Inspiratieloos, futloos, moe, laaiend, aan mijn zoon van 5 jaar proberen uit te leggen, waarom ik hem mee door Europa op reis genomen heb, op zoek naar klimaat, en een behandeling tegen mijn aandoeningen. Hartfalen, in een vergevorderd stadium, Nierfalen, met een nierfunctie van 15 procent, en beenmerg botkanker. Tal van reanimaties gehad, vechtend voor mezelf en mijn zoon, niet uit kunnen leggen dat de arts vertelde, dat de kosten, niet afwegen, tegen de levensduur. Dat er geen centjes genoeg zijn, om behandeling voor mama te betalen. Elke dag weer proberen te lachen, terwijl ik weet dat elke dag letterlijk mijn laatste zou kunnen zijn. Letterlijk langslepende kilometers afleggen, om hoop op een behandeling te houden. Ten einde niet te hopen te hoeven vertellen, dat mama niet meer terug komt, omdat er geen centjes voor een behandeling waren. Dat ik noodgedwongen afhankelijk ben van andere om me heen, die hun hart en ziel er voor geven, mij in leven te houden. Hopende iets op papier te krijgen, "Leven moet niet te koop zijn". Jaren lang kapot gaan, en strijden en op je 41ste, te horen krijgen, "jammer is te duur, we kunnen niets meer voor je doen, omdat je het gewoonweg niet kan betalen, de behandelingen die er zijn worden ten eerste niet in Nederland uitgevoerd, en nadat we in Spanje zijn aangekomen en alles achter gelaten hebben, blijkt het niet geheel vergoed te worden. Komt neer op of ga maar langzaam dood, of je moet 12000 euro op zak hebben hoe vertel je aan je kind dat dit het verschil maakt.
Vandaag wel een mama, morgen misschien niet!!