Mijn lieve Amour, ik heb je gered van de renbaan en wat deed je het goed, weer zoveel vertrouwen in de mens gekregen met heel veel liefde en geduld. Iedereen kon opstappen en op je weg rijden, wat genoot je van je leventje... totdat je 6 jaar was en je door een grote fout van een ander letterlijk de dood in werd getrapt. Zo'n zwarte dag twee weken lang heb je op de kliniek gestaan, je werd steeds zieker, je koorts werd steeds hoger, uiteindelijk een second opinion laten doen. De prognose was uitzichtloos en ik moest je helaas laten gaan, ik had nog zoveel plezier met je willen beleven. De arts zei, ik zou willen dat het kon om een paard op 3 benen te laten lopen, maar dat kan echt niet. De bacteriën in je wond hebben je bot bereikt, dit kan niet meer goed komen. Door het ook nog eens niet willen meewerken van de eigenaar van het paard wat jou letterlijk de dood in hebt getrapt. Zit ik nu met toren hoge schulden van dierenartskosten. Ik had zo graag samen willen vechten zodat je je gelukkige leventje weer op kon pakken, maar je kon echt niet meer...Nu vecht ik voor jou nog steeds ondanks je er niet meer bent. Je had het zo verdiend om gelukkig oud te worden, maar het was je niet gegund. Ik heb nog steeds geen tijd gehad om te rouwen, omdat ik nog steeds voor je aan het vechten ben. Toen je daar lag, besloot ik om je te laten cremeren. Jij mocht niet ter obstructie, je verdiende beter, het laatste beste wat ik voor je kon doen.

Ik wil iig je as terug zodat ik je de vrijheid weer terug kan geven. Ik zou je zo graag willen uitstrooien op de weide waar jij je zo fijn voelde. Zouden jullie asjeblieft willen doneren, alle kleine beetjes zijn welkom.🙏🏼