Update 7: Vanmiddag mocht ik eindelijk naar mijn vader. Ik werd begeleid door een mevrouw die mijn vader kende van vroeger. Dit voelde enorm fijn. De kist was al opengemaakt en zij heeft eerst gekeken of het verstandig was om mij mijn vader te laten zien. Zij vond dat het zeker kon en ik vertrouwde haar. Toen heb ik hem gezien. Hij lag er heel mooi bij. Rustig en vredig. Zo hebben we even samen gezeten. Op een gegeven moment werd ik hardhandig uit mijn droom gehaald. Ineens stond er iemand voor me met een papier dat persé direct getekent moest worden. Deze meneer was kortaf en dat voelde niet fijn. Ik probeerde toch mijn vrede te behouden. Samen met hem heb ik de deksel op de kist gedaan en de schroeven aangedraaid. Buiten de kamer stond mijn broer te wachten en hebben wij samen de kist naar de crematieruimte gereden. Het rook er naar en ik wilde snel weg... ik heb mijn vader nog gegroet.... en ben omgedraaid en weggegaan. Mijn broer heeft niet meer tegen mij gesproken...

Nu wachten op het vervolg....

Ik ben zo blij en dankbaar dat het ons met z'n allen is gelukt. Dank voor de gebeden, de kaarsen en de donaties...  waarschijnlijk zijn we er nog niet... maar dit nemen ze niet meer af... zo waardevol... nogmaals dank jullie wel...

Update 6: Wat een heftige zitting... tot 3 X toe opgeschort... uiteindelijk samen met de advocaten, mijn broer en het cremataorium tot een oplossing kunnen komen. Ik ga vanmiddag afscheid nemen van mijn vader van 15:00u tot 15:45u. Daarna begeleid ik mijn vader samen met mijn broer naar de deur van het crematorium. Helaas is het niet verstandig de kist nog te openen, mocht wel heeft de rechter beslist. Maar hiervoor is het dus te laat.. dit doet me wel veel verdriet... 
Mijn gevoel was juist... het was allemaal net op het nippertje... maar dan ook net net net op het nippertje...

Tot zover is mijn missie geslaagd, alhoewel ik bang ben voor het verdere verloop na de crematie. Nog steeds het onbehagelijke gevoel dat ook daar weer problemen over komen... 

Ondanks dat de rechter vond dat mijn broer niet zo had mogen handelen, worden de gerechtskosten op ons beiden verhaald. Dat is niet zo leuk, maar ik ben blij dat ik kan gaan...  

...wordt vervolgd.

Update 5:  De deurwaarders zijn onderweg naar de gedaagden... Spoedklus... dus weer kosten aan verbonden...

Morgen is de spoedzitting om 09:30u. Gelukkig is alles dus klaarblijkelijk stopgezet....

Ik ben onderhand uitgeput... die spanning... alles net op het nippertje.
Willen jullie blijven bidden en delen??
Super bedankt voor al jullie liefde en steun. 

Update 4: De strijd is nog niet gestreden. De griffier wist aan advocaat mee te delen dat de uitvaart eind deze ochtend zou zijn en doorgezet wordt. Of dit waar is, weet niemand. Er is een mail gestuurd door de advocaat naar het uitvaartcentrum voor het per direct stopzetten van alles. Morgen is de spoedzitting, maar ook dat wankelt... ik ben op van de zenuwen... ga ik het redden of is het al te laat? Het is 11:00u nu... dat betekent...'het einde van de ochtend'....

Update 3: Het werd even spannend vandaag. De dagvaarding was ingediend bij het kantongerecht. Dit bleek niet de juiste plaats. Dus kon de zaak niet in behandeling genomen worden. Ik moest op zoek naar een advocaat. Uren gebeld. Advocaten zaten vol, durfden de procedure niet aan vanwege de korte tijd die nog voor ons ligt. Ondertussen had de familie vernomen dat ik niet verder kon procederen en gaf de opdracht om de stilgelegde uitvaart en alles eromheen alsnog snel af te handelen. Net op tijd - in God Zijn voorzienigheid - vond ik een advocaat die direct doorpakte en alsnog de doorgang wist stil te leggen en direct een nieuwe aanvraag tot dagvaarding heeft ingediend. Nu wachten op de uitspraak van de rechter.

.... zal alles nog op tijd rond komen.... even voel ik me wat rustiger.... alles ligt nu met begeleiding van de advocaat bij de rechter... even achterover leunen en vroeg naar bed...  

Update 2: Net een mail gekregen van de rechtbank dat de zaak voortgezet kan worden onder leiding van een advocaat. Intussen heeft de advocaat de stukken ontvangen en gaat aan de slag. De tijd dringt.... mijn emoties wisselen continue .... hoop, angst het niet te halen... verdriet... ongeloof... hoe dan? Waarom? ... en als ik het echt even niet meer weet, komen er lieve berichtjes binnen... een donatie met een bemoedigend woord... dank jullie wel allemaal... ik heb jullie steun, kracht en woorden nodig...

Update 1: Vandaag is de aanvraag voor de spoedprocedure in ontvangst genomen door de rechtbank Breda. Er komt een soort rust over me heen. De afgelopen dagen waren intens zwaar... de stilte... de vraag waar mijn vader is... en of we het op tijd voor elkaar krijgen om de aanvraag bij de rechtbank te krijgen... nu even loslaten... in de hoop dat er snel een beslissing komt...