Mijn grootste opdracht ooit...hulp vragen en vechten.
Hi, mijn naam is Esther en ik ben 44 jaar oud. Ik woon in een vakantiehuisje midden in de polder en heb een relatie met Nils, we hebben een hondje Skylar en Poes Guusje. Ik vind het heerlijk om weg te gaan in onze eigen gebouwde camper. Plekjes en natuur ontdekken wat niet zo toeristisch is en muziekfestivals bezoeken in het buitenland. Heerlijk dansen en ondertussen niet zoveel moeten als in het dagelijkse leven.
Wel ben ik een zeer sociaal ondernemend type. Die altijd klaar staat voor anderen en dat met volle overgave doet.
Ik heb in het verleden in het speciaal onderwijs gewerkt, maar op een gegeven moment ben ik van mijn hobby's mijn werk gaan maken. Diploma's gehaald. Ik werd allround schoonheidsspecialiste & Permanente make-up specialiste. De laatste jaren ben ik steeds verder gaan leren en is mijn repertoire uitgebreider geworden.
Elke dag probeer ik er iets moois van te maken, want dat is mij wel geleerd de laatste tijd. Ik heb een hele fijne familie, schoonfamilie en vrienden. Een grote rijkdom die ik zeer waardeer.
Jaren heb ik moeten vechten voor mijn vrijheid. Relationeel, mentaal, financieel en zakelijk.
Ik ben in het verleden lichamelijk en geestelijk mishandelt. Ik had een prachtig bedrijf dat mij in één klap werd afgenomen. Ik zat in een VOF, wat de grootste fout was die ik ooit had kunnen maken. Daarop volgde rechtzaak na rechtzaak. Alleen maar om me te verdedigen tegen onrecht en ook om mijn recht te halen..maar al haal je die..je blijft een verliezer...al mijn spaargeld voor onvoorziene situaties, mijn buffer WEG! Je kunt niet zeggen, ik stop ermee, want dan zou ik weer op straat komen zonder onderdak, mogelijk faillissement, schulden en verder...
En mijn geld gingen onverminderd naar alle vaste lasten en naar de advocaatkosten.
Soms wist ik nog geen eens meer hoe ik mijn eten moest betalen. Maar ik heb het gedaan en het is me gelukt..weken heb ik van restjes en afgeprijsde artikelen gegeten 5 euro per 4 dagen. 6/7 dagen per week hard werken op een andere locatie.Pakken wat ik maar pakken kon, want ik moest ook door.
Ik heb aan mijzelf gewerkt, zodat ik niet mentaal onderuit zou gaan en ben alles opnieuw gaan opbouwen. In een kamer bij een andere salon opnieuw gestart, waar alleen een behandelstoel kon staan. Nieuwe woonruimte gezocht en altijd de angst gehouden dat het verleden mij weer een bezoekje kwam brengen om mij weer kapot te maken. Maar dat heb ik niet laten gebeuren, mindset op oneindig!
Toen kwam de corona tijd weer voorbij, geen hulp van de overheid. Mijn bedrijf dicht, geen inkomen meer en alle losse eindjes aan elkaar geknoopt. Wat heftig was dat allemaal.
Ondertussen heb ik een prachtige mooie lieve man ontmoet, Nils. Die mijn wereld is..mijn alles, mijn maatje, mijn soulmate. Die mij in alles steunt en mij laat zien dat ik een mooie vrouw ben met een ijzeren kracht. Zo bijzonder voelt dat, dat ik dit nog mag beleven en zijn liefde mag ontvangen. Wat een geluk.
Ik heb uiteindelijk mijn eigen prachtige nieuwe bedrijf opgezet in Castricum en ben mezelf gaan ontwikkelen op mijn vakgebied en kan dat met veel plezier ook uitvoeren ,maar al die onrust en stress heeft mij lichamelijk te pakken gekregen.
Ik kreeg door mijn maagband eet en drink problemen en gaf daardoor 8 x per dag over. Een kanteling met als gevolg een operatie om het weer te verhelpen. Een gaatje in mijn darmen, het overlijden van mijn moeder met terminale zorg erbij. Nog een maagoperatie, die ervoor moest zorgen dat ik niet meer ziek werd, geen zuuroprispingen had en op mijn normale gewicht weer terecht ben gekomen. Waar ik zielsblij om ben.
Uiteindelijk kreeg ik 4 maart jl. een explantatie van mijn borstsileconen. Diagnose: breast illness ASIA/SVS. Jarenlang bleek ik al met bommen in mijn lichaam te lopen, zonder dat de kliniek de client op de hoogte brengt van wat ze iemand eigenlijk hebben aangedaan. Want ze zijn het niet verplicht om het te melden.....Maar ook dat maakte mij sterk om het aan te pakken en nu dacht ik: “eindelijk! We kunnen weer door en niks of niemand gaat mij nog in de weg staan..Powervrouw Esther, here I come!!!”
Maar nu ga ik iets vragen wat ik nog nooit echt heb gedaan...hulp vragen....ik ga nu het grootste gevecht aan van mijn leven!
Ik ben heel ziek, Helaas zal ik een zware tijd tegemoed gaan, omdat er baarmoederhalskanker met uitzaaiingen in mijn buikholte is geconstateerd. Ik ga chemotherapie en bestralingen krijgen en misschien weer een operatie. Volledige duidelijkheid is er nog niet over mijn traject, maar één ding is absoluut zeker:
Er groeit een tumor met uitzaaiingen in mij en die moet bevochten worden.
Ik ben altijd iemand geweest die heel goed haar boontjes heeft kunnen doppen. Maar omdat ik geen buffer en geen arbeidsongeschiktheidsverzekering meer heb, moet ik nu echt om hulp vragen. De verzekeraar kon mij geen betaalbare verzekering aanbieden. Uitgesloten wegens lichamelijke en psychische redenen en nu helemaal door de diagnose kanker en een premie niet te betalen. Maar daar heb ik nu niks meer aan.
Door mijn ziekte en mijn hersteltijd om te genezen ga ik in de problemen komen met mijn bedrijf ( de huur en vaste lasten) Ik zal niet op volle kracht kunnen werken de komende tijd, wat ik altijd wel heb kunnen doen en dat is financieel niet meer op te vangen.
Ik kan echt alle hulp gebruiken. Nu en in de nabije toekomst. Ik ga aankomende week nog wat proberen te werken (zolang ik kan) en dan ga ik binnenkort starten met mijn gevecht..... mijn levensreddende fase in!
Mijn grootste gevecht ooit!
Hoe zwaar het ook gaat worden, ik heb nog een kans zegt de dokter. Zelfs op genezing!! Ik ga strijden, het maakt me niet uit hoe ziek of wat dan ook. Maar ik wil door met al het moois wat ik eindelijk heb in mijn leven, want dat verdien ik net als ieder ander..🙏
Ik ben dankbaar voor alle hulp zowel klein of groot.
Dank u wel om mijn verhaal te lezen.
🙏
mocht u niet willen of kunnen doneren dan is delen ook heel fijn...Alles helpt.
Delen = lief
🙏