Hallo, bedankt voor het lezen van dit dramatische verhaal.

Erna heeft op 17 jarige leeftijd een dwarslaesie opgelopen door een operatiefout. 4 en half jaar in het ziekenhuis. Had zoveel complicaties.  Longembolie,, bloedvergiftiging etc. Uiteindelijk heeft ze zich wonder boven wonder hieruit gevochten. Met rolstoel kon ik veel. Mijn vader heeft op een dag besloten dat ik iets moest doen wat ik echt graag wilde. Pap heeft mij op mijn pony gezet. Dit was een gouden zet...ben wedstrijden gaan rijden tot op hoog niveau gewoon tussen normale ruiters. Heel veel gewonnen en mijn pap bracht ons naar iedere wedstrijd, zelfs in buitenland. Heel erg trots was pappa.  

In de tussentijd nog wel  operaties ondergaan; galstenen, nek, schouder etc. Hier bleef ze zich maar uitvechten. Tot het noodlot toesloeg, ik ben gevallen aan boord van vliegtuig qatar. Mijn schouder was geluxeerd. Onder narcose teruggezet. Helaas Dit in oktober gebeurd en de pijn is ondraaglijk. Ze kan niet meer slapen en hele dagen niets meer doen. Ben bij de beste Orthopeed op schoudergebied geweest in het Erasmus dr van Noort maar hij durft operatie niet aan. Er zit al een prothese in en deze is afgebroken door val. Hij is bang dat kom schouder in stukken breekt. Dan kan ik niets meer.

Het is al zo moeilijk...moet geopereerd worden maar dit kan niet in Nederland. Wel in America waar een superschouderspecialist zit. Is gespecialiseerd in failed prothese surgery , maar america is vreselijk duur...180d euro. But is not covered by the insurance. Vandaar dat ik iets doe wat totaal niet bij mij past. Hulp vragen is moelijk. Na bewuste val behalve schouder ook nek geopereerd. 

Ik wordt helemaal gek van de pijn. Terwijl ik al zoveel pijn heb gehad. (Zeker 25 x geopereerd) zit hele dag op bank of bed en wachten tot de dag weer voorbij is. Iedere dag is een kwelling geworden. Ik ben ontroostbaar...

Mijn paardje heb ik niet meer terwijl dit behalve mijn leven was...tevens mijn therapie het paardrijden (had sponsors dus financieel super). Helaas alles kwijt terwijl ik zo graag weer zou rijden.

Mijn verhaal is nog veel dramatischer dan ik kan beschrijven. Wat is dit moeilijk. Anderen zijn begonnen met deze actie...ik heb eea aangevuld. Afgelopen zondag heeft mijn pap een heel ernstig ongeluk gehad. Schedelbasis fractuur., neus gebroken en half bij bewusteloos. We wisten niet wat we zagen. Helaas werden we bijeen geroepen voor gesprek. Ze wilden de behandeling stoppen. Pap had hersenvliesontsteking en uit mri bleek bloed in zijn hoofd te zitten. Ik heb nog nooit iemand zo zien strijden. Hij heeft zijn armen nog om mijn moeder heengeslagen en knipperde met ogen als ik wat vroeg. Het ergste is gebeurd, afgelopen vrijdag kregen we te horen dat ze de behandeling wilden stoppen. Ik wil je niet laten gaan maar in mijn armen houden. Hij wilde ook dat ik minder pijn had...het is momenteel ondraaglijk en morgen uitvaart. Helaas ben ik financieel helemaal niet in staat om begrafenis te betalen. Mijn mams ook niet. De verzekering was 30 jaar geleden afgesloten. Nu moeten we 5000 eur bij betalen. Ik weet niet waar dit vandaan te halen. Misschien kan iemand ons helpen uit deze zorgen en ondraaglijke pijn en natuurlijk mijn schouder zodat ik weer rolstoel kan rijden en genieten van t leven. Dit is geen leven meer maar overleven. Hele dag tegen muren aankijken..op bank of bed. Ben aan antidepressie medicijnen. Nog nooit ben ik er zo slecht aan toe geweest,ondanks dat ik 3 jaar geleden 4 dagen in coma heb gelegen en afscheid moeten nemen aangezien ik een ontsteking in mijn hart had een myocarditis. Ternauwernood overal uit gevochten Maak mij zorgen om mijn lieve moeder. Help ons alstublieft. Ik weet niet hoe nu verder moet.