Emma & Joëlle
Toen liefde sterker moest zijn dan verdriet
Twee kleine meisjes kregen een moeilijke start in het leven. Hun vader kan het verleden niet voor hen veranderen. Maar misschien kunnen we samen wél helpen hun toekomst vorm te geven.
Lieve lezer,
Mijn naam is Berry.
Ik ben de trotse papa van Emma en Joëlle, een tweeling geboren op 13 februari 2025.
Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal openbaar moest vertellen.
Niet omdat ik mij ervoor schaam.
Maar omdat het verhaal niet alleen van mij is.
Het behoort uiteindelijk toe aan twee kleine meisjes die nu nog veel te jong zijn om te begrijpen wat er tijdens het begin van hun leven allemaal om hen heen gebeurde.
Toch schrijf ik dit.
Omdat ik hun verleden niet kan veranderen.
Maar misschien hun toekomst wel.
Toen ineens alles anders werd
Toen Emma en Joëlle werden geboren, had ik dezelfde dromen als waarschijnlijk iedere vader.
Ik dacht aan eerste woordjes en eerste stapjes.
Aan verjaardagen, vakanties en twee kleine rugzakjes op hun eerste schooldag.
Aan sportclubjes.
Aan vriendjes & vriendinnetjes die later blijven logeren.
En veel verder vooruit: een opleiding, hun eerste baan, misschien een eigen huis en twee jonge vrouwen die zelfstandig de wereld instappen.
Maar het begin van hun leven verliep anders.
Binnen ons gezin speelde ernstige psychische problematiek. De invloed daarvan op ons gezin werd uiteindelijk zo groot dat professionele hulpverlening noodzakelijk werd.
Vanaf maart 2025 liep Ana-care met ons gezin mee.
Wat begon met intensieve begeleiding en ondersteuning rondom moeilijke situaties, werd uiteindelijk een traject van ongeveer anderhalf jaar. Er werd gewerkt aan veiligheid, hechting, voorspelbaarheid en de ontwikkelingsmogelijkheden van Emma en Joëlle.
En ondertussen...
waren Emma en Joëlle gewoon baby's.
Twee meisjes die niets begrepen van psychische problemen, hulpverlening of zorgen van volwassenen.
Ze wilden melk.
Een schone luier.
Een knuffel.
Een vertrouwd gezicht wanneer ze wakker werden.
Iemand die kwam wanneer ze huilden.
Dat contrast is mij altijd bijgebleven.
Terwijl volwassenen probeerden problemen op te lossen, gingen twee kleine levens gewoon door.
Dit verhaal heeft geen slechterik
Ik vind het belangrijk om dit te vertellen.
Deze crowdfunding is geen aanklacht tegen de moeder van mijn kinderen.
Hun moeder houdt van Emma en Joëlle.
Zij heeft tegelijkertijd moeten vechten tegen psychische problemen die grote invloed hebben gehad op haarzelf, onze relatie en daarmee ook op ons gezin.
Er zijn moeilijke dingen gebeurd.
Er is verdriet geweest.
Er waren momenten van angst en onzekerheid.
Maar ik wil niet dat Emma en Joëlle over vijftien jaar hun naam op internet zoeken en een verhaal aantreffen waarin hun vader hun moeder heeft afgeschilderd als een slecht mens.
Zij hebben maar één mama.
En één papa.
Hun verhaal verdient meer nuance dan schuld.
Ook de professionele hulpverlening zag een liefdevolle band tussen de meisjes en beide ouders. Wanneer hun moeder rustig en emotioneel beschikbaar is, kan zij aansluiten bij hun behoeften en geeft zij passende zorg en aandacht. Tegelijkertijd wordt bij mij een stabiel en voorspelbaar patroon beschreven.
Dat is het eerlijke verhaal.
Een heel leger achter twee kleine meisjes
Wat mij de afgelopen anderhalf jaar misschien nog wel het meest heeft geraakt, is hoeveel mensen zich om Emma en Joëlle heen hebben verzameld.
Opa's.
Oma's.
Familie en vrienden.
Kinderopvang.
Hulpverleners.
Behandelaren.
Mensen die soms hun eigen plannen veranderden omdat onze meisjes iemand nodig hadden.
Ana-care noemt dit netwerk in haar eindverslag nadrukkelijk een belangrijke beschermende factor voor Emma en Joëlle.
Daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.
Want hoewel ik hun papa ben en ontzettend veel verantwoordelijkheid draag, heb ik dit nooit helemaal alleen gedaan.
