Mijn verhaal is lang en complex. Op 12 December 2011 verloor ik mijn 2 dochters, Wilhelmine en Elisabeth. Ze waren een Siamese tweeling en met 20 weken moest de zwangerschap afgebroken worden. In die tijd werd de foetus vernietigt of je stond het af aan de wetenschap. Dit kun je geen keuze noemen, dus bracht ik mijn dochters op sterkwater mee naar huis en 8 dagen later mocht ik ze in het Erasnus Ziekenhuis brengen waar ze de leslokaal ingingen voor de onderwijzing van toekomstige gynacologen.
Ik probeer het zo klinische mogelijk te vertellen, anders krijg ik mijn verhaal niet opgeschreven.
Thuis en door familie werden ze doodgezwegen. Ik kon bij niemand aankloppen en werd ook geen hulp voor rouwverwerking aangeboden. Ik ben er eigenlijk nooit overheen gekomen, maar begroef me in mijn werk en de zorg van mijn 2 levende kinderen. Het is of een stuk van je hart afsterft met ieder kind dat je verliest.
Op 18 Oktober 2022 verlies in mij zoon Thomas op 20 jarige leeftijd door een auto ongeluk. Mijn ex was de bestuurder en mijn zoon was opslag hersendood. Ik werd direct naar de lokatie gehaald en zijn laatste adem liet hij in mijn handen. Mijn ex had niks.
De beste omschrijving die ik nu voor mezelf heb is dat ik dokter bibber ben geworden. Ik omschrijf mezelf als een kinderspel, maar kan het niet echt anders duidelijk maken. Bij iedere sirene van ambulance, politie of brandweer al ben ik halverwege een dag, ik moet resetten. Als iets valt reageer ik 'te'. Ik heb nu inmiddels geleerd dat ik CPTSD heb, dit is een complexe vorm van PTSD post-traumatic stress.
Ik kan er niet meer tegen en besloot voor mezelf dat ik naar Zweden wil, waar het nog rustig is en kan ontsnappen aan de Nederlandse druk van het snelle leven en drukte. Nu ben ik Touringcar en vrachtwagenchauffeur en leef in de omgeving van Rotterdam en zit ook altijd in drukte en files. Mijn toen nog echtgenoot deelde me mee dat hij niet meeging vanwege angst voor het onbekende en het kwam er eigenlijk op neer dat hij wil dat alles bleef zoals het was, ten koste van mij en mijn nu nog levende dochter. Niks is meer zoals het was en ik heb een nieuwe start nodig, dus sta nu voor de uitdaging het alleen aan te gaan en te zorgen dat ik een veilige haven voor mijn dochter ben, die ook voldoende voor haar kiezen heeft gekregen.
Nu ben ik in 1999 getrouwd en toen was het nog heel normaal om volledig in gemeenschap van goederen te trouwen. We waren jong, al 7 jaar samen en alles samen opgebouwd. Ik heb hem financieel gesteund met zijn opleiding waardoor hij het hoogste inkomen van ons twee kon genereren. Bij het krijgen van kinderen deed ik een stapje terug voor de zorg van onze kinderen. Allemaal erg traditioneel en ik had er vrede mee. Nu gingen we scheiden en als alles opgedeeld zou worden zou ik met ruim 2 ton toch een nieuwe start kunnen maken. Nu kwam er vanalles aan het licht waar ik geen weet van had. Hij had schulden die volgens hem niet zo groot waren, maar 3 ton. Voel je hem, er mocht niks veranderen omdat ik dit dan nooit had ontdekt. Ik ben nu 3 van mijn 4 kinderen veloren en mijn financiele toekomst werd terplekke onder mijn kont vandaan getrokken.
Bij de crematie van onze zoon wilde mijn ex dat hij in 2 urnen verdeeld werd, zodat we allebei hem kunnen herrinneren. Onze dochters hebben we terug gehaald van het Erasmus Ziekenhuis, omdat ik complex onverwerkte rouw bleek te hebben, wat complicaties gaf met het verwerken van mijn zoon. In December werden ze eindelijk gevonden, door de privacy wetgeving waren ze bijna ontvindbaar. Het Erasus heeft gepensioneerde gynaecologen gevraagt of zei een idee hadden en mijn naam werd eindelijk onder 10 andere stikkers gevonden op hun sterfdag 12-12-2022. Ik vroeg mijn ex, en de meiden wil je die ook in twee urnen en kreeg dit als antwoord. Die mag jij hebben, jij heb er her meeste last van.
Willen jullie me helpen een nieuw leven op te bouwen in Zweden. Het dorpje waar ik naartoe wil verhuizen heeft 114 inwoners en geen huurhuizen. Ik wil geen dokter bibber zijn voor de rest van mijn leven. Ik zou zo graag een nieuwe start maken.