Zo jeetje wat een rollercoaster waren de afgelopen 3 weken....
Spannende uren tikten voorbij uren hebben ze aan Willian zijn ic bed gezeten. Praten tegen hem, muziek draaien... in zijn ic dagboek vliegen de letters op papier. Welke dag is het vandaag, hoe het met hem gaat, maar vooral hoe hij gemist werdt. Ook Yacinthe schrijft in zijn dagboek " hey pap! Hier je favoriete dochter... Ik mis je wel hoor pap! Wordt maar snel beter!"
Hartverscheurend om te lezen maar jeetje mina hoe sterk! Jullie kennen vast wel de uitspraak "Je weet nooit hoe sterk je bent, totdat sterk zijn de enige keuze is"
Nou dat was echt zo bij mijn zus en kleine nichtje. Iedereen was ook heel verbaasd hoe dat hun dat met zijn tweeën doorstonden. Elke dag de zelfde rit, de zelfde lift en dezelfde deuren openen naar de ic. Hopen op een wonder dat hij er uit zou komen.
Na ruim een week op de ic gelegen te hebben durfden de artsen hem te opereren. Want dat was echt een must om verdere stappen te kunnen nemen in zijn herstel. Beide benen moesten geamputeerd worden deze waren niet meer te redden. Om 14.00 uur is hij naar de ok overgebracht. Dus zenuw slopende uren tikten de klok langzaam weg... 2 uur per been zouden ze nodig hebben dus na de eerste 2 uur ... oh gelukkig ze hebben nog niet gebeld dus dat is een goed teken! Ze zouden niet voor 18 uur 's avonds bellen uit het ziekenhuis. Maar toen ging om half 18 de telefoon.. oh nee het zou toch niet..... Hallo mevrouw we wilden even vertellen dat het allemaal goed is gegaan! We hebben zijn knieën kunnen behouden dus dat is fijn!
Een klein gelukssprongetje wordt gemaakt. Hij is er nog! Hoezee!! Hoe kan een mens nou blij zijn dat zijn knieën er nog aan zitten zou je denken. Maar dat is voor zijn herstel en toekomstige protheses van groot belang.
Helaas na deze master operatie bleken zijn nieren nog niet helemaal optimaal te functioneren dus dat was ook weer een zorg. 24/7 dialyseren was noodzaak dus werd hij aan gekoppeld in de hoop dat zijn nieren het zelf gingen oppakken. En hoera!! Ook dat ging steeds beter.
Kerst passeerde ons gezin en hadden besloten om toch met elkaar te eten. Want tja.... eten moet óók met kerst gebeuren. Dus we lieten het zo normaal mogelijk voorbij gaan samen aan dé grote tafel bij onze machtige ouders! We hebben gelachen gehuild en even een groot portie zwarte humor over de afgelopen dagen gegoten... want dat hield ons op de been en hielden we het luchtig.
De dag dat ze Willian wakker gingen maken kwam wel steeds dichter bij.... maar ook het moment dat ze hem moesten vertellen dat zijn benen weg waren.... Hij wist dat nl nog steeds niet. Dat was een emotioneel moment hij moest huilen.... maar begreep tegelijkertijd ook dat dit de enige manier was om te kunnen overleven.
En vanaf dat moment..... was het vliegen! Hij maakte grote sprongen vooruit!! En mocht dinsdag 3 Januari de ic verlaten! Inmiddels ligt hij op een verpleegafdeling zonder toeters en bellen én zonder voetjes... Maar tjeee wat gaat het ineens snel!!
Wel is het even mis gegaan toen hij dacht te gaan douchen en uit bed wilde stappen.... hij miste wat centimeters en was gevallen maar ook daar kan hij gelukkig nu wel om lachen.. Hij klimt nu zelfstandig uit bed de rolstoel in en weer terug... Hij is nu medisch klaar om Dort te gaan verlaten en hij mag zodra er plaats is naar Utrecht. De hoogstraat om te gaan revalideren en om ooit weer te kunnen lopen.
Zo snel als hij ziek werd zo snel als dat het nu gaat!
Ook zijn er praktische dingen in gang gezet voor de toekomst de gemeente komt langs om te kijken wat er nodig is aan middelen voor de toekomst. Dat zal soms best lastig zijn maar gelukkig is er een toekomst!! Een die anders zal zijn maar wel nog samen!
Dit is een beetje een "korte" update.... maar wilde jullie lieve mensen die een steentje bij hebben gedragen aan dit bizarre bedrag op de hoogte houden.
Geniet nu het is al later dan je denkt
💞💞💞💞💞