Daar sta ik met haar, een jonge vrouw van 20 jaar, gevlucht uit Nigeria. Zwanger kwam ze in Nederland aan. In september verloor ze haar zoontje. Hij overleed in haar buik, kort voordat ze uitgerekend was. 

Samen staan we bij het grafje. Kapot van verdriet. Het enigste wat ze had, is haar afgenomen. Ik weet wat dit gemis betekent. Enkele meters verderop is het grafje van mijn overleden dochter. Nu vijf jaar geleden. Maar wat een verschillende omstandigheden. Zij heeft geen familie, geen vrienden, geen geld, een onzekere toekomst. Ze heeft niet eens de mogelijkheid om zelf naar het grafje toe te gaan, omdat ze geen geld heeft, geen auto. Niks. 

Enkele weken geleden werd mij gevraagd of ik eens per twee weken met haar naar het grafje wilde van haar zoontje. Ja, met alle liefde. Ik wil haar graag tot steun zijn. 

Bij het grafje praat ze tegen haar kleine ventje. Hoe ze hem mist. Hoe ze ernaar verlangt bij hem te zijn. Hem vast te houden. Ze zegt dat ze hoopt in Nederland te mogen blijven, zodat ze hem altijd kan komen opzoeken. 

Na dit bezoek vraagt ze me hoe ze, net als de andere kindergrafjes op deze begraafplaats, ook een mooi grafmonument kan regelen. Ze wil er een mooi plekje van maken. Ik realiseer me ook nu weer de verschillende omstandigheden waarin wij leven. Met alleen een tijdelijke zorgpas, heeft zij nergens recht op. Geld heeft ze niet om zelf iets te regelen. En geen verzekering die iets voor haar zal betalen. Dit raakt me. Want ik weet hoe belangrijk het is om een mooie plek te hebben waar je je kindje kunt herdenken. Want verder is er niks. Je staat met lege handen. 

Toen mijn dochtertje overleed kregen we geld van de verzekering om een mooi en persoonlijk grafmonument uit te zoeken. Wat gun ik het deze jonge vrouw, dat dit ook voor haar mogelijk is. Deze doneeractie heb ik opgestart, omdat ik mijn uiterste best wil doen om haar hierin te helpen.