Hallo, ik ben Chiavenna en Ik ben 18 jaar! Op de nacht van 19 op 20 maart 2016 heb ik een woningbrand meegemaakt waar ik PTSS aan over heb gehouden. Mijn vader heeft het huis opzettelijk in brand gezet, zodat mijn zus en ik zouden overlijden. Mijn ouders gingen uit elkaar en mijn vader wilde ons deze ervaring “besparen”. 

Mijn zus kwam midden in de nacht naar me toe, terwijl ik aan het slapen was in het bed van mijn ouders. Mijn moeder was namelijk op feest bij mijn tante. Mijn zus zag dat er brand was beneden en rende naar boven om het tegen mij te vertellen. Ze wilde me uit het bed tillen en naar mijn slaapkamer gaan, zodat we daar uit het raam konden klimmen. Dit was het enige raam waarbij de rolluik met de hand omhoog kon worden gedaan in plaats van met een afstandsbediening. Dit was deel van het veiligheidsplan in ons huis. Op een gegeven moment kreeg mijn vader door dat wij wilden ontsnappen. Hij kwam naar boven gerend en hield ons tegen. Voordat wij überhaupt naar mijn slaapkamer konden gaan, sloot hij ons op in de slaapkamer van mijn ouders. Toen we de afstandsbediening voor het rolluik van dat raam wilden pakken, werden we alweer tegengehouden. Uiteindelijk gooide mijn vader die afstandsbediening in het vuur, zodat wij ook niet via het raam van hun slaapkamer konden ontsnappen. 

We konden dus niet door het raam naar buiten, dus we schreeuwden voor hulp. Pas na een aantal uur hoorde de buurman dit en is toen gaan kijken waar het vandaan kwam. Hij vroeg wat er aan de hand was en wij zeiden dat het huis in de brand stond. Hij heeft toen 112 gebeld, maar dit leek nog uren te duren. Ondertussen waren we ook langzaam aan het stikken omdat we niet meer voldoende zuurstof hadden. We probeerden de hele tijd het rolluik kapot te maken in de hoop dat er alsnog ruimte zou zijn om uit het raam te springen. Na uren trekken en duwen, brak er uiteindelijk een stuk rolluik af. ik ging naar buiten hangen. Mijn zus pakte me bij mijn voeten en duwde me uit het raam. Ik viel met mijn hoofd naar beneden gericht, maar gelukkig heeft de buurman kunnen voorkomen dat ik ook daadwerkelijk met mijn hoofd op de grond viel. Ik kan me verder vrij weinig van dit moment herinneren, naast het feit dat ik naar buiten hing vanuit het raam en op de grond weer wakker werd. Mijn zus volgde na mij en gelukkig heeft de buurman haar wel volledig op kunnen vangen. Mijn vader is hierna ook uit het raam naar buiten gesprongen. 

De buren brachten ons in veiligheid door ons bij hun thuis binnen te laten. Vlak daarna kwamen de hulpdiensten. Ik moest per direct in de ambulance en aan de zuurstof, omdat ik rook had ingeademd. Ik werd ook vastgebonden aan de brancard, omdat ze dacht dat ik alles van mijn nek tot aan mijn enkel had gebroken. Van de reis naar het ziekenhuis kan ik me niets meer herinneren. 

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd ik van de brancard naar een bed overgeplaatst. Ik was volledig in paniek en besefte me niet wat er allemaal aan de hand was, waardoor ik niet meewerkte met wat de mensen in het ziekenhuis moesten doen. Ze wilden een endoscopie uitvoeren om te kijken hoe erg de schade aan mijn longen was, wat uiteraard niet lukte doordat ik in paniek was. De paniek was zo erg dat ze me onder narcose hebben gebracht om alle onderzoeken uit te voeren, zoals een endoscopie en MRI. Uit de MRI kwam dat ik niks gebroken had. Ze hebben na de MRI nog foto’s gemaakt van mijn pols en daar kwam alsnog uit dat ik mijn pols wel had gebroken. Voor de rest kan ik me weer niets herinneren, alleen dat ik moest overgeven door alle roet die ik had ingeademd. Het was echt zo goor. Telkens als ik eraan denk, proef ik gewoon weer die smaak.

Na een tijdje waren mijn moeder en oom gearriveerd in het ziekenhuis. Mijn moeder durfde eigenlijk niet naar me toe te komen, omdat ze dacht dat ik verbrand was. Mijn oom kwam wel kijken. Hij vertelde mijn moeder dat ik niet was verbrand en daardoor durfde ze toch wel naar me toe te komen. Uiteindelijk mocht ik samen met mijn zus op een kamer en kwam er familie op bezoek om spullen te brengen. 

Ik maakte me heel erg zorgen om onze huisdieren, want ik had geen idee waar die waren en wat er met hen was gebeurd. We hadden een hond Macho, een kat Kitty en een cavia Witje. Er werd ons verteld dat de politie onze huisdieren in de tuin had gezet en opgehaald werden. In de werkelijkheid werden ze opgehaald door een uitvaartcentrum, omdat ze allemaal waren omgekomen door de brand. 

Na een week mochten we naar “huis”, waar onze tante ons opving. Toen heb ik te horen gekregen dat onze huisdieren allemaal zijn overleden. Het uitvaartcentrum had een afscheid voor ons gepland, waardoor we toen toch nog op een mooie en waardige manier afscheid van hen konden nemen.

Op 29 maart ben ik jarig, dus dat was toen redelijk snel na de brand. Er waren toen veel inzamelingen georganiseerd zodat ik toch nog mijn verjaardag kon vieren op een leuke manier met cadeautjes, maar het gaf me allemaal zoveel stress. Er was een springkussen, een frietkraam en een taart die wel 2 meter hoog leek. Het was allemaal heel lief bedoeld, maar ik wist even niet meer wat ik met mijn leven aanmoest. 

