De vader van mijn dochter die 7 jaar geleden is geëmigreerd naar Brazilië daar woont met zijn gezinnetje heeft afgelopen begin april 2025 gehoord dat hij kanker heeft hij is 52 en mijn dochter die met mij woont in Nederland dit hoorde,  haar hele leven instortte op het moment dat hij het aan haar vertelde, ze is 22 heeft altijd haar vader gemist en steeds op en neer naar Brazilië is voor haar niet altijd een optie omdat het heel duur is. Ze werkt zo hard woont nog met mij in huis. En toch is het niet op te brengen om haar vader te bezoeken wanneer ze dat zou willen.

Ze probeert het af en toe wel te doen maar met haar werk en haar leven in Nederland gaat dat niet altijd. De vader van mijn dochter heeft nierkanker en in april zeiden ze in Brazilië dat hij eigenlijk met spoed geopereerd zou moeten worden omdat de tumor best aan het groeien is . Het ziekenhuis heeft gezegd dat ze een nierbesparende operatie zouden doen maar ik heb zo'n idee en zo'n gevoel dat dat ook geen optie is omdat het al een tijdje geleden is en dat tumoren lekker door aan het groeien zijn Het is nu eind september en hij heeft geen geld om zich te laten opereren in een privékliniek want dat kost namelijk een hele hoop geld . En dan zou hij allang geholpen zijn. Hij zou geopereerd worden in het ziekenhuis en als dat zou gebeuren krijgt hij een litteken vanaf zijn navel naar zijn rug dus wordt dan helemaal opengelegd en dan is het nog maar de vraag of dat goed gaat ook in verband met bacteriën en in een privé kliniek zou hij vier sneetjes krijgen met goede zorg maar zonder geld voor zo'n privékliniek begin je namelijk helemaal niks. En zeker niet in Brazilië. In nederland was hij allang geopereerd. Mijn gevoel zegt en dat weet iedereen dat het nu wel heel erg lang duurt en ik weet ook niet hoe lang hij dit nog volhoudt. Ik bedacht me Ik ga hem helpen want het is nog steeds onlangs dat ik al 22 jaar niet meer met hem ben en hij wel mijn vriend is. Ik zie het verdriet en de paniek en wanhoop in mijn dochter haar ogen wanneer ze met hem heeft gebeld zij doet stoer hij doet stoer alsof het niet veel betekent. Ook hij heeft verdriet en angst in zijn ogen. Hij wil het natuurlijk aan niemand laten blijken dat hij zelf ook in paniek raakt hij is al een aantal keren naar het ziekenhuis gereden wat 3 uur duurt om er te komen en iedere keer neemt hij zijn tas mee omdat hij denkt dat hij dan geopereerd wordt en hij wordt gewoon weer naar huis gestuurd dus je begrijpt de angst is er Ik moet gewoon iets doen. Hij is nog veel te jong Hij heeft nog jonge kinderen in Brazilië en een vriendin. Als er uiteindelijk wel weer voor de zoveelste keer een datum komt dat hij onder het mes kan komt de woede weer omdat het voor de zoveelste keer niet doorgaat. Nog meer wanhoop want hoe lang gaat dit nog goed dus ik zou jullie alsjeblieft willen vragen om te helpen want ik kan niet in mijn eentje de kosten gaan dragen voor deze lieve fijne man. Ik zou zo graag willen dat hij nog heel veel jaren mee gaat voor hem zelf natuurlijk voor zijn kindertjes in Brazilië en voor zijn dochter en vrienden hier in Nederland. Zijn moeder hier in Nederland is ook al heel lang ziek en krabbelt soms nog op. Ook niet wetende hoelang ze er nog is. Ik gun niemand dit. Het is gewoon een heel verdrietige zware moeilijke tijd. En ik wil echt niet echt niet dat hij de moed opgeeft, we willen hem nog lang in ons leven hebben. Maar als dit nog langer duurt dan gaat het niet gebeuren. Dus alsjeblieft HELP.

Marjolein