Verslag dag 10 en 11: FINISH! (zie foto collage)

Beste supporters, lezers en sympathisanten van Quiet,

Het is gedaan, we hebben het gehaald. Er kan weer een streepje door een afgewerkt (eigenlijk idioot) plan. Leuk om dingen in een dronken bui te bedenken, maar ze dan ook nog doen, betekent dat we nu definitief aan elkaars verstandelijke vermogens zijn gaan twijfelen.

Alles overziend waren de goden ons daarbij goedgezind en dat scheelt een hoop. Slechts twee lekke banden, geen blessures, geen ongelukken, geen materiële pech en de laatste drie dagen wind mee. Als we die tegen hadden gehad waren we waarschijnlijk een stel zure slierten geworden.

Nu konden we dat lekker zeggen over de Fransen. Zure slierten van Noord tot Zuid. We hebben er alles aan gedaan om dat te veranderen, maar misschien zijn ze alleen zuur tegen ons, omdat ze de grapjes, waar we zelf het hardst om moeten lachen, helemaal niet leuk vinden.

Het heeft ons in ieder geval gesterkt in de gedachte om niet terug te fietsen, maar ons over het land in een vliegtuig te laten afschieten om veilig te landen op Schiphol.

Maar voordat het zover is, zijn we een paar dagen naar Italië verhuisd om te zorgen dat de verdwenen kilo’s middels pasta weer worden aangevuld.

Hieronder het verslag van de laatste dagen.

Dag 10
Deze dag stond weer in het teken van ca. 130 kilometer op de smalle bandjes sturen in de richting van Avignon om te eindigen in Arles. Als alles mee zit, dan zit t ook echt mee. Ik bedoel de wind in deze. Kracht 5 recht van achteren. En daar gingen we over het vlakke parcours, kop over kop en gas erop. Enige foutje zat in het verkeerd afslaan, waardoor we een kilometer of 3 hebben omgereden, voordat we in Avignon aankwamen voor de lunch. Bij Avignon vonden we veel bruggen om te overbruggen en we nemen aan dat DE brug er ook bij zat, waardoor we met gemak de 130 kilometer aflegden. Indachtig de lange afstanden met regen en tegenwind was dit: ‘a walk in the parc’.

Dag 11 – Final day – Finish
Er waren nog maar 45 kilometer te gaan, voordat we bij het eindpunt van de groene weg aan de middellandse zee zouden komen, in het plaatsje Saintes Maries de la Mer.

Ook vandaag was het weer wind mee en een mooie rechte weg naar de finish. We reden door de Camargue, tussen onder andere de rijst velden langs duizenden paarden. Jos voerde het peloton weer aan en we hoorden bij een kilometer of 40 per uur, het zoemen van de banden over het asfalt. De “geur“ van de zee kwam in onze neuzen en daardoor werd de snelheid opgevoerd.

De foto’s bij het bordje van de finish plaats en aan de zee waren de laatste wapenfeiten, voordat het euforische naar boven kwam.We waren bij het eindpunt. Allemaal met blote billen op het parkeerterrein omkleden en genieten van een gele cola met witte pet.

We zijn nu in Italië. En wat hebben we gedaan……………We hebben fietsen gehuurd en hebben een mooie tocht gemaakt. Het fietsen zit na 1200 kilometer een beetje in het bloed en we hebben een geweldige tijd gehad. Er is geen onvertogen woord gevallen, iedereen heeft zijn best gedaan goed te fietsen en elkaar te helpen en we hebben veel plezier gehad.

En niet in het minst zijn we heel blij met alle bijdragen van klein tot groot aan Quiet. Hartverwarmend om te zien hoeveel mensen hebben gedoneerd. Ieder naar draagkracht en met de overtuiging dat er goed mee wordt gedaan.

We willen daarom nogmaals iedereen enorm bedanken voor alle support, leuke appjes en telefoontjes, maar vooral voor de bijdragen die ons naar de finish hebben geholpen. Daarmee is onze reis geslaagd geweest en kijken we terug op een unieke tijd.

Wij genieten nog even van de Italiaanse zon en sluiten hiermee met een ‘big smile’ ons avontuur af.

