Ik ben een geadopteerde jongen. Ik herinner me het koude metaal van het asiel en de lange nachten waarin ik me afvroeg of ik ooit een eigen bank zou hebben. Ik heb mijn roedel gevonden en ik ben er nog niet klaar voor om ze achter te laten. Ik heb nog minstens tienduizend likjes te geven en een miljoen dutjes te doen in de zonnestralen bij de achterdeur.

Mijn hart is een beetje gebroken, maar het is nog steeds vol van hen. Ik heb alleen een beetje hulp nodig om mijn ritme terug te vinden.

Ik wil ze vertellen dat het goed is, maar ik wil ook heel graag terug naar het park. Ik mis het gevoel van de wind in mijn vacht als ik zo hard ren dat ik bijna verdwijn.

De reden dat ik er vandaag nog ben, is te danken aan de fantastische artsen en het personeel van:
Dierenkliniek Spiertz (Geleen, NL)
Geert Vermeulen (Kinrooi, BE)
Sanimalia (Diepenbeek, BE)

Ze zullen altijd in mijn hart blijven.