'Het breekt je als mens als een kind van elf door zijn tranen heen zegt dat hij zo niet meer wilt opgroeien. Druppels bloed vallen op de grond en zachtjes fluistert hij:' Het spijt me.' Zijn arm zit onder het bloed en diepe sneetjes. Het was zijn verwoeste poging om er uit te stappen.' - Kamp Moria '18

Na het nieuws over de brand in het vluchtelingen kamp Moria was ik het liefst in het vliegtuig gestapt. Twee jaar terug heb ik onder andere voor Stichting Bootvluchteling (BRF) mogen werken in Lesbos. Samen met het fantatisch medisch team hebben wij jong- en oud binnen het vluchtelingenkamp medisch zorg kunnen geven. Helaas laat mijn studie het nu niet toe om weer in het vliegtuig te stappen, maar dit weerhoudt mij niet om alsnog iets te betekenen. 

Ik neem je mee naar mijn eerste keer in kamp Moria.
Op 7 februari 2018 liep ik samen met het medisch team door de poorten van kamp Moria binnen. Mensen zoals jij en ik ,maar dan gevlucht met de meest uiteenlopende traumatische redenen, hadden een matras van kiezelstenen en de lucht als hun dak. Sommige hadden de "luxe" van een dekentje of een zijl om onder te slapen. Het woord 'inhumaan' kreeg voor mij toen een beeld, een betekenis en een nieuwe ooggetuige. (zie fotos)

Stichting Bootvluchteling is momenteel nog in Lesbos en geven de medische noodhulp die nodig is.  Samen met jouw hulp hoop ik Stichting Bootvluchteling financieel te helpen zodat zij in deze benarde situatie de essentiele medische zorg kunnen blijven geven. 

Alvast ontzettend bedankt!

Nutan