Vriendelijke groet,

Jos, Anco, Jan, Peter, Erik, Bart en Harry.

Verslag dag 7,8 en 9 van de groene weg expeditie van Maastricht naar de middellandse zee (zie foto collage)

Beste lezers, sponsors van Quiet en belangstellenden,

Er liggen weer een paar dagen fiets plezier achter ons en de fietsers constateren dat het eigenlijk steeds leuker wordt. De kracht neemt toe, de wind is gedraaid en komt uit het noorden (wat wij zien als gerechtigheid, na dagen windkracht 3/4 tegen) en het weer wordt beter. De zon lacht ons toe en de stemming blijft geweldig. De wetenschap dat de duik in de middellandse zee nog slechts een paar dagen weg is motiveert ons des te meer. 

Op dag 7 stond, na de zware rit van de dag ervoor, een welkome korte afstand gepland. De meeste benen waren moe en de iedereen had een matige dag. Het werd een wandel etappe in de richting van Lyon. 

Jos was gelukkig weer de oude en deed met windkracht 3/4 samen met Erik en Bart het meeste kopwerk. Na wat zoekwerk van Cees Jan werd er een hele leuke lunch plek aan het water gevonden om wat koolhydraten te stouwen. 

Anco neemt dan altijd een klein glaasje wijn in de vaste overtuiging dat de alcohol de “OH groepen” activeert en hij veel beter kan fietsen. Ondanks het feit, dat hij (gesteund door Jan) zelf aangeeft dat het wetenschappelijke een twijfelachtige theorie is, verbaast hij het peloton na de lunch met daadkracht en kopwerk. Overigens is wel wetenschappelijk bewezen dat als er al een boost zou zijn, die van tijdelijke aard is, want we vinden Anco ook weer regelmatig terug in de buik van het peloton. Anco heeft medicijnen en rechten gestudeerd en heeft al jaren een glansrijke carrière in de farmaceutische industrie. Vandaag heeft Anco de maagpijn van Jos geadopteerd en je zou verwachten dat hij een deel van de medicijnkasten van Jos en Jan zou ledigen, maar onder het motto “pillen zijn niet om te slikken, maar om te verkopen”, bestrijdt Anco de ziekte liever met een extra glaasje wijn om de bacteriën definitief te doden. Na een mooie rit kwamen we aan in Lyon, aten wat en gingen vroeg slapen. 

Dag 8
Deze dag stond in het teken van een lange tocht, 11 colletjes en het vieren van de 60ste verjaardag van de schrijver. Bij het ontbijt konden alle Fransen mee genieten van een nogal krachtig “lang zal ze leven” en klapten enthousiast mee. Dat verbaasde ons. Wij hebben al een paar keer wat onvriendelijke Fransen ontmoet deze week, waaronder een Fransman die ons met zijn auto van de weg probeerde te drukken. Dat gaf overigens de spontane reactie uit het peloton, dat Frankrijk een ongelooflijk mooi land is, maar het zo jammer is, dat er zoveel Fransen wonen.

De stevige tocht ging goed van start. Het weer was prima en we hadden een aardig portie wind mee. Dat scheelt de helft. 

Overigens blijft het moeilijk een koffie of lunchtentje te vinden, maar we hadden rond de koffietijd geluk. Bij de entree van het gevonden etablissement hing een prijslijst, waarbij niet alleen aangegeven werd wat de prijs in euro’s was, maar ook in Franse Franken. Bij nadere bestudering was men na 3 keer de prijs (middels doorhaling van de oude prijs) verhoogd te hebben, in 2003 daarmee gestopt. De prijslijst was illustratief voor het aanwezige interieur en haar gasten. Om 11 uur ‘s-ochtends was de koffie voor deze gasten al een gepasseerd station en vloeide de Pastis. De aanwezige mannen inclusief de barman hadden ‘m niet alleen goed zitten, maar konden zich meten met een aller modernst fietsenrek. De meeste tanden waren namelijk in de loop van de jaren blijven steken in een toffee of iets anders kleverigs, waardoor de gulle lach van de dikste een extra dementie kreeg. 

