Wel het vooruitzicht hebben op zorg of misschien zelfs genezing, maar je niet kúnnen laten behandelen. Dit is de keiharde waarheid voor Luis Macias uit het Zuid-Amerikaanse Ecuador die prostaatkanker heeft.
 
Luis, mijn vader, verdient een kans. Zijn hele leven heeft hij hard gewerkt om ons, zijn 3 kinderen, gezond te laten opgroeien. De mensen die op zijn pad kwamen en hulp nodig hadden, hebben nooit tevergeefs een beroep op hem gedaan. Nu laat ik mijn stem om hulp horen voor hem, want zelf zou hij dit niet doen.
 
Vier jaar geleden kreeg mijn vader de diagnose.
 
Hij werd acuut geopereerd, de kanker was progressief. Zo’n operatie duurt gemiddeld 2 uur, bij mijn vader waren de artsen 6 uur bezig vanwege uitzaaiingen. Deze ingrijpende operatie waarbij zijn prostaat en klieren zijn verwijderd was verdrietig genoeg niet voldoende om de kanker te stoppen. Luis onderging daarom enkele maanden radiotherapie.
 
Al die tijd werden de kosten voor de behandelingen en dure medicijnen grotendeels gedekt door de ziektekostenverzekering die Luis had via zijn werk, de rest brachten wij als familie op.
 
Zijn gezondheid is nu zo verzwakt dat hij niet meer kan werken.
 
En wie niet werkt, is niet verzekerd. Een tijdje hebben wij als familie, geprobeerd een particuliere verzekering voor hem te betalen, maar dit werd financieel onhoudbaar. Ook omdat sommige medicijnen die Luis nodig heeft, niet eens worden vergoed door de verzekering. Inmiddels is er geen maatschappij die hem wil verzekeren omdat de kanker in een vergevorderd stadium verkeert. Zijn enige kans is een particuliere behandeling.
 
Luis is geen man die met z’n armen over elkaar gaat zitten.
 
Dat heeft hij nooit gedaan. Mijn vader heeft altijd hard gewerkt om zijn gezin te onderhouden. Hij vertrok er zelfs voor naar de VS. Na zijn terugkeer in Ecuador – hij kwam terug om voor zijn zieke vader te zorgen – zette hij succesvol meerdere ondernemingen op die helaas vanwege de slechte economische situatie in ons land moesten sluiten. Voordat hij ziek werd, werkte hij bij een bouwbedrijf.
 
Zelfs nu blijft hij positief en verrast hij ons met zijn humor. Hij lijkt de hoop gewoon niet te verliezen terwijl de vooruitzichten niet goed zijn als hij niet wordt behandeld.
 
De tijd dringt.
 
Het moment dat hij niet meer behandeld kán worden, komt dichterbij.
 
Het breekt ons hart, het is een grote klap in deze toch al zo moeilijke tijd.
Daarom vraag ik je om hulp.
 
Geef hem de kans te vechten tegen kanker.
 
Alle hulp, klein en groot, is heel erg welkom en wordt direct besteed aan Luis. Ik zal hier korte updates plaatsen over hoe het met hem gaat.
 
Met elk bedrag breng je een behandeling dichterbij.
 
Maak vandaag het verschil voor Luis!