Deze inzameling is, omdat er geen enkele vorm van vergoeding mogelijk is voor dit gouden koppel. Een koppel dat al 22 jaar getrouwd is, en vervolgens de ene na de andere tegenslag kreeg: beide kanker, en doordat er in Coronatijd geen urgentie was voor klachten betreffende de bloedvaten, moest er na corona een been afgezet worden bij Sylvia... Anita 64 jaar en ex taxichauffeur in het rotterdamse , overleefde een beroving met vuurwapen maar kreeg vervolgens  drie herseninfarcten , Parkinson en hypo's . Ze moest zo vaak geopereerd worden, dat ze haar niet meer dicht wilden hechten, maar gewoon nietjes erin deden... En Sylvia, 57 jaar en haar partner door dik en dun, ook taxichauffeur geweest in het Rotterdamse, en intussen mantelzorger voor Anita, ondanks haar eigen medische klachen en een geamputeerd been... Sylvia is een en al liefde voor haar partner, met als gevolg dat ze niet klaagt, maar wel degelijk klachten heeft.. binnekort moet haar andere been er waarschijnlijk ook af, maar dat laat ze pas gebeuren, wanneer alles voor Anita goed geregeld is... waaronder dus dit bed. Het mooiste dat ik meemaak in de relatie van deze mensen is, dat ze om beurten ziek worden, opgenomen worden, herstellen en voor elkaar zorgen. Alsof het lichamelijk mechanisme dit zo geregeld heeft om ze de kans te geven voor elkaar te zorgen.. Zij zijn echt mijn voorbeeld van hoe een relatie er uit zou moeten zien.. door dik en dun.. 

Hun huidige bed is te hoog, een gewone niet medische boxspring. Haar been aan en af doen is voor Sylvia  een hele opgave vanaf een te hoog bed. Anita wordt door thuiszorg in bed gehesen.. Zou dit niet anders kunnen met een verstelbaar bed? Schoonmaken is ook een uitdaging voor de thuiszorg en zo kunnen we nog wel doorgaan. De zorgverzekering wil alleen een medisch bed voor Anita vergoeden, die is idd al lichamelijk afgeschreven, maar ze denken niet aan Sylvia , met maar een been en ook net hersteld van kanker,  en aan de toekomst waarin ook zij nog slechter zal worden.Ik ben de hulpverlener bij dit ijzersterke koppel, ze zijn vriendelijk, meedenkend, niet klagend... en zij stuurden mij dus een zoveelste afwijzing van de zorgverzekeraar voor een medische boxsping.. teleurstelling all over bij hun maar accepterend dat de zorgverlening niet preventief is... moe van het strijden..dus ik heb toestemming gevraagd voor deze crowdfunding , zodat deze mensen goed en veilig kunnen slapen in een gezamelijk bed zoals het hoort bij koppels, tot de dood hun zal scheiden, (en niet de zorgverzekeraar) ... maar niet eerder... laat ze thuiswonen, slapen en leven zoals het hoort op een respectvolle manier , met de ondersteuning van mensen zoals ik, maar op hun eigen wijze... wij kunnen dit voor elkaar krijgen toch? een bed en het leven is al gauw een heel stuk fijner ..Beter toch dan een medisch " leenbed" waarbij je de dood al in de ogen kijkt...