Wij lieten na de koffie het illustere gezelschap achter en vervolgden onze weg richting Valence. Met gevaar voor de hongerklop kwamen we net op tijd voor de lunch terecht in een kebab restaurant, waar rond 15.00 uur op het terras 2 mannen een container vlees, patat en een (klein beetje) salade zaten weg te stouwen. In het half uur dat volgde hebben we met stijgende verbazing zitten kijken hoe de container zich met mes en vork verplaatste van het bord naar de maag.

Intussen waren wij aan de beurt de bestelling te plaatsen. Ondanks het feit dat we de broodjes “small” hadden besteld kwam er een weekmaaltijd op tafel. Uiteindelijk is een halve weekmaaltijd achtergelaten voor de duiven, waarvan de veren bovenmatig glansde en de vlieguren hoogstwaarschijnlijk aan de extreem lage kant waren door het hoge obesitas gehalte van de diertjes. 

Gedurende de rit waren 11 heuvels nogal stevig, maar de afdalingen des te prettiger. Met de wind in de rug werden over langere afstanden snelheden van 40+ gehaald, waardoor we snel de etappe konden eindigen. De avond stond in het teken van de verjaardag. Er werden misschien wat teveel glaasjes wijn gedronken en oude mooie anekdotes gingen de ronde. Uiteindelijk ging iedereen met een ‘big smile’ naar bed. 

Dag 9 begon even “met het schudden met de kop” door het overmatige nuttigen van druivennat. Maar eenmaal op de fiets begrepen we dat sport ook een kater bestrijdt en met de frisse lucht door de neus werd het normale ritme al snel hervonden. De rit zou gaan over een kleine 100 kilometer. Weer wind mee en steeds prettigere zonnewarmte. Vandaag ging het om slechts zes colletjes, maar die waren een stuk steviger dan de 11 van de dag ervoor. In ons geheugen zal nog wel een tijdje de Col du pas de Lauzun staan gegrift. De weg omhoog is schitterend. Je meandert omhoog tussen overhangende rotspartijen en langs snel stromende riviertjes. Jammer is echter dat na enige tijd de focus door de inspanning is gericht op je schoenen en de drie meter asfalt daarvoor. Maar in de afdaling is alle aandacht weer voor de omgeving en ervaar je het landschap in volle omvang. Schitterende velden met lavendel, wijnstokken, olijfbomen en boerderijen en tunnels, die zijn uitgehakt in steen. 

Na ca 50 kilometer vonden we zowaar een hippe tent, waarvan de eigenaresse ons enthousiast ontving. 

De lunch werd snel geserveerd en de koffie gebracht door haar ‘toy boy’. De laatste kilometers werden met veel plezier gereden en we kwamen aan in ons hotelletje, waar we direct een grote bier bestelden. Het was weer duidelijk waar de term “vaasje” vandaan komt. Het had niet verbaasd als er bloemen bij geleverd waren. 

Na een hapje eten gingen we slapen. Morgen weer 120km +. De laatste loodjes. 

Leuk dat zoveel mensen ons volgen. Dat merken we aan de appjes, die binnen komen. Een mooie gelegenheid om ons goede doel nog weer extra onder de aandacht te brengen. 

Dank voor alle gaven!

Vriendelijke groet,

Jos, Erik, Bart, Anco, jan, Peter en Harry

Verslag dag 5 en 6 van de groene weg expeditie van Maastricht naar de middellandse zee (zie foto collage dag 5 en 6)

Beste lezer, geïnteresseerden en sympathisanten van Quiet

Onze fietstocht naar de middellandse zee is na 6 dagen nog ‘up and running’ en het goede nieuws is, dat we al ver over de helft zijn. Dat is ook waar we aan denken als we onder de uitspraak “daar gaan we weer” wederom de zoveelste helling op trappen en het even stil is in het peloton. Zodra de top echter is bereikt en de eerste hap adem gebruikt kan worden om te praten, hoor je de grijs lokkende oudere kakelende jongeren, elkaar weer bij praten. Het lijkt er zelfs op dat 10 dagen niet genoeg zijn om sprakeloos te worden.

