Op 21 december vorig jaar sloeg het noodlot toe. Mijn goede vriend beeldend kunstenaar en oud-regisseur Dick Tuinder werd agressief tegen de grond gewerkt. Hij maakte een salto door de lucht, aldus een getuige, viel hard op de grond en brak zijn knie. De dader stond inmiddels met een barkruk in zijn hand boven hem. Godzijdank wist zijn vriend de barkruk uit handen van de dader te trekken, maar het kwaad was al geschied.
Dick zijn been kapot, uiteindelijk in brace, daarna net op tijd met longembolies in de ambulance naar het ziekenhuis en daar op de hartafdeling. Herstel ging moeizaam. Werken al helemaal niet. Een heel naar jaar volgde.
Afgelopen 9 december was de rechtzaak. De dader werd veroordeeld voor zware mishandeling, maar kreeg slechts een boete opgelegd van 1000 euro.
Het verlies van niet kunnen werken, sterker nog, niet kunnen functioneren heeft echt een aanslag gepleegd op Dick zijn welzijn. En dat gaat me aan het hart. Lichamelijk, geestelijk en emotioneel zo diep geraakt zijn. En belangrijk: ook financieel. Als kunstenaar creeer je je eigen werk. Dat ging niet meer. Alle kosten bij elkaar, ziekenhuis, behandelingen en levenskosten kwamen uiteindelijk op een bedrag van 26.000 euro. Min de opgelegde boete van de dader kom je dan op 25.000 euro.
Een keer broos zijn en kwetsbaar kom je zelf nog te boven, twee keer broos zijn en in het ziekenhuis terecht komen ook nog, maar deze derde keer broos zijn; financieel zo geraakt, dat kom je niet zomaar in je eentje te boven. Dan heb je hulp nodig. Van mensen om je heen en kleine beetjes hulp van mensen die net als ik Dick een nieuwe start gunnen. Om in het nieuwe jaar echt opnieuw te kunnen beginnen en dit ongelooflijk nare jaar achter zich te laten.
Wie Dick Tuinder kent weet dat hij en zijn werk zachtaardig is. Geestig, filosofisch en licht absurd. (films, verhalen, illustraties en cartoons) Deze zachtaardige manier van kijken was hij kwijt geraakt zei hij in zijn pleitrede afgelopen 9 december. Dat raakte me enorm. In de film 'Afscheid van de maan' mocht ik zijn moeder vertolken. Ik hoop dat jullie hem willen helpen deze zachte kracht weer (meer) terug te vinden en ben jullie bij voorbaat enorm dankbaar!
'De zachte krachten zullen zeker winnen. In 't eind - dit hoor ik als een innig fluisteren. In mij: zo 't zweeg zou alle licht verduisteren.' Deze zinnetjes komen uit een gedicht van Henriette Roland holst.