Na de brand hebben we overal en nergens gewoond. Uiteindelijk hebben we na 1 of 2 maanden een huis gekregen van de woningbouw. We hadden helemaal niks meer en we moesten alles opnieuw kopen. De eerste paar weken hebben we op de grond moeten eten. We hadden gewoonweg geen tafel en stoelen om op te zitten. Dit was een hele moeilijke tijd. 

Op een gegeven moment ging ik weer terug naar school, waar klasgenoten toen veel vragen aan me stelden. Het ging slecht op school en ik had veel stress, waardoor ik iedere keer wegliep van school naar huis toe. De school zei toen dat ik niet meer welkom was. Hierdoor ben ik vervolgens naar het speciaal onderwijs gegaan. In het begin ging het daar goed, maar na een tijdje werd ik vaak boos en deed niet zoveel. Hierdoor gingen ze me fixeren en soms zelfs opsluiten in een ruimte, terwijl dit een deel van mijn trauma is. Bij de school waar ik toen heenging, zat ook een behandelplek. Ik zat daar gedwongen in behandeling, maar dat maakte de situatie niet echt beter. Ik wilde geen behandeling. Ik wilde er niet over praten, maar dat werd niet gerespecteerd. Het ging toen zo slecht op school, dat ik uiteindelijk deeltijds naar school ging en deeltijds naar een dagbehandeling. Op deze dagbehandeling ging het nog slechter en werd ik zelfs opgesloten in een isoleercel. Vervolgens ben ik naar een zorgboerderij gegaan, maar dat was helaas maar tijdelijk. Hierna moest ik gewoon weer terug naar die school, waar mijn moeder me elke keer moest komen ophalen. Het ging zo slecht, omdat ze me telkens fixeerden. Uiteindelijk ben ik daar gestopt en heb ik een jaar thuis gezeten.

Daarna ben ik naar een andere school gegaan die me had aangenomen. Eindelijk ging het goed en ik had er weer zin in om naar school te gaan. In de toekomst zou ik naar de grotere locatie van die school. Daar ging het weer slecht, want ik werd weer gefixeerd als ik niet deed wat ze wilden. Hierdoor heb ik nog meer trauma’s opgelopen, omdat ze me gewoon voor de klas van mijn stoel af sleurden en vast gingen houden. Mijn moeder heeft me uiteindelijk thuis gehouden van deze school, omdat ze me oprecht super slecht behandelden. Ik mocht ook niet terug naar de kleinere locatie, dus ik zat weer thuis. Ik moest opnieuw naar een dagbesteding. Ik groeide daar veel en ging er ook met zin heen. Uiteindelijk was ik uitgestroomd naar werk en ben ik gestopt met de dagbesteding.

De leerplichtambtenaar heeft besloten dat ik geen volledige leerplicht meer heb, doordat alle scholen en dagbestedingen me nog meer trauma’s hebben gegeven dan ik daarvoor al had. Ik heb een lange tijd gewerkt, maar moest ermee stoppen. Ik trok het gewoonweg niet meer. Sinds december 2023 zit ik weer thuis en doe dan ook vrij weinig in het dagelijkse leven.

Over de jaren heen heb ik meerdere behandelingen gehad. De behandelplek bij mijn oude school, een jeugdkliniek en een psychologenpraktijk waar ik eigenlijk EMDR zou krijgen. Dit was allemaal te zwaar, dus ben ik ermee gestopt. Ik heb op zoveel plekken geprobeerd een behandeling aan te gaan, maar dit lukte allemaal niet.

Ik heb vanuit mijn jeugd voor de brand ook al veel trauma’s. Mijn vader sloot me op in de slaapkamer als ik stout was. Ik was dan in paniek, huilde super hard en plaste zelfs soms in mijn broek uit angst. Mijn ouders hadden ook vaak ruzie en daar zat ik dan tussenin. Met mijn zus heb ik ook een slechte band. Ze wordt snel jaloers en wordt dan ook boos. Ik heb nog veel meer traumatische ervaringen gehad in mijn leven, maar deze wil ik hier niet delen.

Ik slaap erg slecht door onder andere nachtmerries, dus ik ben altijd super moe. Door mijn trauma’s word ik in mijn leven erg beperkt. Ik durf niet even naar de winkel, omdat ik daar in paniek kan raken. Ik durf niet even een rondje te lopen, naar openbare en drukke plekken te gaan of met het openbaar vervoer te reizen, omdat ik kan schrikken van harde geluiden en sirenes. Zonder nachtlampje durf ik ook niet te slapen. Hierdoor zit ik bijna altijd thuis en slaap eigenlijk mijn dag door, omdat ik vrij weinig kan en durf te doen.

Om deze reden zou ik graag een hulphond willen, zodat ik weer wat beter kan slapen en mijn bed weer uitkom. Zodat ik weer eens naar de winkel durf en ook met vrienden vaker dingen kan doen.

Een hulphond is heel erg duur. De kosten om een hond op te kunnen leiden, ligt tussen de 25 en 40 duizend euro! Hier komen dan ook nog de kosten bij om de hond aan te schaffen en de spullen die de hond nodig heeft, zoals een drinkbak en speeltjes. De dierenarts kost ook veel geld en daarnaast blijven de dagelijkse kosten ook staan. 

Daarom moet ik helaas om jullie hulp vragen. Kan jij me helpen om weer door het leven te kunnen gaan? Alle kleine beetjes helpen enorm.

Oprecht bedankt voor het lezen!

Veel liefs, Chiavenna