Dag 5 begon wederom met een mooi ontbijt in het IBUS hotel. Ondanks het mooie diner van de avond ervoor, leken de fietsers zich voeding technisch goed voor te willen bereiden op de lange weg die komen zou gaan. De sfeer zat er meteen goed in en kleine flauwe gebbetjes waren bij de start van de dag al weer een feit. Zo werd het ei dat Bart zelf moest koken in een warm water reservoir en klaar was voor consumptie, verwisseld voor een rauw ei. Gevolg was dat Bart na een minuut zijn “nieuwe” ei onthoofdde en de rauwe variant zijn bord vulde. Zo blijft het gelukkig een reizend studentenhuis en is er eigenlijk niet zoveel veranderd. 

Gedurende de dag werd er in heerlijk weer gefietst en we kwamen aan in een super leuke chique B&B waar we alle kamers bezetten.

De eigenaren waren heel gastvrij en hebben een geweldig diner voor ons gekookt. Naast een heerlijk gebakken biefstuk waren er veel fietsers, die toch ook een rauwe wilden bestellen, om de volgende ochtend tussen de zemen lap van de fietsbroek en de billen te plaatsen. Als gepaster alternatief werden de potten zalf over de tafel geschoven in de hoop dat dit het wondermiddel zou zijn om de volgende dag de 132 kilometer mee door te komen. De biefstuk variant werd daarmee uitgesteld. 

De B&B was voorzien van een sauna en bubbelbad en onze vieze kleding, waarvan de geur intussen door de kieren van de tassen ontsnapte, konden worden gewassen. Een tegenvaller was wel dat Jos, die meestal vooraan rijdt, zich slecht voelde en enige koorts had. Jos is normaal “the man to beat” en rijdt staand met het grote blad tegen de heuvel op, maar daar was vandaag geen sprake van. Apotheker Jos en arts Jan bleken beiden de huis medicijnkast van de muur te hebben geschroefd en te hebben mee gesleept. Hiermee zou je een gemiddeld Frans dorp een half jaar op de been kunnen houden. Met vereende kennis werd analyse van de gezondheidstoestand van Jos gemaakt en de medicijnen toegediend. We hopen op spoedig herstel. 

Onderweg was onze chauffeur van de “benenwagen”, Cees Jan, een onverstoorbare ondersteunende factor. Je kan in dit deel van Frankrijk uren fietsen en vaak nog geen kopje koffie krijgen, maar er is wel behoefte aan wat comfort. Zo zorgt Cees Jan voor water, koeken, energierepen, broodjes enz. en is “fall back” als er materiaal pech is. Tevens vervoert hij onze tassen naar de volgende slaap plaats en zoekt de schaarse plaatsen waar we wel koffie kunnen drinken of lunchen. De perfecte man op de perfecte plek!!!!

Voordat we gingen slapen hebben we nog geproefd van mooie jura wijnen voor een billijke prijs, waarmee de nachtrust een succes werd. 

Dag 6. The sunny day!!!
Ondanks het vooruitzicht van 132 km was het peloton uitstekend gestemd. We hadden niet alleen de aanmoediging dat er naast ca 1300 stijg meters er 1600 daal meters waren, maar het was ook stralend weer. We lieten ons dus in volle vaart in de richting van de middellandse zee vallen, gekleed in korte broek en een laagje minder om het bovenlichaam. Dat het enigszins anders zou lopen wisten we niet, toen we bij afscheid op de foto gingen met de eigenaren van de voortreffelijke B&B. 

In de eerste 10 kilometer tijd begonnen we met een schitterende afdaling, waarna we ineens op een bospad kwamen waar de meest ervaren mountainbiker, al fietsend, voor 100% zeker met een vreselijke breuk en bot fractuur vanaf zou komen. Het enige wat er dus opzat was klunen en hopen dat de fiets, die we als wandelstok gebruikten, niet zou uitglijden over de gladde keien. Na een kwartiertje glibberen kwamen we weer bij de verharde weg die weer stijl omhoog ging. 

Daarbij zaten we nog niet op de fiets of Anco meldde de eerste lekke band van de rit. Ongeveer tegelijk liep de ketting van Bart eraf en moesten we stoppen voor een kudde overstekende koeien, die van het ene weiland naar het andere werden verhuisd. Er leek geen einde te komen aan de passerende biefstukken. 

