Ik ben Sterre 28 jaar oud, moeder van 2 prachtige kinderen en vrouw van mijn lieve man!

Morgen ga ik de elfstedentocht fietsen. Niet alleen omdat ik tradities erg belangrijk vind, maar ook mijzelf een leuke tocht te gunnen.

Ik ben sinds de geboorte van mijn jongste zoon in een zware depressie beland, waar ik na 3 jaar, nog steeds mee strijdt. Niet meer weten wat je nog kunt betekenen voor de wereld en er enkel te zijn om je gezin niet in de steek te laten is erg verdrietig, maar ook vermoeiend. Je wil er voor iedereen zijn, maar je kunt het nooit goed doen, zo sluit mijn gevoel de dag af. 

Ik hoop geld in te kunnen zamelen voor de depressie stichting omdat ik weet dat vele mensen hiermee te maken hebben, maar vaak (te) lang moeten wachten op professionele en goede hulp. Daarnaast durven mensen dit ook niet vaak te uiten omdat ze bang zijn voor de reactie van een ander. 

230KM op mijn "vrolijke" unicorn fiets. In iedergeval niet te missen.

Het zal niet makkelijk worden, maar ik heb mijn doel, voor een van de weinige keren, duidelijk in zicht.

EEN KLEIN STUK OVER MIJN GEVOELENS IN EEN DIEPTEPUNT:

En jawel hoor, daar isieweer. MENTALBREAKDOWN😵‍💫

IK WORD NIET GOED VANMEZELF. Woorden die geschreven worden via WhatsApp slaan bij mij in als een bom. Ik zie mijn vrienden als mijn worst enemies. En dat niet alleen. Weer spookt de algemene vraag door mijn hoofd: wat kan ik nou eigenlijk wel goed doen. Mijn man word alleen maar chagrijnig van deze attacks, ik laat m'n kinderen in de steek. Ik mankeer wat ik zweer het. 

Mijn strijdlust om werk te zoeken is gone. Niet omdat ik er geen zin in heb, maar omdat ik mijzelf niet vertrouw. Ze gaan me toch weer ontslaan en volgens mij kom ik uiteindelijk bij een baan terecht waar ik zakken chips mag controleren. Van deze gedachten word ik echt doodongelukkig.