Augustus 2026
En toen kwam er na ongeveer anderhalf jaar een bijzonder moment.
Ana-care kon afscheid nemen.
Niet omdat ineens ieder probleem verdwenen was.
Niet omdat alles perfect was geworden.
Maar omdat er volgens de jeugdhulpverlening geen verdere kindgerichte doelen meer nodig waren.
Emma en Joëlle werden goed verzorgd. Hun basisbehoeften werden vervuld. Hun veiligheid werd door het gezin en het netwerk bewaakt.
In het eindverslag wordt hun papa omschreven als hun primaire en stabiele opvoedfiguur. Daarnaast blijft een sterk netwerk beschikbaar wanneer extra ondersteuning nodig is.
Dat zijn woorden die veel met mij doen.
Niet omdat ik mezelf als een perfecte vader beschouw.
Dat ben ik niet.
Ik heb fouten gemaakt. Ik heb getwijfeld. Ik ben boos geweest. Verdrietig. Moe.
Maar iedere ochtend stonden daar opnieuw twee kleine meisjes.
En dus stond papa ook weer op.
Waarom dan deze crowdfunding?
Dat is een terechte vraag.
Emma en Joëlle hebben een dak boven hun hoofd.
Ze krijgen eten.
Ze hebben kleding.
Ze hebben speelgoed.
Ze worden verzorgd.
En bovenal: ze worden ontzettend geliefd.
Ik vraag daarom niet om geld omdat mijn kinderen vandaag niets te eten hebben.
Ik vraag om hulp omdat ik verder vooruitkijk.
De hulpverlening heeft expliciet aandacht gevraagd voor het feit dat Emma en Joëlle opgroeien als kinderen van een ouder met psychische problemen. Naarmate zij ouder worden, zullen zij steeds meer begrijpen van wat er om hen heen is gebeurd. Daarom kan later extra aandacht nodig zijn voor hun emoties, zelfvertrouwen, begrip van situaties en passende ondersteuning.
Dat kan ik niet voorspellen.
Misschien groeien twee ongelooflijk sterke meiden op die weinig extra's nodig hebben.
Misschien komen er momenten waarop ze wél hulp nodig hebben.
Wat ik wél weet:
ik wil dat geld nooit de reden is waarom ik tegen mijn dochters moet zeggen dat iets wat goed voor hen zou zijn niet mogelijk is.
Wat ik Emma en Joëlle wil geven
Geen luxe leven.
Een fundament.
De mogelijkheid om later te studeren zonder dat financiële zorgen hun keuze bepalen.
Professionele begeleiding als één van hen die nodig heeft.
Sport, muziek, cultuur en ontwikkeling.
De mogelijkheid om de wereld te ontdekken.
Een veilige woonbasis.
En uiteindelijk een financieel steuntje in de rug wanneer zij als volwassen vrouwen hun eigen leven beginnen.
Ik weet niet wie Emma en Joëlle later worden.
Misschien wil de één dokter worden en de ander lasser.
Misschien ondernemer.
Kunstenaar.
Juf.
Ingenieur.
Misschien gaan ze studeren.
Misschien helemaal niet.
Dat mogen zij later zelf bepalen.
Mijn droom is simpelweg dat hun mogelijkheden groter zijn dan de beperkingen die hun moeilijke start hun heeft meegegeven.
Daarom vraag ik om hulp
Dit vind ik misschien wel het moeilijkste gedeelte om te schrijven.
Ik ben gewend problemen zelf op te lossen.
Maar sommige dromen zijn groter dan één persoon.
Daarom vraag ik mensen die geraakt worden door het verhaal van Emma en Joëlle om iets bij te dragen.
€5.
€10.
€50.
Of misschien helemaal geen geld, maar het delen van hun verhaal.
Iedere bijdrage brengt hun toekomstfonds een stukje dichterbij.
En mocht deze campagne onverhoopt iemand bereiken die veel méér kan of wil betekenen, dan sta ik ook open voor dat gesprek.
Niet voor mij.
Voor hen.
Misschien gebeurt er niets
Daar heb ik serieus over nagedacht.
Misschien wordt deze pagina een paar honderd keer bekeken.
Misschien doneert bijna niemand.
Misschien wordt het doel nooit bereikt.
Daar kan ik mee leven.
Waar ik moeilijker mee zou kunnen leven, is dat Emma of Joëlle mij over twintig jaar vraagt:
"Papa, waarom heb je het niet gewoon geprobeerd?"
Daarom probeer ik het.