Een boel oponthoud in de eerste 10 kilometer en als het zo door zou gaan, zouden we bij nacht en ontij nog niet de eindbestemming halen. Gelukkig hadden we daarna weer het ritme en na 40 kilometer had Cees Jan een goede koffietent gevonden, waar de enige echt Frans sprekende onder ons, Peter, zorgde dat de tafel vol stond met koffie enz. 

Nu heeft Peter veel goede eigenschappen en heeft echt een schitterende carrière gemaakt waar hij en wij trots op zijn, Maar zijn cursus Frans stamt uit de tijd dat hij als net gediplomeerde, twee jaar in Brussel woonde. Onwillekeurig bekroop de schrijver van dit stukje de gedachte en het gevoel dat de twee jaar Brussel de amoureuze periode van Peter waren en dat het Frans meer gerelateerd zou kunnen zijn aan de liefde. Zo zou de vertaling van een dikke, dunne of vlezige kip, een kippen borstje of kippendij gevoelsmatig meer bij het vocabulaire van Peter passen dan die onderdelen van een haantje. Vandaag eens navragen bij de rest van de groep of zij er ook zo over denken en of we Peter moeten vragen voor onze volgende trip door Frankrijk een twee daagde opfris cursus bij de nonnen in Vught te nemen.

Overigens wil iedereen in de buurt van Jan rijden. Jan is al jaren gewaardeerd arts en weet niet alleen alles van het menselijk lichaam, maar heeft zoveel boeken gelezen dat een normale Nederlandse bieb ze absoluut niet kan huisvesten. Ook handig dat hij alles kan onthouden en als er in het peloton een fietsende encyclopedie je ook nog uit de wind houdt, is dat een ideale plaats om een tijdje te verblijven. Elke fietser schuift dan ook richting Jan om te polsen over het als maar aftakelende menselijk lichaam en wat er in godennaam nog te redden is. Resultaat van het consult is een humoristische uitleg van de status, waarbij er ongemerkt weer een kilometer of 5 op de teller staat. 

De tocht ging verder zeer voortvarend, maar na ca 65 kilometer was er een road block met een simpel bordje “deviation”. De dagrit van 132 km werd dus verlengd, wat niet kon rekenen op applaus. Wel vonden we een schitterende lunch tent waar het menu du jour binnen 5 minuten op tafel stond. 

De laatste 48 kilometer werden voor een groot deel over de D-91 gereden en goed verteerd. Na genoten te hebben van de schitterende omgeving arriveerden we bij een leuk hotel. Na een mooi diner ging iedereen lekker slapen. Morgen een kortere etappe en staan we iets later op. 

Middellandse zee. Here we come!

Aan het einde van de dag stond de teller voor Quiet op ca € 73.000,-. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen bereid zijn te geven voor goede doelen zoals de Quiet. Het blijkt maar weer dat Nederland vol zit met mensen die willen delen met minder bedeelden. Namens de Members van Quiet en de fietsers nogmaals veel dank voor jullie bijdragen. Jullie bijdragen geeft ons een goed gevoel, minder spierpijn en een “drive to survive”. 

Vriendelijke groet,

Erik, Peter, Jos, Bart, Anco, Jan en Harry 

Verslag dag 3 en 4 van de Quiet toer van Maastricht naar de middellandse zee. (zie fotocollage van dag 3 & 4)

Dag 3 begon al vroeg met een vorstelijk ontbijt in het hotel in Thionville. Waar we gezien de buikomvang van de meesten van ons tegenwoordig doen aan  'intermittent fasting’, werden er naar hartenlust pancakes met Nutella of scrambled eggs met bacon verorberd, om vervolgens het geheel nog af te vullen met dik belegde boterhammen gedoopt in cappuccino. 

We moeten stapelen om de duizenden extra verbruikte calorieën te compenseren, wat we met veel plezier doen. Ook wel eens leuk onbeschaamd net zoveel te eten als onze zoons dagelijks doen.

