Soms zit het leven zó tegen dat het bijna niet te bevatten is.
Onze vader/ schoonvader leeft met Cervicale dystonie, een zeldzame hersenziekte waarbij zijn brein voortdurend verkeerde signalen naar zijn nekspieren stuurt. Wat voor anderen vanzelfsprekend is - je hoofd recht houden, ontspannen zitten, even naar buiten lopen - is voor hem een dagelijkse strijd. Wat voor anderen een leuk dagje naar de stad of een heerlijke wandeling door het bos kan zijn, is voor hem niet eens mogelijk.
Zijn spieren trekken ongewild samen. ZIjn hoofd wordt in een onnatuurlijke stand gedwongen. De pijn snijdt door zijn nek en schouders en kan uitstralen naar zijn rug. Het is alsof zijn eigen zenuwstelsel continu op scherp staat. Alsof er elke dag, elk uur, aan zijn lichaam wordt getrokken door een kracht waar hij geen controle over heeft.
Toch probeert hij zo zelfstandig mogelijk te blijven. Even naar buiten. Een frisse neus halen. Niet afhankelijk zijn van anderen voor elke beweging.
Daarom was er hoop.
De gemeente kende hem een bedrag toe voor een scootmobiel - een hulpmiddel dat zijn wereld weer een beeje groter zou maken. Hij bestelde er één. Eindelijk leek er licht aan het einde van de tunnel.
Maar kort daarna kwam het bericht dat niemand wil ontvangen: het bedrijf waar hij zijn scootmobiel had besteld, is failliet gegaan. De scootmobiel kwam nooit. Het geld is weg. En een nieuwe vergoeding van de gemeente komt er niet meer.
In één klap was niet alleen zijn mobiliteit verdwenen, maar ook de hoop die daarbij hoorde.
Voor iemand die al dagelijks moet vechten tegen een lichaam dat hem in de steek laat, voelt dit als een extra klap. Geen luxeprobleem. Geen overbodige wens. Maar een basisbehoefte: de mogelijkheid om zelfstandig naar buiten te kunnen.
Wij gunnen hem zijn vrijheid terug. De kans om weer zelf de deur uit te gaan. Om niet nog kleiner te hoeven leven dan zijn ziekte hem al maakt.
Daarom vragen wij jullie hulp. Samen kunnen we ervoor zorgen dat hij alsnog de scootmobiel krijgt die hij zo hard nodig heeft. Zodat hij niet alleen hoeft te vechten tegen zijn ziekte, maar ook weer vooruit kan.