” (Want thuis dood gaan wil ik niet, dat moest niet de laatste herinnering voor Ted worden aan ons fijne huis!)

Zo werden we gewezen op de mogelijkheid van een hospice. Met intens verdriet (en al weet je na al 5 jaar paliatief ziek te zijn dat dit moment ooit aan zou breken, op DIT moment kun je je nooit echt voorbereiden) zijn we ons direct gaan oriënteren. We stuitten al vrij snel op hospice Bardo (de naam komt uit het tibetaans boedddhisme en staat voor “tussenfase” ; mooi hè) in hoofddorp waar we daags daarna konden komen kijken en kennismaken.

Wat een warmte, wat een hartelijkheid, wat een (ondanks het confronterende karakter van het bewonersdoel) mooie sfeer! En….voor ons het allerbelangrijkste….Ted mocht mee! Want voor ons stond als een paal boven water: als je elkaar als het mooiste en grootste geluk beschouwd wat je ooit in het leven is overkomen, elkaars beste vriend bent, wil je tot het laatste moment bij en met elkaar zijn. De nacht beschouwen we daarbij als het grootste cadeau van de dag: lekker tegen elkaar aanliggen in bed, dat voelt zo vertrouwd en beschermd.  En ook DAT kan hier. Er is namelijk een (ook gesponsord) “koppel” bed dat aan mijn bed vastgemaakt is waardoor we heerlijk samen liggen, en we kunnen niet genoeg benadrukken hoe dankbaar we daarvoor zijn.

We koesteren het leven dat we samen hebben geleefd, alle mooie reizen die we hebben gemaakt (beschouwen onze tijd hier als onze laatste gezamenlijke reis samen en proberen ook hier nog alle mooie momenten te “plukken” die ons nog gegeven zijn….). En dat doen we dus in de veilige en warme omarming van Bardo (een high care hospice waar ook24/7 medische zorg aanwezig is en waar Ted me dus ook met vertrouwen alleen durft laten als hij bijvoorbeeld even naar zijn werk gaat (iets dat ik alleen maar toejuich; het leven gaat door, en heft geeft hem ook afleiding en andere energie, maar svonds zitten we weer lekker samen op de bank aan een biertje EN liggen we heerlijk samen in bed. Is er intens verdriet met de situatie? JA! dankbaarheid voor de zorg, hulp en luisterend oor (voor ons allebei) hier in Bardo? JA!

En daarom hopen we ook zo enorm dat we Bardo kunnen sponsoren met nog1 of een aantal koppel bedden (ze hebben er nu maar 1), omdat we ons als geen ander realiseren wat dat voor alle mensen hier kan betekenen in hun laatste kostbare momenten met dierbaren.  Dit alles volgend op ons motto” Leve het leven”, leef het leven!”

Veel dank en alle liefs,
Stefanie en Ted