Leek de morgen droog te beginnen? Helaas. Bij de eerste teen over de drempel van het hotel begon het zachtjes te regenen, wat gedurende de opvolgende uren aanzwelde tot volwaardige dikke druppels uit het universum. Met windkracht 4 tegen werd het humeur van de mannen op de proef gesteld. Die proef wordt gehouden tot op het moment dat het stopt met regenen en het zwakke zonnetje te voelen is op je koude handen. Dan komen de praatjes weer en mooie anekdotes, die wel tot 40 jaar terug gaan. We kennen elkaar immers uit het Turfhuis in Groningen waar we al vegeterend en vervuilend jarenlang in “het grote niets” (zoals Anco het zou noemen) ons kostelijk vermaakten, waarbij het enige spannende moment was, het ontvangen van het uitslag briefje van het tentamen waar of wel een 5 of een 6 prijkte. Beide reden om een biertje van slijter Beerens te openen en überhaupt het feit dat er post was binnen gekomen, te vieren. 

Ondanks het geweldige ontbijt, was er na verloop van tijd bij alle fietsers een vervelend opspelende maag, die gevuld moest worden. Maar alle restaurantjes in deze omgeving hebben het loodje gelegd, bij het steeds meer definitief sluiten van de luiken voor de ramen van de huizen. Het schitterende platteland wordt steeds leger en dat betekende dat we 10 kilometer om moesten fietsen om een behoorlijke hap te kunnen kopen. Het werd een restaurant, waarvan de eigenaresse nog rond liep als een dertigjarige, maar aan haar uiterlijk te zien, zou de gedachte bij haar kunnen zijn opgekomen dat ze een stel jonge mannen binnen had gekregen. Eind goed al goed. De lunch was voortreffelijk en we trapten de laatste kilometers naar ons hotel. 

Wat een geweldig gebouw met super ontvangst van eigenaar en eigenaresse, die na het uitschenken van biertjes en wijn van het wijngoed 150 meter verderop, een eigen gemaakte dis voor zetten. 

De avond was kostelijk en de verhalen maakten, dat we met ‘big smiles’ van het lachen naar onze Laura Ashley kamers verhuisden om heerlijk te gaan slapen. 

Dag 4 

Ook het ontbijt was weer geweldig, waarbij de zelf gemaakte worst van, naar wij aannamen, varkensoogleden, oren en andere delicatessen prominent op ons lag te wachten. Deze delicatesse van het huis hebben we aan het huis gelaten en ons verder tegoed gedaan aan de beter op ons geselecteerde onderdelen van het spierversterkende ontbijt. 

Het weer was een stuk beter dan de dag ervoor en ook het terrein was minder geaccidenteerd. Tevens was de wind in ons voordeel gedraaid, waardoor het trappen ineens een stuk makkelijker en sneller ging en met een mooi gemiddelde kwamen we door de nog steeds dun bevolkte dorpen, waar af en toe een oudere ons vriendelijk toe zwaaide. 

Het blijft overigens onderweg opletten, waar de snelheid bij de afdalingen aardig kan oplopen en er regelmatig kuilen of gaten in het wegdek zitten en er regelmatig palen ontweken moeten worden. Dan roepen we naar elkaar over het betreffende obstakel. Zo ook met die grijs geschilderde paal aan het eind van de dag, waar Jan hard het woord “paal” riep, om vervolgens te reclameren dat het obstakel bijna onzichtbaar was. Nog pratend over hoe gevaarlijk dat was, miste hij op een haar de tweede identieke paal, die belangeloos was geplaatst. 

Tot nu toe geen schrammetje voor fietsers en materiaal en we gaan er alles aan doen om dat zo te houden. 

Onderweg zijn we overigens enorm veel schitterende kerkjes tegen gekomen. Als we in alle kerken een kaarsje hadden moeten opsteken, waren we om 20.00 uur zeker niet binnen geweest, waar het nu rond 17.00 uur tijd was voor “een koude klets” ofwel een heerlijk biertje. 

Na een heerlijk diner met witte en rode Sancerre was het tijd om te gaan slapen. Dag 5 komt eraan. De laatste zwaardere etappe, maar we kijken er weer met vertrouwen naar uit. Zo ook naar het plezier, dat we weer zullen hebben. 

Rest ons wederom de sponsoren van Quiet enorm te bedanken! 

Wij fietsen met veel plezier voor dit supermooie doel en zijn blij dat zo velen gehoor geven aan onze oproep om te doneren. Dank jullie wel. 

Beste groetjes van Jos, Anco, Erik, Bart, Jan, Peter en Harry. 

Na twee dagen koersen even een verslag uit het Quiet peloton: (zie in het foto album een collage van dag 1 & 2)

Na een warm onthaal door Quiet Maastricht en het uitzwaaien met koffie en overheerlijke vlaai, verzorgd door de members, werden we bij vertrek afgevlagd door Ralf Embrechts.

Tegen de voorspellingen in was het weer prima om te beginnen aan de eerste etappe van 130 kilometer. In het peloton was de stemming uitstekend. De aanvankelijke zenuwen maakten plaats voor prestatie verlangen en de wetenschap dat we het eind moesten halen. Niet in het minst omdat een anonieme, bij ons bekende donateur, naast een vorstelijke donatie ook nog voor elke gearriveerde renner een nabetaling zal doen. Na een lange eerste stint kwamen we de grote wielerploegen tegen, die aan het trainen waren voor Luik Bastenaken Luik. Cees Jan, die onze “Benenwagen” bestuurd, zette ons busje tussen deze geoliede wielerploegen, waarmee meteen het verschil in aanpak duidelijk werd.

Neemt niet weg dat we net zo goed moeten trappen als de profs al is het wat minder effectief. In de middag kwamen we zonder kleerscheuren of lekke banden in hotel Vayamundo in Houffalize aan, waarbij een deel van de groep ging zwemmen en een ander deel relaxen. Na een chique diner, waarbij met moeite het hoofd uit de borden soep konden worden gehouden, belandden we in de lakenstraat. De kop was eraf. 

Op dag 2 stonden we na een mooi ontbijt om 9 uur bij de fietsen om te vertrekken voor de volgende etappe. Dit keer ca 130 km. Ook nu was het lekker weer. Na een stevig ontbijt vertrokken we niet geheel onopgemerkt voor een mooie rit. Cees jan schakelde de Tour de France toeter op de benenwagen in op “standje 10” en zo reden we het dorp uit. 

We waren nog niet om de hoek of we werden getrakteerd op een heuvel met stijgingspercentage van meer dan 12% procent. Iedereen meteen in het rood en gas erop. We zouden deze dag nog een paar keer dit soort hellingen meemaken. Na de helling bleek de weg versperd en kwam het onderdeel klunen door de akkers aan bod.

Een lekker begin van, een wat later bleek, een hele mooie dag. Wederom bleef het weer tegen de voorspellingen in goed en waren we voor de buien binnen. Het peloton was toe aan een biertje en een glaasje wijn en na een bordje koolhydraten was het tijd voor inspectie binnenkant oogleden. Er werden immers in 1 dag drie landsgrenzen getrotseerd met heel wat hoogtemeters. Op dag 3 voelen de spieren wat stram. Het voordeel van deze dag is dat er een stuk minder hoogtemeters zijn en het parcours over 100 km gaat. Verslag van deze dag volgt later. 

De fietsers willen alle donateurs enorm bedanken voor de gulle bijdrage voor de Quiet. Mooi te zien dat het goede doel zo omarmd wordt en dat weer meer mensen die het minder goed hebben door jullie worden geholpen. 

Daarmee maak je het verschil voor velen en worden kansen voor kansarmen gecreëerd, die er anders niet zouden zijn. Quiet heeft vele minder bedeelden uit hun armoede isolement gehaald en hebben meegeholpen aan een nieuwe toekomst. De armoede ligt om de hoek. Goed dat jullie daar oog voor hebben. Nogmaals dank.

We gaan met veel plezier de fiets weer op. We houden jullie op de hoogte. 

Groeten van Anco, Bart, Jan, Erik, Peter, Jos en Harry 

P.s. We doen een oproep aan alle anonieme donateurs om zich bekend te maken bij de fietser die zij kennen en hebben gesteund, zodat wij hen ook persoonlijk kunnen bedanken!

Beste allemaal,

Namens het fietsteam: BEDANKT!!! voor de prachtige donaties die we tot nu toe hebben ontvangen! 🙌🏼🙌🏼🙏🏼